ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയെ പലപ്പോഴും രാജ്യത്തിന്റെ “ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും മഹത്തായ രേഖ” എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ ഭരണഘടനകളിലൊന്നായ ഇത്, ഏകദേശം 1,45,000 വാക്കുകൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു സമഗ്ര ദർശനരേഖയാണ്. അമേരിക്കൻ ഭരണഘടനയുടെ നീളത്തേക്കാൾ മുപ്പതു മടങ്ങ് വലിപ്പമുള്ള ഈ രേഖ, ഇന്ത്യയുടെ ഭൂതകാലം, വർത്തമാനം, ഭാവി എന്നിവയെ ഒരേസമയം നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക–രാഷ്ട്രീയ കരാറായി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ ഈ മഹത്തായ രേഖയുടെ പിന്നിൽ അക്ഷീണം പ്രയത്നിച്ച പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും കുറിച്ച് നമ്മൾ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.
രാജ്യത്തിന്റെ 77-ാമത് റിപ്പബ്ലിക് ദിനത്തിന്റെ മുന്നോടിയായി, ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന രൂപപ്പെടുത്തിയ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിലെ 299 അംഗങ്ങളെ ഓർക്കുമ്പോൾ, അവരിൽ ഉൾപ്പെട്ട 15 സ്ത്രീകളുടെ പങ്ക് പ്രത്യേകിച്ചും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. പുരുഷാധിപത്യം ശക്തമായിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ജാതി അടിച്ചമർത്തലും ശൈശവ വിവാഹവും വിധവാത്വവും സാമൂഹിക വിലക്കുകളും നിറഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഈ സ്ത്രീകൾ, ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യ അടിത്തറ പണിയുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു.
സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും സാമൂഹിക നീതിക്കും വേണ്ടി ഉറച്ച നിലപാട് സ്വീകരിച്ച നേതാക്കളിൽ ഒരാളായിരുന്നു അമ്മു സ്വാമിനാഥൻ. ശൈശവ വിവാഹത്തിന്റെ ദുരിതങ്ങൾ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ച അവർ, സമ്മതപ്രായ നിയമത്തിനും ശൈശവ വിവാഹ നിരോധനത്തിനും വേണ്ടി ശക്തമായി വാദിച്ചു. പ്രായപൂർത്തിയായവർക്കുള്ള സാർവത്രിക വോട്ടവകാശവും തൊട്ടുകൂടായ്മയുടെ നിർമാർജ്ജനവും ഭരണഘടനയിൽ ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത അവർ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
കേരളത്തിൽ നിന്ന് ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിലെത്തിയ മറ്റൊരു ശക്തമായ ശബ്ദമായിരുന്നു ആനി മസ്കരീൻ. തിരുവിതാംകൂറിനെ സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുമായി സംയോജിപ്പിക്കാനുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ മുൻനിരയിൽ നിന്ന അവർ, അധികാര കേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ശക്തമായ ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ആവശ്യകത ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയും ചെയ്തു. ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല, ഒരു ഭരണഘടനാ ചിന്തകയായും അവരുടെ സംഭാവന ശ്രദ്ധേയമായിരുന്നു.
ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിലെ ഏക മുസ്ലീം വനിതാ അംഗമായിരുന്ന ബീഗം ഐസാസ് റസൂൽ, മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള പ്രത്യേക നിയോജകമണ്ഡലങ്ങൾക്കും സംവരണങ്ങൾക്കും എതിരെ ധൈര്യപൂർവ്വം നിലകൊണ്ട നേതാവായിരുന്നു. ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ ശാശ്വതമായി വേർതിരിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ ജനാധിപത്യത്തിന് ഹാനികരമാണെന്ന് അവർ തുറന്നുപറഞ്ഞു. രാഷ്ട്രീയത്തിനൊപ്പം കായിക രംഗത്തും അവർ സ്വന്തം മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു, ഇന്ത്യൻ വനിതാ ഹോക്കിയുടെ വളർച്ചയിൽ അവരുടെ പങ്ക് നിർണായകമായിരുന്നു.
കേരളത്തിലെ പുലയ സമുദായത്തിൽ ജനിച്ച ദാക്ഷായണി വേലായുധൻ, ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിലെ ആദ്യത്തെയും ഏകത്തെയും പട്ടികജാതി വനിതാ അംഗമായിരുന്നു. തൊട്ടുകൂടായ്മയെ “മനുഷ്യത്വത്തിനെതിരായ പാപം” എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ച അവർ, അതിനെ ഭരണഘടനാപരമായി നിരോധിക്കുന്ന ആർട്ടിക്കിൾ 17-നെ ശക്തമായി പിന്തുണച്ചു. പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ ഭരണഘടനയിൽ ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവരുടെ ശബ്ദം നിർണായകമായി.
‘സാമൂഹിക പ്രവർത്തനത്തിന്റെ മാതാവ്’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദുർഗാഭായ് ദേശ്മുഖ്, സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിലും ഭരണഘടനാ ചർച്ചകളിലും ഒരുപോലെ സജീവമായിരുന്നു. ജുഡീഷ്യൽ കാര്യങ്ങളിൽ അവർ പ്രകടിപ്പിച്ച താൽപര്യവും, സാമൂഹിക ക്ഷേമത്തിന് നൽകിയ പ്രാധാന്യവും ഭരണഘടനയുടെ മനുഷ്യസ്നേഹപരമായ മുഖം ശക്തിപ്പെടുത്തി. സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയിൽ ആസൂത്രണ കമ്മീഷനിലും സാമൂഹിക ക്ഷേമ ബോർഡിലും അവർ വഹിച്ച സ്ഥാനങ്ങൾ അവരുടെ ദൂരദർശിത്വം തെളിയിക്കുന്നു.
സ്ത്രീസമത്വത്തിന്റെ ആഗോള മുഖമായിരുന്ന ഹൻസ ജീവരാജ് മേത്ത, സ്ത്രീകൾക്കുള്ള സംവരണത്തേക്കാൾ സാമൂഹിക–സാമ്പത്തിക നീതിയാണ് പ്രധാനമെന്ന് വാദിച്ചു. ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയിലെ മനുഷ്യാവകാശ പ്രഖ്യാപനത്തിലെ ഭാഷ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചു എന്നത് അവരുടെ അന്താരാഷ്ട്ര സ്വാധീനത്തിന്റെ തെളിവാണ്. “എല്ലാ മനുഷ്യരും” എന്ന പ്രയോഗം “എല്ലാ മനുഷ്യരും സ്ത്രീകളും” എന്ന സമത്വബോധത്തിലേക്ക് നയിച്ച അവരുടെ ഇടപെടൽ ചരിത്രപ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.
ഈ പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന കമല ചൗധരി, ലീലാ റോയ്, മാലതി ചൗധരി, പൂർണിമ ബാനർജി എന്നിവരും വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക പരിഷ്കരണം, സ്ത്രീശക്തീകരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഭരണഘടനയ്ക്ക് ആഴമുള്ള മാനവിക അടിത്തറ നൽകി.
രാജകുമാരിയായിട്ടു ജനിച്ചിട്ടും, സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി ജീവിതം സമർപ്പിച്ച രാജ്കുമാരി അമൃത് കൗർ, ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യ വനിതാ ആരോഗ്യ മന്ത്രിയായി എയിംസ് പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ പൊതുജനാരോഗ്യ രംഗത്ത് വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ചു. സംവരണത്തേക്കാൾ തുല്യ അവസരങ്ങളിലായിരുന്നു അവരുടെ വിശ്വാസം.
സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹിക ക്ഷേമവും കുടുംബനിയമ പരിഷ്കരണവും ഭരണഘടനാ ചർച്ചകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന രേണുക റേ, വിവാഹമോചനത്തിന്റെയും സ്ത്രീകളുടെ അനന്തരാവകാശത്തിന്റെയും അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തി. സമത്വത്തിനായുള്ള ഈ പോരാട്ടങ്ങൾ എതിർപ്പുകളും വിമർശനങ്ങളും ഏറ്റുവാങ്ങിയെങ്കിലും, ചരിത്രം അവരെ ശരിവച്ചു.
സരോജിനി നായിഡു, സുചേത കൃപലാനി, വിജയലക്ഷ്മി പണ്ഡിറ്റ് എന്നിവരും ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവിനെ ലോകത്തിനുമുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ച സ്ത്രീമുഖങ്ങളായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യവും സമത്വവും നീതിയും ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളാണെന്ന് അവർ അവരുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ തെളിയിച്ചു.
ഈ സ്ത്രീകൾ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന എത്രമാത്രം വ്യത്യസ്തമായേനെ എന്ന് ചിന്തിക്കുക പോലും പ്രയാസമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഓരോ റിപ്പബ്ലിക് ദിനവും ഭരണഘടനയെ ആദരിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ വരികൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന ഈ സ്ത്രീകളുടെ ധൈര്യവും ദർശനവും ഓർക്കുന്നത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യം ഇന്ന് നിലകൊള്ളുന്നത്, അവരുടെ അദൃശ്യമായെങ്കിലും അചഞ്ചലമായ സംഭാവനകളുടെ മീതെയാണെന്ന് മറക്കരുത്.
The post രാജകുമാരി മുതൽ സാധാരണക്കാരി വരെ 1,45,000 വാക്കുകൾ, 15 പെൺകരുത്തുകൾ! അവർ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ത്യ ഇന്ന് ഇതാകുമായിരുന്നില്ല… appeared first on Express Kerala.