നൂറിലധികം ലക്ഷ്യങ്ങൾ, 16 താവളങ്ങൾ തകർന്നു! സ്വന്തം കയ്യിലിരിപ്പ് അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന് വരുത്തിവെച്ച സാമ്പത്തിക ദുരന്തം…

ഒരു യുദ്ധത്തിൽ ഒരു സൈനിക താവളം തകർന്നുപോകുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്. എന്നാൽ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ശത്രുവിന്റെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ വർഷങ്ങളായി നിർമ്മിച്ച ഇന്റലിജൻസ് സംവിധാനങ്ങളാണ് തകരുന്നതെങ്കിൽ, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം യുദ്ധഭൂമിക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് നീളും. അമേരിക്ക-ഇസ്രയേൽ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് മറുപടിയായി ഇറാൻ നടത്തിയ മിസൈൽ, ഡ്രോൺ ആക്രമണങ്ങൾ പശ്ചിമേഷ്യയിലെ അമേരിക്കൻ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് വലിയ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയെന്ന റിപ്പോർട്ടുകളാണ് ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധ നേടുന്നത്. അവകാശവാദങ്ങൾ ശരിയാണെങ്കിൽ, ചോദ്യം എത്ര മിസൈലുകൾ തൊടുത്തുവെന്നതിലല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കയുടെ അത്യാധുനിക നിരീക്ഷണ-പ്രതിരോധ ശൃംഖലയ്ക്ക് ഇത്രയും വലിയ സമ്മർദ്ദം നേരിടേണ്ടിവന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്നതിലാണ്.

നാശനഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിവുള്ള നാല് ഉദ്യോഗസ്ഥരെ ഉദ്ധരിച്ച് എൻബിസി ന്യൂസ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതനുസരിച്ച്, 1947-ൽ സിഐഎ സ്ഥാപിതമായതിന് ശേഷമുള്ള കാലയളവിൽ അതിന്റെ സൗകര്യങ്ങൾക്കും ഉപകരണങ്ങൾക്കും നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ ആക്രമണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരിക്കാം ഇത്. റിപ്പോർട്ടിലെ വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം, ഇറാനിയൻ മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും പരമ്പരാഗത സൈനിക ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കൊപ്പം ഇന്റലിജൻസ് പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് നിർണായകമായ കേന്ദ്രങ്ങളെയും ബാധിച്ചു. സൗദി അറേബ്യയിലെ റിയാദിലുള്ള ഒരു സിഐഎ ഓഫീസ്, ഇറാഖിലെ സുലൈമാനിയ മേഖലയിലെ ഒരു ഇന്റലിജൻസ് കേന്ദ്രം എന്നിവയും ആക്രമണത്തിൽ ബാധിക്കപ്പെട്ടതായി റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു.

ഇത്തരം കേന്ദ്രങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം അവ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കെട്ടിടങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല. ശത്രുവിന്റെ നീക്കങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്ന റഡാർ സംവിധാനങ്ങൾ, ഇലക്ട്രോണിക് ഇന്റലിജൻസ് ശേഖരിക്കുന്ന സ്റ്റേഷനുകൾ, ഉപഗ്രഹ ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾ, ഡാറ്റ പ്രോസസ്സിംഗ് സംവിധാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയാണ് ഒരു ആധുനിക യുദ്ധത്തിലെ ‘കാണാനുള്ള കണ്ണുകൾ’. ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന് തകരാർ സംഭവിച്ചാൽ പോലും വിവരശേഖരണത്തിലും വിശകലനത്തിലും തടസ്സമുണ്ടാകാം. റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, ചില സംവിധാനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ വൈദ്യുതി വിതരണവും കൂളിംഗ് സംവിധാനങ്ങളും വരെ തകരാറിലായിട്ടുണ്ട്. അതോടെ പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഭവവികാസങ്ങൾ തത്സമയം നിരീക്ഷിക്കാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ ശേഷിയെ ഇത് ബാധിച്ചിരിക്കാമെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ.

ഇവിടെയാണ് ഇറാന്റെ മിസൈൽ-ഡ്രോൺ ആക്രമണങ്ങളുടെ മറ്റൊരു വശം ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. ആക്രമണങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക രാജ്യത്തിനുള്ളിലെ ഏതാനും സൈനിക കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിയില്ലെന്നാണ് റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഖത്തർ, യുഎഇ, ബഹ്റൈൻ, ജോർദാൻ, കുവൈത്ത്, ഇറാഖ്, സൗദി അറേബ്യ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും ആക്രമണങ്ങളുടെ പ്രത്യാഘാതം വ്യാപിച്ചതായി റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു. നൂറിലധികം ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേരത്തെ നടത്തിയ ഒരു വിലയിരുത്തലിൽ കണ്ടെത്തിയതായും 16 അമേരിക്കൻ താവളങ്ങൾ തകർന്നതായും അവകാശപ്പെടുന്നു. ഇതിലൂടെ പശ്ചിമേഷ്യയിലെ അമേരിക്കൻ സൈനിക സാന്നിധ്യം എത്രത്തോളം വിശാലവും ഒരേസമയം എത്രത്തോളം പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുമാണെന്ന കാര്യം വ്യക്തമാകുന്നു.

എന്നാൽ ഈ ആക്രമണങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ വില കെട്ടിടങ്ങളുടെയും ഉപകരണങ്ങളുടെയും നഷ്ടത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അമേരിക്കൻ എന്റർപ്രൈസ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ ഉദ്ധരിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അറ്റകുറ്റപ്പണിക്ക് മാത്രം 5 ബില്യൺ ഡോളറിലധികം ചെലവ് വരാനിടയുണ്ട്. അതിനു പുറമെ നശിച്ച സാങ്കേതിക ഉപകരണങ്ങൾ, ആയുധങ്ങൾ, ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവ പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള ചെലവും വരും. യുദ്ധത്തിൽ ഉപയോഗിച്ച മിസൈലുകളും മറ്റ് ആയുധങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തിയാൽ മൊത്തം ചെലവ് അതിലും വലുതാകുമെന്ന വിലയിരുത്തലുകളും പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്.

ഇതിനിടെ അമേരിക്കയ്ക്ക് മുന്നിലുള്ള മറ്റൊരു വെല്ലുവിളി ആയുധശേഖരം പുനഃപൂരിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. ജൂലൈ അവസാനത്തോടെ അമേരിക്കൻ യുദ്ധവകുപ്പ് 67 ബില്യൺ ഡോളറിന്റെ അടിയന്തര ധനസഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടതായി റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു. അതിൽ പാട്രിയറ്റ്, താഡ് , എസ്എം -6 തുടങ്ങിയ മിസൈൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ആയുധശേഖരം പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ 18.2 ബില്യൺ ഡോളർ ആവശ്യപ്പെട്ടതായും പറയുന്നു. ഒരു യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുവിന്റെ ആക്രമണം തടയുന്നതിന് ഉപയോഗിച്ച ഓരോ ഇന്റർസെപ്റ്ററും പിന്നീട് വീണ്ടും നിർമ്മിക്കേണ്ടിവരുന്നു എന്ന യാഥാർഥ്യമാണ് ഇതിന് പിന്നിൽ. അതായത്, യുദ്ധം അവസാനിച്ചാലും അതിന്റെ സാമ്പത്തികവും വ്യവസായികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ തുടരാം.

ഇറാന്റെ ആക്രമണശേഷി സംബന്ധിച്ചും റിപ്പോർട്ടുകൾ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നു. ഇറാൻ അടുത്തിടെ പുതിയ ആക്രമണ, പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ യുദ്ധരംഗത്ത് വിന്യസിച്ചതായി ഇറാന്റെ ആക്ടിംഗ് പ്രതിരോധ മന്ത്രി പറഞ്ഞതായി പ്രസ് ടിവി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. യുദ്ധകാലത്തും ഉത്പാദന ലൈനുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധ വ്യവസായത്തിന് കഴിഞ്ഞുവെന്നും അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടു. ഈ അവകാശവാദങ്ങളുടെ മുഴുവൻ വ്യാപ്തിയും സ്വതന്ത്രമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും, ഇറാന്റെ മിസൈൽ-ഡ്രോൺ ശേഷിയെക്കുറിച്ച് അമേരിക്കയും സഖ്യകക്ഷികളും വീണ്ടും വിലയിരുത്തേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായേക്കാമെന്നതാണ് ഇതിലെ പ്രധാന വിഷയം.

അതേസമയം, ആക്രമണങ്ങളുടെ മറുവശത്തും വലിയൊരു വിലയുണ്ട്. ഫെബ്രുവരി മുതൽ ഏപ്രിൽ വരെയുള്ള കാലയളവിൽ ഇറാനെതിരെ അമേരിക്ക 13,629 യുദ്ധോപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചതായി ബ്ലൂംബെർഗിനെ ഉദ്ധരിച്ച് റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു. ഈ സൈനിക നടപടിയുടെ മൊത്തം ചെലവ് 50 ബില്യൺ ഡോളറിൽ താഴെയായിരിക്കില്ലെന്ന് സിബിഎസ് ന്യൂസ് കണക്കാക്കിയതായും റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു. അതിനാൽ ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സാധാരണ സൈനിക ഏറ്റുമുട്ടൽ മാത്രമല്ല; മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും ഉപയോഗിക്കുന്ന ആക്രമണശേഷിക്ക് എതിരെ അത്യാധുനികവും അതീവ ചെലവേറിയതുമായ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ നിരന്തരം ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക-സൈനിക പോരാട്ടം കൂടിയാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് അമേരിക്കൻ തയ്യാറെടുപ്പുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നത്. അമേരിക്കൻ എന്റർപ്രൈസ് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ സേത്ത് ജോൺസ് നടത്തിയ വിലയിരുത്തൽ ഉദ്ധരിച്ച് റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നത്, അടിസ്ഥാന പ്രതിരോധത്തെക്കുറിച്ച് അമേരിക്ക മതിയായ രീതിയിൽ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ലെന്നാണ്. ഈ വിമർശനം ശരിയാണെങ്കിൽ, പ്രശ്നം ഇറാന്റെ മിസൈലുകളുടെ കൃത്യതയിലോ എണ്ണത്തിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. പശ്ചിമേഷ്യയിൽ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന നിരവധി സൈനിക-ഇന്റലിജൻസ് കേന്ദ്രങ്ങളെ ഒരേസമയം സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ദൗത്യമാണെന്നതും ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്റലിജൻസ് സംവിധാനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ, ഒരു ആക്രമണത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതം ഉടൻ കണക്കാക്കാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. ഒരു റഡാർ സ്റ്റേഷൻ തകർന്നാൽ അതിന്റെ പകരം സംവിധാനം സ്ഥാപിക്കാൻ സമയം വേണം. ഒരു ഡാറ്റാ സെന്റർ പ്രവർത്തനരഹിതമായാൽ വിവരങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് മറ്റൊരു കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് മാറ്റേണ്ടിവരും. ഉപഗ്രഹ ആശയവിനിമയ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് കേടുപാടുണ്ടായാൽ നിരീക്ഷണ ശൃംഖലയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വിടവ് ഉണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇത്തരം ആക്രമണങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ആഘാതം ‘എത്ര കെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നു?’ എന്നതിലുപരി ‘എത്രത്തോളം വിവരശേഖരണ ശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടു?’ എന്ന ചോദ്യത്തിലൂടെയാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

ഇതെല്ലാം നടക്കുന്നതിനിടയിൽ നയതന്ത്ര രംഗത്തും സ്ഥിതി സങ്കീർണമാകുകയാണ്. ആക്രമണങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനായി ജൂൺ 17ന് ഇറാനും അമേരിക്കയും ധാരണാപത്രത്തിൽ ഒപ്പുവച്ചതായി റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു. എന്നാൽ തെക്കൻ ഇറാനിൽ തുടർന്നുള്ള അമേരിക്കൻ ആക്രമണങ്ങൾ ആ ധാരണ ലംഘിച്ചതായി ഇറാനിയൻ അധികൃതർ ആരോപിച്ചു. ഇതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സൈനിക ആക്രമണങ്ങളും ശത്രുതാപരമായ പ്രസ്താവനകളും അവസാനിക്കുന്നതുവരെ വാഷിംഗ്ടണുമായുള്ള ബന്ധം നിർത്തിവയ്ക്കുന്ന നിലപാടാണ് ഇറാൻ സ്വീകരിച്ചതെന്നും റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നു.

അവസാനം, ഈ സംഭവങ്ങളെ വെറും “ഇറാൻ അമേരിക്കൻ താവളങ്ങളെ ആക്രമിച്ചു” എന്നൊരു വാർത്തയായി മാത്രം കാണുന്നത് വലിയ ചിത്രത്തെ മറച്ചുവയ്ക്കും. ഒരു ഭാഗത്ത് വ്യാപകമായ സൈനിക ശൃംഖലയും അത്യാധുനിക ഇന്റലിജൻസ് സംവിധാനങ്ങളും വൻ സാമ്പത്തിക ശേഷിയുമുള്ള അമേരിക്ക; മറുവശത്ത് താരതമ്യേന പരിമിതമായ വിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മിസൈലുകളും ഡ്രോണുകളും കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ആക്രമണശേഷി വികസിപ്പിച്ച ഇറാൻ. ഈ ഏറ്റുമുട്ടൽ തെളിയിക്കുന്നത് ഒരു പ്രധാന യാഥാർഥ്യമാണ്: ആധുനിക യുദ്ധത്തിൽ ശക്തി എന്നത് ഏറ്റവും വലിയ ആയുധശേഖരം കൈവശമുള്ളവനാകുന്നതിൽ മാത്രം നിർണയിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ആ ശക്തിയെ എത്രകാലം സംരക്ഷിക്കാനും പുനഃസ്ഥാപിക്കാനും തുടർച്ചയായി പ്രവർത്തിപ്പിക്കാനും കഴിയും എന്നതും അത്ര തന്നെ നിർണായകമാണ്.

അതിനാൽ ഇനി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് നശിച്ച ഒരു താവളത്തിന്റെയോ തകർന്ന ഒരു റഡാറിന്റെയോ കണക്കല്ല. ഇറാന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ അമേരിക്കയുടെ പശ്ചിമേഷ്യൻ സൈനിക-ഇന്റലിജൻസ് ശൃംഖലയിൽ എത്രത്തോളം ദീർഘകാല വിടവ് സൃഷ്ടിച്ചു, അതിനെ നികത്താൻ വാഷിംഗ്ടണിന് എത്ര സമയം, പണം, ആയുധങ്ങൾ എന്നിവ ആവശ്യമായി വരും, അതായിരിക്കും ഈ സംഘർഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അടുത്ത അധ്യായം നിർണയിക്കുക.

The post നൂറിലധികം ലക്ഷ്യങ്ങൾ, 16 താവളങ്ങൾ തകർന്നു! സ്വന്തം കയ്യിലിരിപ്പ് അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന് വരുത്തിവെച്ച സാമ്പത്തിക ദുരന്തം… appeared first on Express Kerala.