അമേരിക്കയുടെ ‘മഴവിൽ’ സൈന്യം, മരണത്തിന്റെ റെയിൻബോ വാർഡ്രോബ്;വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിലെ ആ ഏഴ് നിറങ്ങൾ അർത്ഥമാക്കുന്നത് എന്ത്?

കടലിന്റെ നടുവിൽ, ഒരു നഗരത്തേക്കാൾ വലിയ യുദ്ധയന്ത്രം പൂർണ സജീവതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ തന്നെ അത് ഒരു സിനിമാ രംഗം പോലെ തോന്നാം. പക്ഷേ ഇത് സിനിമയല്ല ഇത് ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സൈനിക ശക്തി എന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്ന അമേരിക്കയുടെ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അമേരിക്ക നാവികസേനയുടെ വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലുകൾ കടലിൽ ഒഴുകുന്ന സാധാരണ കപ്പലുകൾ അല്ല, അവ കടലിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ചലിക്കുന്ന യുദ്ധ ആസ്ഥാനങ്ങളാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് ജീവനക്കാർ, യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ, ഹെലികോപ്റ്ററുകൾ, മിസൈലുകൾ, ഇന്ധന ശേഖരം, നിരീക്ഷണ ഉപകരണങ്ങൾ, റഡാർ സംവിധാനങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഈ ഫ്ലൈറ്റ് ഡെക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു സൈനിക നഗരമാണ്. എന്നാൽ ഇത് ഒരു രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന സംവിധാനമല്ല, പലപ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ “ആധിപത്യം ഉറപ്പിക്കാൻ” വിന്യസിക്കുന്ന ശക്തിപ്രദർശനത്തിന്റെ വേദിയാണ്.

യുഎസ്എസ് എബ്രഹാം ലിങ്കൺ പോലുള്ള വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലുകളുടെ ഫ്ലൈറ്റ് ഡെക്ക്, നൂറുകണക്കിന് നാവികരെ ഉൾപ്പെടുത്തി സമന്വയത്തോടെ നീങ്ങുന്ന ഒരു “ബാലെ” പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഓരോ ചലനവും കൃത്യമായി പരിശീലിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു, ഓരോ വ്യക്തിക്കും ചുമതല കൃത്യമായി നിർണ്ണയിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഓരോ സെക്കന്റിനും നിർദ്ദേശമുണ്ട്. പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ ഇത് കാര്യക്ഷമതയുടെ മാതൃകയായി തോന്നാം. എന്നാൽ ഇതിലെ യഥാർത്ഥ ഭീകരത മറ്റൊന്നാണ് ഈ കൃത്യതയുടെ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കലല്ല, മറിച്ച് യുദ്ധം കൂടുതൽ വേഗത്തിലും കൃത്യതയിലും നടത്താൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ സംവിധാനം രൂപപ്പെടുത്തലാണ്.

ഫ്ലൈറ്റ് ഡെക്കിൽ ശാന്തത എന്നൊരു വാക്ക് ഇല്ല. ജെറ്റ് എഞ്ചിനുകളുടെ ശബ്ദം പലപ്പോഴും 140 ഡെസിബെൽ വരെ ഉയരുന്നു. മനുഷ്യൻ സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത തരത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തിനിടയിൽ, യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ പറക്കാൻ തയ്യാറാക്കപ്പെടുന്നു, മിസൈലുകൾ ലോഡ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ഇന്ധനം നിറയ്ക്കപ്പെടുന്നു. അതായത്, ഇത് കടലിന്റെ നടുവിലെ ഒരു വ്യാവസായിക ഫാക്ടറിയെ പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു പക്ഷേ ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്നത് ആയുധങ്ങളും ആക്രമണ ശേഷിയും മാത്രമാണ്. ഇവിടെ ആശയവിനിമയം പോലും നിറങ്ങളിലൂടെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ വിഭാഗത്തിനും പ്രത്യേകം നിറമുള്ള ജേഴ്‌സി നൽകുന്ന “റെയിൻബോ വാർഡ്രോബ്” സംവിധാനം കാര്യക്ഷമമാണെന്ന് അമേരിക്കൻ സൈന്യം അവകാശപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് യുദ്ധത്തിന്റെ ‘മെഷീനീകരണ’മാണ് മനുഷ്യനെ ഒരു യന്ത്രത്തിന്റെ ചെറിയ ഭാഗമാക്കി മാറ്റുന്ന രീതിയിലുള്ള നിയന്ത്രിത സൈനിക സംസ്കാരം.

പർപ്പിൾ നിറത്തിലുള്ള ജേഴ്‌സി ധരിക്കുന്നവർ ഇന്ധന വിഭാഗത്തിലെ ജീവനക്കാരാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് ലിറ്റർ ഇന്ധനം സുരക്ഷിതമായി വിമാനങ്ങളിൽ പമ്പ് ചെയ്യുന്നത് അവരുടെ ചുമതല. പുറമേ കേൾക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു സാങ്കേതിക ജോലി മാത്രമാണ്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇത് ഒരു ആക്രമണ ദൗത്യത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. ഇന്ധനം നിറയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ആ വിമാനം മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ ആകാശത്ത് എത്തി ഭീഷണി ഉയർത്താനുള്ള ശേഷി നേടുന്നത്. ഇതിന്റെ അപകടം മനസ്സിലാക്കാൻ വലിയ സൈനിക അറിവ് ആവശ്യമില്ല,ഒരു ജെറ്റ് പറക്കാൻ തയ്യാറാക്കുന്ന ഓരോ നടപടിയും ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള മുന്നേറ്റമാണ്.

ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ജേഴ്‌സി ധരിക്കുന്നവർ ആയുധ വിഭാഗമാണ്. ബോംബുകളും മിസൈലുകളും വെടിയുണ്ടകളും വിമാനത്തിൽ കയറ്റുന്നത് ഇവരാണ്. ചുവപ്പ് നിറം അപകടത്തിന്റെ അടയാളമെന്നു പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഇവിടെ അത് മറ്റൊരു അർത്ഥവും വഹിക്കുന്നു—ഈ ഫ്ലൈറ്റ് ഡെക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം എന്താണെന്ന് തുറന്ന് പറയുന്ന നിറമാണ് അത്. ഈ കപ്പൽ കടലിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത് സമാധാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായല്ല, മറിച്ച് ആക്രമണ ശേഷി ലോകത്ത് എവിടെയും എത്തിക്കാമെന്ന സന്ദേശം നൽകുന്ന ശക്തിപ്രദർശനമാണ്.

മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ജേഴ്‌സി ധരിക്കുന്നവർ വിമാനങ്ങളുടെ ചലനം നിയന്ത്രിക്കുന്ന “ഡെക്ക് ഡയറക്ടർമാർ” ആണ്. വിമാനങ്ങളെ കാറ്റപ്പൾട്ടിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതും വിക്ഷേപണത്തിനുള്ള അവസാന സിഗ്നൽ നൽകുന്നതും ഇവരാണ്. അതായത്, യുദ്ധത്തിന്റെ സ്വിച്ച് ഓൺ ചെയ്യുന്നവരാണ് ഇവർ. ഒരു കൈസിഗ്നൽ മതി വിമാനം പറക്കും, അതിന്റെ പിന്നാലെ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ നഗരങ്ങൾ ഭീതിയിലാകും. ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ “സാങ്കേതിക കഴിവ്” എന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അമേരിക്ക ഉപയോഗിക്കുന്ന സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമാണ്.

പച്ച ജേഴ്‌സി ധരിക്കുന്ന ലോഞ്ച് ക്രൂ കാറ്റപ്പൾട്ടുകളും അറസ്റ്റിംഗ് വയറുകളും നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഒരു വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിൽ നിന്ന് വിമാനം പറക്കുന്നത് അത്യന്തം അപകടകരമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. എന്നാൽ അമേരിക്ക അത് ഒരു ശാസ്ത്രീയ കൃത്യതയായി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഈ കൃത്യത ലോകത്തെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാണെങ്കിലും, അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ഒരൊറ്റതാണ് യുദ്ധം കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായി നടത്തുക. മനുഷ്യരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യയല്ല ഇത്; മറിച്ച്, യുദ്ധത്തെ കൂടുതൽ വേഗത്തിലാക്കാനുള്ള സംവിധാനമാണ്.

നീല ജേഴ്‌സി ധരിക്കുന്നവർ വിമാനങ്ങളെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുകയും, ലിഫ്റ്റുകൾ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുകയും, വിമാനങ്ങളെ ചങ്ങലകൊണ്ട് ബന്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കടലിലെ ഒരു ചെറിയ കുലുക്കം പോലും അപകടമാകാതിരിക്കാനാണ് ഈ സുരക്ഷ. എന്നാൽ ഈ സുരക്ഷയുടെ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യന്റെ സുരക്ഷ മാത്രമല്ല വിലയേറിയ യുദ്ധവിമാനങ്ങൾക്കും ആയുധങ്ങൾക്കും കേടുപാടുണ്ടാകാതിരിക്കാനുള്ള സംരക്ഷണമാണ്. മനുഷ്യൻ അവിടെ പലപ്പോഴും രണ്ടാം സ്ഥാനത്താണ്. യന്ത്രമാണ് പ്രധാനം. ദൗത്യമാണ് പ്രധാനം.

തവിട്ട് നിറത്തിലുള്ള ജേഴ്‌സി ധരിക്കുന്ന പ്ലെയിൻ ക്യാപ്റ്റൻമാർ ഓരോ വിമാനത്തിന്റെയും പൂർണ തയ്യാറെടുപ്പ് ഉറപ്പാക്കുന്നു. പൈലറ്റ് ആശ്രയിക്കുന്നത് ഇവരുടെ റിപ്പോർട്ടാണ്. എന്നാൽ ഈ “തയ്യാറെടുപ്പ്” എന്നത് ഒരു സാധാരണ പരിശോധനയല്ല, അത് ഒരു ആക്രമണ ദൗത്യത്തിന് വിമാനം തയ്യാറാക്കുന്ന അന്തിമ ഘട്ടമാണ്. ഒരു രാജ്യം മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെ മുകളിൽ ഭീഷണി ഉയർത്തുന്ന ഒരു യന്ത്രം പൂർണ പ്രവർത്തനക്ഷമമാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ് ഇത്.

വെള്ള ജേഴ്‌സി ധരിക്കുന്നവർ സുരക്ഷാ നിരീക്ഷകരാണ്. അവർ നടപടിക്രമങ്ങൾ പാലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ സുരക്ഷ എന്നത് “ജീവൻ രക്ഷിക്കുക” എന്ന മാനുഷിക ആശയത്തിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങുന്നില്ല. ഇത് യുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കാര്യക്ഷമതയും തുടർച്ചയും ഉറപ്പാക്കാനുള്ള നിയന്ത്രണ സംവിധാനമാണ്. ഫ്ലൈറ്റ് ഡെക്കിൽ ഒരു അപകടം സംഭവിച്ചാൽ അത് ദൗത്യത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തും, അതിനാലാണ് സുരക്ഷയെ അത്രയും കടുപ്പത്തിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്.

ഈ കളർ-കോഡിംഗ് സംവിധാനം യുഎസ്എസ് എബ്രഹാം ലിങ്കണിന് മാത്രമല്ല, അമേരിക്കൻ നാവികസേനയിലെ എല്ലാ വിമാനവാഹിനികളിലും സ്റ്റാൻഡേർഡ് ആണ്. അതായത്, ഇത് ഒരു സ്ഥിരം സംവിധാനം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയാണ്. ഏത് കപ്പലിലേക്കു മാറിയാലും ഒരേ നിറം, ഒരേ ചുമതല, ഒരേ നിയമങ്ങൾ. ഇത് യുദ്ധം ഒരു വ്യവസായം പോലെ സ്ഥിരമായി തുടരുന്ന ഘടനയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു.

അവസാനം, ഒരു വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിന്റെ ഫ്ലൈറ്റ് ഡെക്ക് ഒരു യുദ്ധഭൂമി പോലെയാണ് പക്ഷേ അത് ക്രമരഹിതമല്ല. അത് ഭീതിജനകമായ രീതിയിൽ ക്രമപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ ഓരോ നിറവും ഒരു ദൗത്യത്തിന്റെ ചിഹ്നമാണ്. ഓരോ നാവികനും ഒരു യന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ലോകം ഇതിനെ സൈനിക മികവായി കാണുമ്പോഴും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇത് മനുഷ്യകുലത്തിന് നേരെയുള്ള ഒരു വലിയ മുന്നറിയിപ്പാണ്യു യുദ്ധം ഇപ്പോൾ ഒരു ‘സിസ്റ്റം’ ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു. അതിൽ മനുഷ്യത്വം കുറഞ്ഞു, യന്ത്രവൽക്കരണം കൂടുന്നു. കടലിന്റെ നടുവിൽ നടക്കുന്ന ഈ “ബാലെ” മനോഹരമായി തോന്നിയാലും, അതിന്റെ പിന്നിലെ ലക്ഷ്യം ഒരൊറ്റതാണ്, ശക്തി പ്രദർശിപ്പിക്കുക, നിയന്ത്രണം ഉറപ്പിക്കുക, ആവശ്യമെങ്കിൽ ലോകത്തെ വിറപ്പിക്കുക.

The post അമേരിക്കയുടെ ‘മഴവിൽ’ സൈന്യം, മരണത്തിന്റെ റെയിൻബോ വാർഡ്രോബ്;വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിലെ ആ ഏഴ് നിറങ്ങൾ അർത്ഥമാക്കുന്നത് എന്ത്? appeared first on Express Kerala.