അമേരിക്കയുടെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക സജ്ജം! ഇനി ഉയരുന്നത് ചുവപ്പൻ മണ്ണിന്റെ ഇടിമുഴക്കം ഇത് അഹങ്കാരത്തിന് നൽകുന്ന പരസ്യമായ പ്രഹരം…

ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് ഇന്ന് മുഴങ്ങുന്നത് കേവലം രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഒരു ഭൂഖണ്ഡം ഒന്നടങ്കം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ ഇടിമുഴക്കമാണ്. വെനിസ്വേലൻ പ്രസിഡന്റ് നിക്കോളാസ് മഡുറോയ്ക്ക് നേരെ അമേരിക്കൻ സൈനികാധികാരം നടത്തുന്ന ഓരോ നീക്കവും, ആ മണ്ണിലെ പഴയ മുറിവുകളെയാണ് വീണ്ടും കുത്തിനോവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊണ്ട ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക ഇന്ന് പഴയതുപോലെ നിസ്സഹായമല്ല. വടക്കൻ ശക്തികളുടെ അധിനിവേശ മോഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിക്കില്ലെന്ന് ഉറക്കെ പറയുന്ന ഈ ചുവപ്പൻ മണ്ണ്, രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തോടൊപ്പം തന്നെ കരുത്തുറ്റ സൈനിക ആത്മവിശ്വാസവും കൈവശമുള്ള ഒരു ശക്തികേന്ദ്രമാണ്. ഇത് ഒരു പ്രസിഡന്റിനെതിരെയുള്ള ആക്രമണമല്ല മറിച്ച്, സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ജനതയുടെ കരുത്തിനെ പരീക്ഷിക്കാനുള്ള അമേരിക്കൻ ശ്രമമാണ്. ആ പരീക്ഷണം ഏറ്റെടുക്കാൻ ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക ഇന്ന് സജ്ജമായിക്കഴിഞ്ഞു.

അമേരിക്കൻ ഏജൻസികൾ നടത്തിയ അട്ടിമറികളുടെ ചരിത്രം ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയെ ഒരു കാര്യം പഠിപ്പിച്ചു, പരമാധികാരം ചോദിച്ചു വാങ്ങേണ്ടതല്ല , അത് ശക്തിയുപയോഗിച്ച് സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്. ക്യൂബ മുതൽ ബ്രസീൽ വരെയുള്ള ഇടതുപക്ഷ ഭരണകൂടങ്ങൾ ഇന്ന് വെറും ഗവൺമെന്റുകളല്ല, മറിച്ച് ജനകീയ പ്രതിരോധം തീർക്കുന്ന സായുധ രാഷ്ട്രങ്ങൾ കൂടിയാണ്. ‘ജനാധിപത്യം’, ‘മയക്കുമരുന്ന് തടയൽ’ തുടങ്ങിയ അമേരിക്കൻ വാദങ്ങൾ വെറും രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഈ രാജ്യങ്ങൾ, സ്വന്തം സുരക്ഷ സ്വന്തം കൈകളിൽ തന്നെയാണെന്ന ഉറച്ച നിലപാടിലാണ്.

അമേരിക്കയുടെ സൈനിക ബജറ്റും അത്യാധുനിക യുദ്ധവിമാനങ്ങളും മുന്നിൽ വെച്ച് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയെ ചെറുതായി കാണുന്നത് വലിയ തെറ്റാണ്. കാരണം, യുദ്ധത്തിന്റെ ചരിത്രം തെളിയിക്കുന്നത് സൈനിക ശക്തി വെറും കണക്കല്ല എന്നതാണ്. ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ സൈന്യങ്ങൾ—ക്യൂബയുടെ വിപ്ലവ സായുധ സേനകൾ, വെനസ്വേലയിലെ ജന–സൈന്യ മാതൃക, ബ്രസീലിന്റെ വൻതോതിലുള്ള സായുധ സേനയും ആമസോൺ മേഖലയിലെ അപൂർവ യുദ്ധപരിശീലനവും, മെക്സിക്കോയുടെ ദേശീയ ഗാർഡും ആഭ്യന്തര–അതിർത്തി പരിചയവും ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാൽ, ഈ ഭൂഖണ്ഡം സൈനികമായി സ്വയംപര്യാപ്തവും പ്രതിരോധക്ഷമവുമാണ്. അധിനിവേശക്കാർ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് ലാഭത്തിനുവേണ്ടിയാണെങ്കിൽ, ഈ ജനത പോരാടുന്നത് തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിനും ചരിത്രത്തിനും വേണ്ടിയാണ് ആ വ്യത്യാസമാണ് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം.

നിലവിലെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ, ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലെ ഇടതുപക്ഷ–കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണകൂടങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് വ്യക്തമാകും. അമേരിക്കൻ അധിനിവേശത്തിനെതിരെ നിലകൊള്ളുന്ന ഈ രാജ്യങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ റഷ്യ, ചൈന തുടങ്ങിയ വൻശക്തികളുടെ ശക്തമായ പിന്തുണയുണ്ട്. ഇത് കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയമല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കയുടെ ഏകപക്ഷീയമായ ആധിപത്യത്തിന് എതിരെയുള്ള ഒരു ആഗോള ബദലായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.

റഷ്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിൽ തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നത് അമേരിക്കയെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള തന്ത്രപരമായ നീക്കമാണ്. സൈനിക സഹകരണവും ആയുധ ഇടപാടുകളും വഴി റഷ്യ ഈ മേഖലയിൽ തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം ഉറപ്പിക്കുന്നു. ചൈനയാകട്ടെ, വൻതോതിലുള്ള നിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെയും സാമ്പത്തിക കരാറുകളിലൂടെയുമാണ് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളുടെ വിശ്വസ്ത പങ്കാളിയായി മാറിയത്. അമേരിക്കൻ ഉപരോധങ്ങൾ മൂലം തകർന്ന വെനസ്വേല പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് താങ്ങായി നിൽക്കുന്നത് ചൈനീസ് വിപണിയും നിക്ഷേപവുമാണ്.

ഇതിനൊക്കെ പുറമെ, ഉത്തരകൊറിയയുടെ സാന്നിധ്യവും ഈ സഖ്യത്തിന് പുതിയൊരു മാനം നൽകുന്നു. പരമ്പരാഗതമായ നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾക്കപ്പുറം, സാമ്രാജ്യത്വ വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിൽ പരസ്പരം സഹായിക്കുന്ന ഒരു ‘പ്രതിരോധ സഖ്യം’ ഇവിടെ രൂപപ്പെടുന്നുണ്ട്. സൈനിക സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറുന്നതിലും അന്താരാഷ്ട്ര വേദികളിൽ പരസ്പരം പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിലും ഈ രാജ്യങ്ങൾ ഒരേ നിലപാടാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കയുടെ സൈനിക ഭീഷണികളെ നേരിടാൻ ഉത്തരകൊറിയയെപ്പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ നിശബ്ദമായ പിന്തുണ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് വലിയ ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകുന്നത്.ചുരുക്കത്തിൽ, വെനസ്വേലയെയോ ക്യൂബയെയോ ആക്രമിക്കുന്നത് പഴയതുപോലെ എളുപ്പമാകില്ലെന്ന് അമേരിക്കയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാം. കാരണം, ഈ രാജ്യങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ ലോകത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മറ്റ് വൻശക്തികളുടെ സൈനികവും സാമ്പത്തികവുമായ കരുത്തുണ്ട്. ഇന്ന് ഈ പ്രദേശം ഒരു ആഗോള പരീക്ഷണഭൂമിയല്ല; പ്രാദേശിക സൈനിക സമതുലിതാവസ്ഥ ഉറപ്പാക്കിയ ഒരു ശക്തികേന്ദ്രമാണ്. ആൻഡീസ് പർവതനിരകൾ, ആമസോൺ മഴക്കാടുകൾ, നഗര–ഗ്രാമ ശൃംഖലകൾ ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു പ്രതിരോധ കോട്ടയാക്കുന്നു.

ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇടതുപക്ഷ ആശയങ്ങൾക്ക് വലിയ സ്വാധീനമുണ്ട്. അതിനൊപ്പം സൈന്യത്തിന് ജനകീയ അടിത്തറ ഉണ്ടെന്നതും യാഥാർഥ്യമാണ്. എണ്ണയും സ്വർണ്ണവും പോലുള്ള വിഭവങ്ങൾ വിദേശ കമ്പനികൾക്ക് വിട്ടുനൽകാതെ സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന് സാധാരണക്കാർക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്ന രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന നിലപാട്, സൈനിക സംരക്ഷണത്തോടെ നടപ്പാക്കുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങളാണ് ഇവ. ദാരിദ്ര്യം കുറയ്ക്കാനും എല്ലാവർക്കും വിദ്യാഭ്യാസവും ചികിത്സയും ഉറപ്പാക്കാനും നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങൾ, ജനങ്ങളെ ഗവൺമെന്റിനോട് അടുപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ ദേശീയ പ്രതിരോധത്തോടും ചേർത്തുനിർത്തുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, തങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ വിഭവങ്ങൾ തങ്ങൾക്ക് തന്നെ അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന ശക്തമായ ബോധം ഈ ജനതയ്ക്കുണ്ട് അത് വാക്കുകളിലല്ല, സായുധ തയ്യാറെടുപ്പിലും പ്രതിഫലിക്കുന്നു. ഒരു ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ തലവനെ വിദേശ ശക്തികൾ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നു എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ, രാഷ്ട്രീയ വ്യത്യാസമില്ലാതെ മറ്റു രാജ്യങ്ങൾ വെനസ്വേലയ്ക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നത് ഈ ചരിത്രപരവും സൈനികവുമായ ഐക്യം കൊണ്ടാണ്. തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് മേൽ ആരും കൈകടത്തുന്നത് അവർ അംഗീകരിക്കില്ല ആവശ്യമെങ്കിൽ പ്രതിരോധത്തിലൂടെ അതു തെളിയിക്കാനും അവർ തയ്യാറാണ്.

മയക്കുമരുന്ന് തടയാനോ ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിക്കാനോ ആണ് തങ്ങൾ ഇടപെടുന്നത് എന്ന അമേരിക്കയുടെ വാദങ്ങളെ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല; കാരണം, മുൻകാലങ്ങളിൽ അതേ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നടന്ന ഇടപെടലുകളുടെ ഫലമാണ് ഇന്ന് അവർ സ്വന്തം സൈനിക ശക്തി ഉറപ്പിച്ചതിന് പിന്നിലെ കാരണം. കൊളംബിയയിലും മദ്ധ്യ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലും നടന്ന അനുഭവങ്ങൾ ഇവരെ പഠിപ്പിച്ചത് ഒരേയൊരു പാഠമാണ്: സഹായം എന്ന പേരിൽ വരുന്നവരും നിയന്ത്രണം പിടിക്കാൻ വരുന്നവരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാനും ചെറുക്കാനും ശക്തി വേണം. മെക്സിക്കോയിൽ ആന്ദ്രെസ് മാനുവൽ ലോപ്പസ് ഒബ്രദോർ ഉയർത്തിയ സാമൂഹ്യചെലവുകളും, ബ്രസീലിൽ ലൂയിസ് ഇനാസിയോ ലുല ദ സിൽവ നയിച്ച തൊഴിലാളി–ജനകീയ വികസന മാതൃകയും, ക്യൂബൻ വിപ്ലവ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആരോഗ്യ–വിദ്യാഭ്യാസ നേട്ടങ്ങളും—ഇവയെല്ലാം സൈനിക ആത്മവിശ്വാസം ചേർന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിരത സൃഷ്ടിച്ചു.

അമേരിക്കയുടെ വമ്പിച്ച സൈനിക ബജറ്റുമായി നേരിട്ട് ഏറ്റുമുട്ടാൻ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങൾക്ക് പരിമിതികൾ ഉണ്ടായേക്കാം; എന്നാൽ ആയുധബലത്തേക്കാൾ വലിയ ജനകീയ പ്രതിരോധമാണ് ഈ രാജ്യങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കരുത്ത്. ട്രേഡ് യൂണിയനുകൾ, കർഷക–തൊഴിലാളി സംഘടനകൾ, വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, കമ്മ്യൂണിറ്റി മിലീഷ്യകൾ—ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു സമൂഹം തന്നെ പ്രതിരോധമാകുന്ന മാതൃകയാണ് ഇവിടെ. അതുകൊണ്ടാണ് ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിൽ സൈനിക ശക്തി ജനങ്ങളിൽ നിന്നുയരുന്ന ശക്തിയായി മാറുന്നത്.

ചരിത്രം തന്നെ ഈ നിലപാടിന് കരുത്ത് നൽകുന്നു. “നല്ല അയൽക്കാരൻ നയം” മുതൽ ശീതയുദ്ധകാലത്തെ രഹസ്യ ഇടപെടലുകൾ വരെയും 1989-ലെ പനാമ അധിനിവേശം വരെയും, ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക പലതവണ വീണിട്ടുണ്ട് പക്ഷേ ഓരോ തവണയും കൂടുതൽ കരുത്തോടെ എഴുന്നേറ്റിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് വെനസ്വേല വിഷയത്തിൽ ഉയരുന്ന ഐക്യദാർഢ്യം, ഒരാൾക്കോ ഒരു പാർട്ടിക്കോ വേണ്ടിയുള്ളതല്ല; അത് സൈനിക–രാഷ്ട്രീയമായി സജ്ജമായ ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമാണ്: “ഇനി ഞങ്ങളുടെ ഭാവി ഞങ്ങൾ തീരുമാനിക്കും.”

ഇന്നത്തെ ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക, ഇടതുപക്ഷ–സോഷ്യലിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തോടൊപ്പം ശക്തമായ സൈനിക തയ്യാറെടുപ്പിലൂടെയും ലോകത്തോട് ഒരു വ്യക്തമായ സന്ദേശം നൽകുകയാണ്: പരമാധികാരം ചർച്ച ചെയ്യാനാവില്ല, വിഭവങ്ങൾ വിൽപ്പനക്കല്ല, ജനാധിപത്യം പുറത്തുനിന്ന് കയറ്റുമതി ചെയ്യാനാകില്ല. അമേരിക്കയുടെ സൈനിക മേൽക്കോയ്മ കണക്കുകളിൽ വലുതായിരിക്കാം; പക്ഷേ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയുടെ സൈനിക–സാമൂഹ്യ ഐക്യവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും ചരിത്രബോധവും ചേർന്ന ശക്തി അതിനേക്കാൾ ദൃഢമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധമല്ല സജ്ജമായ സൈനിക കരുത്തോടൊപ്പം ഉയരുന്ന ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ സ്വയംനിർണ്ണയ പ്രഖ്യാപനം കൂടിയാണ്.

The post അമേരിക്കയുടെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ ലാറ്റിൻ അമേരിക്ക സജ്ജം! ഇനി ഉയരുന്നത് ചുവപ്പൻ മണ്ണിന്റെ ഇടിമുഴക്കം ഇത് അഹങ്കാരത്തിന് നൽകുന്ന പരസ്യമായ പ്രഹരം… appeared first on Express Kerala.