ഇന്ന് നമ്മുടെ അടുക്കളയിലെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത സാന്നിധ്യമാണ് ചുവന്നുതുടുത്തിരിക്കുന്ന തക്കാളി. ലോകത്തിലെ ഏതൊരു വിഭവത്തിനും രുചി പകരുന്ന ഈ ‘റെഡ് കിംഗ്’ കേവലം ഇരുനൂറ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വരെ ലോകത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം പ്രദേശങ്ങളിലും ഒരു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു എന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. ഒരു ഹൊറർ സിനിമയെ വെല്ലുന്ന നാടകീയത നിറഞ്ഞതാണ് തക്കാളിയുടെ ഈ ചരിത്രയാത്ര. മരണത്തിന്റെ ദൂതനായും, സാത്താന്റെ കനിയായും, കുലീനരുടെ ജീവനെടുക്കുന്ന വിഷവസ്തുവായുമൊക്കെ മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട തക്കാളിക്ക്, ഒരു കാലത്ത് ലോകം കൽപ്പിച്ച ശിക്ഷ പാർശ്വവൽക്കരണമായിരുന്നു. തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെയും ശാസ്ത്രീയ അജ്ഞതയുടെയും കൂരിരുട്ടിൽ നിന്ന്, ഇന്ന് കാണുന്ന ലോകപ്രിയമായ രുചിപ്പെരുമയിലേക്കുള്ള തക്കാളിയുടെ ശാപമോക്ഷത്തിന്റെ കഥ അത്ഭുതകരവും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്.
തക്കാളിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഇരുണ്ട അധ്യായങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിട്ടത് കേവലം ഒരു വർഗ്ഗീകരണ പിഴവായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അക്കാലത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ആഴത്തിലുള്ള അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ കൂടിയായിരുന്നു. 1544-ൽ ഇറ്റാലിയൻ സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായ പിയട്രോ ആൻഡ്രേ മാറ്റിയോളി തക്കാളിയെ മാരകമായ ‘നൈറ്റ്ഷെയ്ഡ്’ കുടുംബത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയതോടെ, സമാധാനപരമായ ഒരു ഭക്ഷണസാധനം എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് തക്കാളി മരണത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി. ഇതിലെ പച്ചനിറത്തിലുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ‘സൊളാനൈൻ’ എന്ന നേരിയ വിഷാംശത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ ജനങ്ങൾ, പഴുത്ത തക്കാളിയും പ്രാണനെടുക്കുന്ന വിഷമാണെന്ന് ഉറച്ചുവിശ്വസിച്ചു.
മാത്രമല്ല, ഈ കനി ലൈംഗികാസക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്ന ധാരണ അക്കാലത്തെ യാഥാസ്ഥിതിക സമൂഹത്തിൽ വലിയ ഭീതിയാണുണ്ടാക്കിയത്. ബൈബിളിൽ പരാമർശിക്കുന്നതും മാന്ത്രികശക്തിയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതുമായ മാൻഡ്രേക്ക് സസ്യത്തോടുള്ള സാദൃശ്യം മൂലം ഫ്രഞ്ചുകാർ ഇതിനെ ‘Pomme d’amour’ (ലവ് ആപ്പിൾ) എന്ന് വിളിച്ചു. പ്രണയത്തിന്റെ കനിയെന്ന പേര് ഇന്ന് ആകർഷകമായി തോന്നാമെങ്കിലും, അന്ന് അത് ‘സാത്താന്റെ പ്രലോഭനം’ എന്ന നിലയിലുള്ള ഒരു താക്കീതായിരുന്നു. ആത്മീയതയെ നശിപ്പിക്കുന്ന, മനുഷ്യനെ വഴിതെറ്റിക്കുന്ന ഒരു ‘നിഷിദ്ധ കനി’യായി തക്കാളിയെ മുദ്രകുത്തിയതോടെ യൂറോപ്പിലെ പള്ളികളും പുരോഹിതരും ഇതിനെതിരെ രംഗത്തുവന്നു. ഇതോടെ അടുക്കളകളിൽ എത്തേണ്ട തക്കാളി, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ ഭീതിയോടെ വളർത്തുന്ന ഒരു അലങ്കാരച്ചെടി മാത്രമായി ഒതുങ്ങിപ്പോയി.
തക്കാളിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ വഴിത്തിരിവ് തുടങ്ങുന്നത് ബ്രിട്ടീഷ് സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞനെന്ന് സ്വയം അവകാശപ്പെട്ടിരുന്ന ജോൺ ജെറാർഡിലൂടെയാണ്. 1597-ൽ അദ്ദേഹം പുറത്തിറക്കിയ ‘ഹെർബോൾ’ (Herball) എന്ന പുസ്തകം അക്കാലത്തെ വിജ്ഞാനകോശമായിരുന്നെങ്കിലും, തക്കാളിയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ തികച്ചും തെറ്റായിരുന്നു. തക്കാളിയെ “ദുർഗന്ധം വമിക്കുന്നതും രുചികരമെന്ന് തോന്നിക്കുന്നതുമായ മാരക വിഷം” എന്ന് അദ്ദേഹം രേഖപ്പെടുത്തിയതോടെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഈ കനിയെ മുറ്റത്തുപോലും അടുപ്പിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ടു. “ഭക്ഷ്യയോഗ്യമല്ല” എന്ന ജെറാർഡിന്റെ ഉറച്ച പ്രഖ്യാപനം കാരണം വടക്കൻ യൂറോപ്പിലുടനീളം തക്കാളി വെറുമൊരു അലങ്കാരച്ചെടിയായി മാത്രം വീടിന്റെ ജനൽപ്പാളികളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോയി.
ഇതിനിടയിലാണ് യൂറോപ്പിലെ ഉന്നതകുലജാതർക്കിടയിൽ ‘തക്കാളി മരണം’ എന്ന ഭീതി പടരുന്നത്. തക്കാളി കഴിക്കുന്ന സമ്പന്നർ പെട്ടെന്ന് രോഗബാധിതരായി മരിക്കുന്നത് നിത്യസംഭവമായതോടെ തക്കാളിക്ക് ‘കൊലയാളി കനി’ എന്ന പേര് വീണു. എന്നാൽ ഈ ദുരൂഹ മരണങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ വില്ലൻ തക്കാളിയല്ല, മറിച്ച് കുലീനർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഈയം കലർന്ന പ്യൂട്ടർ പാത്രങ്ങളായിരുന്നു. തക്കാളിയിലെ ഉയർന്ന അമ്ലഗുണം പാത്രത്തിലെ ഈയത്തെ അലിയിപ്പിക്കുകയും, അത് ഭക്ഷണത്തിലൂടെ ശരീരത്തിലെത്തി ‘ലെഡ് പോയിസണിംഗ്’ ഉണ്ടാക്കുകയുമായിരുന്നു. തക്കാളി കഴിച്ചവർ രക്തം ഛർദ്ദിച്ചും തളർന്നും വീണതോടെ പഴികേട്ടത് പാവം തക്കാളിയായിരുന്നു. രസകരമായ വസ്തുത, പാവപ്പെട്ടവർ മരപ്പാത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതിനാൽ അവർക്ക് ഇത്തരം ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ വർഗ്ഗപരമായ വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതിരുന്ന അക്കാലത്തെ സമൂഹം തക്കാളിയെ കുലീനരുടെ കൊലയാളിയായി മുദ്രകുത്തി നൂറ്റാണ്ടുകളോളം മാറ്റിനിർത്തി.
യൂറോപ്പിലെ സമ്പന്നർക്കിടയിൽ പടർന്ന ഈ മാരകമായ തെറ്റിദ്ധാരണ അമേരിക്കൻ മണ്ണിലെത്തിയപ്പോൾ ഭീതിയുടെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്കാണ് മാറിയത്. ബ്രിട്ടീഷ് കുടിയേറ്റക്കാർ വഴി പ്രചരിച്ച കഥകൾക്കൊപ്പം തക്കാളി ചെടികളിൽ കാണപ്പെടുന്ന ‘തക്കാളി കൊമ്പൻ പുഴുക്കൾ’ കൂടി ചേർന്നപ്പോൾ ഭയം ഇരട്ടിച്ചു. ഈ ഭീമാകാരമായ പച്ചപ്പുഴുക്കൾക്ക് മാരകമായ വിഷമുണ്ടെന്നും, അവയുടെ പുറകിലെ ചെറിയ കൊമ്പ് തറച്ചാൽ മനുഷ്യൻ തൽക്ഷണം മരിക്കുമെന്നും അമേരിക്കക്കാർ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. തക്കാളി തിന്നുന്ന പുഴുക്കൾ ഇത്രമേൽ ഭീകരമാണെങ്കിൽ ആ കനിയും ‘സാത്താന്റെ വിഭവം’ തന്നെയെന്ന് അവർ വിധിയെഴുതി.
എന്നാൽ 1820 സെപ്റ്റംബർ 26-ന് ന്യൂജേഴ്സിയിലെ സേലത്ത് വെച്ച് കേണൽ റോബർട്ട് ഗിബ്ബൺ ജോൺസൺ ഈ ചരിത്രത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി തിരുത്തി. തക്കാളി കഴിക്കുന്നത് പരസ്യമായ ആത്മഹത്യയാണെന്ന് കരുതിയിരുന്ന രണ്ടായിരത്തോളം ആളുകൾക്ക് മുൻപിൽ അദ്ദേഹം ഒരു അസാധാരണ വെല്ലുവിളി നടത്തി. ഒരു കൊട്ട തക്കാളിയുമായി അദ്ദേഹം സേലം കോടതിപ്പടിയിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം രക്തം ഛർദ്ദിച്ച് മരിക്കുന്നത് കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തുനിന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെയും, എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും മരണം സ്ഥിരീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി നിന്ന ഡോക്ടറെയും സാക്ഷിയാക്കി അദ്ദേഹം ഓരോ തക്കാളിയായി തിന്നുതീർത്തു. അവസാനത്തെ തക്കാളിയും കഴിച്ച് അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നപ്പോൾ തകർന്നു വീണത് നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട അന്ധവിശ്വാസങ്ങളായിരുന്നു. തക്കാളിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ധീരമായ ഈ ‘രുചി വിപ്ലവം’ അമേരിക്കൻ അടുക്കളകളിലേക്ക് തക്കാളിയുടെ വലിയൊരു വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു.
ആധുനിക സസ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ പിതാവായ കാൾ ലിനേയസ് പോലും തക്കാളിയെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് അദ്ദേഹം നൽകിയ ശാസ്ത്രീയ നാമം. Solanum lycopersicum എന്ന പേരിൽ, ‘lycopersicum’ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം “Wolf Peach” (ചെന്നായ ആപ്പിൾ) എന്നാണ്. ജർമ്മൻ നാടോടിക്കഥകൾ പ്രകാരം മന്ത്രവാദിനികൾ ചെന്നായകളെ ആകർഷിക്കാനും അവയെ മെരുക്കാനും ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മാരകമായ വിഷക്കനികളിൽ ഒന്നായാണ് തക്കാളി അക്കാലത്ത് കരുതപ്പെട്ടിരുന്നത്. സസ്യശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഭ പോലും ഈ കനിക്ക് ‘ചെന്നായയുടെ ആപ്പിൾ’ എന്ന് പേരിട്ടത് അന്നത്തെ കാലത്ത് തക്കാളിക്കുമേൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭയത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
എന്നാൽ തക്കാളിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപമോക്ഷം സംഭവിക്കുന്നത് ഇറ്റലിയിലെ നേപ്പിൾസിലാണ്. അതുവരെ ദരിദ്രർ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഈ കനിക്ക് ഒരു ‘രാജകീയ പദവി’ ലഭിക്കുന്നത് 1889-ലാണ്. അന്ന് ഇറ്റാലിയൻ രാജ്ഞിയായ മാർഗരിറ്റ നേപ്പിൾസ് സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, പ്രാദേശിക ഷെഫായ റഫായേൽ എസ്പോസിറ്റോ അവർക്കായി ഒരു പ്രത്യേക വിഭവം തയ്യാറാക്കി. ഇറ്റാലിയൻ പതാകയുടെ നിറങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിൽ ചുവന്ന തക്കാളിയും, വെളുത്ത മോസറെല്ല ചീസും, പച്ച നിറത്തിലുള്ള തുളസിയിലകളും (Basil) ചേർത്ത ആ വിഭവമായിരുന്നു ഇന്നത്തെ വിശ്വപ്രസിദ്ധമായ ‘പിസ മാർഗരിറ്റ’.
രാജ്ഞിക്ക് ഈ വിഭവം അങ്ങേയറ്റം ഇഷ്ടപ്പെടുകയും തക്കാളിയുടെ രുചിയെ പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ, തക്കാളിക്ക് സമൂഹത്തിലെ എല്ലാ തട്ടുകളിലും സ്വീകാര്യത ലഭിച്ചു. ‘പാപത്തിന്റെ കനി’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട തക്കാളി അതോടെ രാജകീയ വിരുന്നുകളിലെ അഭിമാനമായി മാറി. ഇന്ന് ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ പച്ചക്കറിയായി തക്കാളി മാറിയത് നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട ഈ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിലാണ്.
ഇന്ന് ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കൃഷി ചെയ്യപ്പെടുന്ന രണ്ടാമത്തെ പച്ചക്കറിയാണ് തക്കാളി. “സസ്യലോകത്തെ മർലോൺ ബ്രാൻഡോ” എന്ന് ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാം, കാരണം തുടക്കത്തിൽ എല്ലാവരും അവഗണിച്ചും ഭയപ്പെട്ടും മാറ്റിനിർത്തിയ തക്കാളി ഇന്ന് ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ‘സൂപ്പർ സ്റ്റാർ’ ആണ്. ഭയത്തിൽ നിന്ന് ആരാധനയിലേക്കുള്ള ഈ മാറ്റം മനുഷ്യസംസ്കാരം അറിവിനോടൊപ്പം എങ്ങനെ പരിണമിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ വലിയ തെളിവാണ്.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
The post തക്കാളി തിന്നാൽ മരണം ഉറപ്പ്! കൊലയാളിയിൽ നിന്ന് രുചിരാജാവിലേക്കുള്ള തക്കാളിയുടെ ‘ഹൊറർ’ ചരിത്രവും അത്ഭുതകരമായ ശാപമോക്ഷവും! appeared first on Express Kerala.
