മരണത്തിന് ശേഷം ശരീരം രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് മമ്മിയാക്കി മാറ്റുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ സ്വന്തം ശരീരം ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ബോധപൂർവ്വമായ കഠിനവ്രതങ്ങളിലൂടെ ഒരു മമ്മിയാക്കി മാറ്റുന്ന ആചാരം. ജപ്പാനിലെ ഷിംഗോൺ ബുദ്ധമത സന്യാസിമാർക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ‘സോകുഷിൻബുത്സു’ എന്ന ആചാരം മനുഷ്യന്റെ അസാമാന്യമായ ഇച്ഛാശക്തിയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും അങ്ങേയറ്റത്തെ ഉദാഹരണമാണ്. കേവലം ഒരു ആത്മഹത്യ എന്നതിലുപരി, ഭൗതിക ശരീരത്തിന്റെ പരിമിതികളെ മറികടന്ന് അനന്തമായ പ്രബുദ്ധത കൈവരിക്കാനുള്ള ഒരു ‘ലിവിംഗ് മമ്മി’ പരീക്ഷണമാണിതെന്ന് പറയാം.
ജപ്പാനിലെ യമഗത പ്രവിശ്യയിലെ ഷിംഗോൺ സന്യാസിമാർ പിന്തുടർന്നിരുന്ന ഈ രീതി, സാധാരണ മമ്മീകരണ പ്രക്രിയകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, ഒരാൾ ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ആരംഭിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിനെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ ആത്മീയ വ്രതങ്ങളിലൊന്നായി മാറ്റുന്നത്. ഏകദേശം പത്തു വർഷത്തോളം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന, അതികഠിനമായ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ സ്വന്തം ശരീരത്തെ പ്രകൃതിദത്തമായി ‘എംബാമിംഗ്’ ചെയ്തെടുക്കുന്ന ഈ പ്രക്രിയ, മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും അവിശ്വസനീയമായ പോരാട്ടവീര്യമാണ് വിളിച്ചോതുന്നത്.
ജപ്പാനിലെ ബുദ്ധമത സന്യാസിമാർ പിന്തുടർന്നിരുന്ന സോകുഷിൻബുത്സു എന്ന അനുഷ്ഠാനം കേവലം ഒരു മരണാന്തര ക്രിയയല്ല, മറിച്ച് ജീവച്ഛവമായി മാറിക്കൊണ്ട് പ്രബുദ്ധത തേടുന്ന കഠിനമായൊരു ആത്മീയ പ്രക്രിയയാണ്. ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന വശം, സന്യാസി തന്റെ മരണം സ്വയം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കുകയും ശരീരം സ്വാഭാവികമായി ജീർണ്ണിക്കാത്ത രീതിയിൽ ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പരുവപ്പെടുത്തിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്. ബാക്ടീരിയകൾക്കും പ്രാണികൾക്കും നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ശരീരത്തെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ വർഷങ്ങൾ നീളുന്ന കഠിനമായ ഭക്ഷണക്രമവും വിഷാംശമുള്ള പാനീയങ്ങളും ഇവർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലെ ജലാംശവും കൊഴുപ്പും പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കുന്നതിലൂടെ, മരണശേഷം ശരീരം മണ്ണടിഞ്ഞു പോകാതെ എന്നും നിലനിൽക്കുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ലോകത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിലേക്ക് ഏറ്റുവാങ്ങുന്നതിലൂടെയും സമാധി അവസ്ഥയിൽ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയും തങ്ങൾ മറ്റൊരു ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ബുദ്ധനായി മാറുമെന്നും, അവിടെയിരുന്ന് മനുഷ്യരാശിയെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുമെന്നുമുള്ള ഉറച്ച വിശ്വാസമാണ് ഈ ഭയാനകമായ വേദനയെ അതിജീവിക്കാൻ അവർക്ക് കരുത്ത് നൽകിയിരുന്നത്.
മനുഷ്യശരീരത്തെ പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലേക്ക് പരുവപ്പെടുത്തിയെടുക്കുന്ന പത്തു വർഷം നീളുന്ന ഈ ‘മരണപ്പരീക്ഷ’ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും കഠിനമായ ആത്മീയ വ്രതങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഏകദേശം 3,000 ദിവസങ്ങൾ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഈ പ്രക്രിയയുടെ ആദ്യ ഘട്ടം മൊകുജിക്കി (Mokujiki) അല്ലെങ്കിൽ ‘മരം ഭക്ഷിക്കുക’ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ആദ്യത്തെ 1,000 ദിവസങ്ങളിൽ, സന്യാസി അരിയും ബാർലിയും പോലുള്ള സാധാരണ ധാന്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. പകരം, കാട്ടിൽ നിന്ന് ശേഖരിക്കുന്ന പൈൻ സൂചികൾ, വിത്തുകൾ, പഴങ്ങൾ, പരിപ്പുകൾ എന്നിവ മാത്രമാണ് ആഹാരമാക്കുന്നത്.
ഈ ഘട്ടത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പും ഈർപ്പവും പൂർണ്ണമായും വറ്റിച്ചുകളയുക എന്നതാണ്. മരണശേഷം ബാക്ടീരിയകൾക്ക് ശരീരത്തെ അഴുകിക്കളയാൻ ആവശ്യമായ കൊഴുപ്പ് ലഭിക്കാത്ത രീതിയിൽ സന്യാസി തന്റെ ശരീരത്തെ ഒരു ഉണങ്ങിയ മരത്തിന് സമാനമാക്കി മാറ്റിയെടുക്കുന്നു. അതികഠിനമായ ശാരീരിക അധ്വാനവും തണുത്ത വെള്ളത്തിലുള്ള സ്നാനവും ഈ ഭക്ഷണക്രമത്തോടൊപ്പം തുടരുന്നതോടെ, ആദ്യ ഘട്ടം അവസാനിക്കുമ്പോൾ സന്യാസിയുടെ ശരീരം വെറും എല്ലും തോലും മാത്രമായി മാറുന്നു. ജീവനോടെ മമ്മിയായി മാറാനുള്ള ഈ ദീർഘയാത്രയിൽ, സ്വന്തം ശരീരത്തെ പ്രകൃതിദത്തമായി ‘പ്രതിരോധിക്കാൻ’ സന്യാസി നടത്തുന്ന ആദ്യത്തെ ചുവടുവെപ്പാണിത്.
രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ സന്യാസി മരത്തൊലികളും വേരുകളും മാത്രം ഭക്ഷിക്കുന്നു. ഇതിനൊപ്പം ‘ഉറുഷി’ (Urushi) എന്ന മരത്തിന്റെ നീര് ഉപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു പ്രത്യേക ചായ കുടിക്കുന്നു. ചൈനീസ് ലാക്കർ മരത്തിന്റെ സത്തിൽ നിന്നാണ് ഇത് നിർമ്മിക്കുന്നത്. വാർണിഷ് ഉണ്ടാക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഈ നീര് അത്യന്തം വിഷാംശമുള്ള ഒന്നാണ്. ഇത് കുടിക്കുന്നതോടെ സന്യാസി നിരന്തരം ഛർദ്ദിക്കുകയും ശരീരത്തിലെ ജലാംശം വിയർപ്പിലൂടെയും മറ്റും പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വിഷാംശം ശരീരകോശങ്ങളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടുന്നത് മരണശേഷം പുഴുക്കളും പ്രാണികളും ശരീരം നശിപ്പിക്കുന്നത് തടയുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ജീവനോടെയിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശരീരം ഉള്ളിൽ നിന്ന് ‘എംബാമിംഗ്’ ചെയ്യപ്പെടുകയാണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്.
ആദ്യ രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ ശരീരത്തെ പൂർണ്ണമായും ശുദ്ധീകരിച്ച ശേഷം, സന്യാസി തന്റെ ആത്മീയ യാത്രയുടെ ഏറ്റവും തീവ്രമായ മൂന്നാം ഘട്ടത്തിലേക്ക് അഥവാ ‘സമാധി‘യിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഈ ഘട്ടത്തിൽ, ജീവനോടെ തന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു ഇടുങ്ങിയ ശിലാപേടകത്തിനുള്ളിലോ മണ്ണിനടിയിലുള്ള കല്ലറയ്ക്കുള്ളിലോ അടയ്ക്കപ്പെടുന്നു. പത്മാസനത്തിൽ (താമരയുടെ ആകൃതിയിൽ) ധ്യാനമിരിക്കുന്ന സന്യാസിക്ക് ശ്വസിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ മുളങ്കുഴൽ മാത്രമാണ് പുറംലോകവുമായുള്ള ഏക ബന്ധം. തന്റെ പ്രാണൻ ഈ ശരീരത്തിൽ ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് ശിഷ്യന്മാരെ അറിയിക്കാനായി അദ്ദേഹം ദിവസവും ഒരു ചെറിയ മണി മുഴക്കും.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകെ, ആ മണിമുഴക്കം നിലയ്ക്കുന്നത് സന്യാസി ഭൗതിക ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞ് പ്രബുദ്ധത പ്രാപിച്ചു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്. മണിമുഴക്കം നിലച്ചാൽ ഉടൻ തന്നെ ശിഷ്യന്മാർ ആ മുളങ്കുഴൽ നീക്കം ചെയ്യുകയും കല്ലറ പൂർണ്ണമായും മുദ്രവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് മൂന്ന് വർഷത്തോളം (ഏകദേശം 1,000 ദിവസങ്ങൾ) ആ ശരീരം മണ്ണിനടിയിൽ മാറ്റമില്ലാതെ തുടരും. നിശ്ചിത കാലയളവിനുശേഷം കല്ലറ തുറന്നു പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, സ്വാഭാവികമായ അഴുകലിന് വിധേയമാകാതെ ശരീരം കേടുപാടുകൾ കൂടാതെ ഇരിക്കുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ അദ്ദേഹം ഒരു സോകുഷിൻബുത്സു ആയി മാറിയെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ. ഇത്തരത്തിൽ പൂർണ്ണത കൈവരിച്ച സന്യാസിമാരെ കല്ലറയിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത്, പട്ടുടുപ്പുകൾ അണിയിച്ച് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ദൈവതുല്യമായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു.
സോകുഷിൻബുത്സു അനുഷ്ഠിച്ച സന്യാസിമാരിൽ ഏറ്റവും ഐതിഹാസികവും സാഹസികവുമായ പശ്ചാത്തലമുള്ളത് തെത്സുമോങ്കായ് (Tetsumonkai) എന്ന സന്യാസിയുടേതാണ്. രക്തരൂഷിതമായ ഒരു ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന് ആത്മീയതയുടെ അത്യുന്നതിയിലേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാറ്റം ഏതൊരു സിനിമയെയും വെല്ലുന്നതാണ്. ഒരു തർക്കത്തിനിടെ രണ്ട് സമുറായികളെ വധിക്കേണ്ടി വന്ന തെത്സുമോങ്കായ്, ആ പാപഭാരത്തിൽ നിന്നും ശിക്ഷയിൽ നിന്നും രക്ഷതേടിയാണ് ആശ്രമത്തിൽ എത്തിയത്. എന്നാൽ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ തീയിൽ വെന്തുരുകിയ അദ്ദേഹം, ലോകത്തിന്റെ വേദനകൾക്ക് പരിഹാരമായി സ്വയം ബലിയർപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെയും വികാരങ്ങളെയും പൂർണ്ണമായി കീഴടക്കിയെന്ന് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹം സ്വന്തം കണ്ണ് കടത്തെടുത്ത് പുഴയിലെറിഞ്ഞു എന്ന കഥ ഇന്നും ജപ്പാനിലെ മലനിരകളിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട അതികഠിനമായ വ്രതത്തിനൊടുവിൽ അദ്ദേഹം സമാധി പ്രാപിക്കുകയും, ഇന്നും നശിക്കാത്ത ഒരു അത്ഭുതമായി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ അസാമാന്യമായ ആത്മീയ യാത്രയുടെ അടയാളങ്ങൾ ഇന്നും ജപ്പാനിലെ ചില ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഭക്തിയോടെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. യമഗതയിലെ ദൈനിചി-ബോ (Dainichi-bo) ക്ഷേത്രത്തിൽ 96-ആം വയസ്സിൽ സമാധിയായ ഷിൻനിയോക്കായി-ഷോണിന്റെ മമ്മി ദർശിക്കാനായി പതിനായിരങ്ങളാണ് എത്തുന്നത്. 70 വർഷത്തോളം നീണ്ട തപസ്സിലൂടെയാണ് അദ്ദേഹം ഈ പദവി നേടിയത്. തൊട്ടടുത്തുള്ള ചുരൻ-ജി (Churen-ji) ക്ഷേത്രത്തിൽ സമുറായിയിൽ നിന്ന് ബുദ്ധനായി മാറിയ തെത്സുമോങ്കായുടെ മമ്മി കുടികൊള്ളുന്നു. നിഗാത്ത പ്രവിശ്യയിലെ കാൻസിൻ-ജി (Kanshin-ji) ക്ഷേത്രത്തിൽ 1683-ൽ ഈ കഠിനപ്രക്രിയ വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കിയ ബഞ്ചു-ഷോണിന്റെ മമ്മിയും കാണാം.
വെറുമൊരു ചരിത്രരേഖകളായല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന്റെ കാവൽക്കാരായി വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സന്യാസിമാരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാറ്റുന്ന ചടങ്ങ് ഇന്നും അതീവ പ്രാധാന്യത്തോടെയാണ് ക്ഷേത്ര അധികൃതർ നിർവഹിക്കുന്നത്. ഇവ വെറുമൊരു പ്രദർശന വസ്തുക്കളല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസികൾക്ക് ദൈവതുല്യമായ സ്ഥാനമുള്ളവയാണ്. മിക്ക ക്ഷേത്രങ്ങളിലും മമ്മികളുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നത് കർശനമായി നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ സന്യാസിമാരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ 12 അല്ലെങ്കിൽ 60 വർഷത്തിലൊരിക്കൽ മാറ്റുന്ന ചടങ്ങുണ്ട്. പഴയ വസ്ത്രങ്ങളുടെ ചെറിയ കഷ്ണങ്ങൾ ‘ഭാഗ്യമുദ്രകളായി’ഭക്തർക്ക് നൽകാറുണ്ട്.
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ജപ്പാനിൽ ഉണ്ടായ സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങളുടെ ഭാഗമായി സർക്കാർ ഈ ആചാരം കർശനമായി നിരോധിച്ചു. സ്വയം ജീവൻ വെടിയുന്ന ഈ രീതി ആത്മഹത്യയ്ക്ക് തുല്യമാണെന്നായിരുന്നു ഔദ്യോഗിക പക്ഷം. എങ്കിലും ആധുനിക ശാസ്ത്രം ഈ പ്രതിഭാസത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെയാണ്.
കഠിനമായ ഭക്ഷണക്രമത്തിലൂടെ ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പും ഈർപ്പവും വറ്റിച്ചുകളഞ്ഞതും, ‘ഉറുഷി’ ചായയിലെ വിഷാംശം ശരീരകോശങ്ങളെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിച്ചതുമാണ് ഈ മമ്മീകരണത്തിന് പിന്നിലെ ശാസ്ത്രീയ രഹസ്യം. എന്നാൽ വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സോകുഷിൻബുത്സു എന്നത് കേവലം ഒരു ജൈവപ്രക്രിയയല്ല; മറിച്ച് മരണത്തെപ്പോലും ധ്യാനത്തിലൂടെ കീഴടക്കിയ മനുഷ്യന്റെ അജയ്യമായ ഇച്ഛാശക്തിയുടെയും ആത്മീയ സമർപ്പണത്തിന്റെയും ജീവിക്കുന്ന അടയാളമാണ്. ലോകത്തിന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് പരിഹാരമായി സ്വയം ഉരുകിത്തീർന്ന ആ സന്യാസിമാർ, ഇന്നും ജപ്പാനിലെ മലനിരകളിൽ കാലത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് അനന്തമായ സമാധിയിൽ തുടരുന്നു.
The post ഭക്ഷണം നിർത്തി, വിഷം കുടിച്ച്, ശവക്കുഴിയിൽ ശ്വസിച്ചവർ; ജീവനോടെ മമ്മികളായി മാറിയ സന്യാസിമാരുടെ ചോരയുറയുന്ന ചരിത്രം! appeared first on Express Kerala.
