ഇന്ത്യയുടെ തെക്കേ അറ്റമായ ധനുഷ്കോടിയിൽ നിന്ന് ശ്രീലങ്കയിലെ മാന്നാർ ദ്വീപ് വരെ, നീലക്കടലിന് നടുവിൽ 48 കിലോമീറ്റർ നീളത്തിൽ കിടക്കുന്ന ആ ചുണ്ണാമ്പുകല്ലുകളുടെ ശൃംഖല വെറുമൊരു ഭൂമിശാസ്ത്ര പ്രതിഭാസമല്ല. അത് കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തിന്റെയും, ശാസ്ത്രലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന സംശയങ്ങളുടെയും, ചരിത്രകാരന്മാരുടെ അവസാനിക്കാത്ത അന്വേഷണങ്ങളുടെയും സംഗമഭൂമിയാണ്. ‘രാമസേതു’ എന്നും ‘ആദംസ് ബ്രിഡ്ജ്’ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സമുദ്രപാത, സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള രാമായണത്തിലെ ഇതിഹാസ കഥകളെയും ആധുനിക ഭൗമശാസ്ത്ര സിദ്ധാന്തങ്ങളെയും ഒരേപോലെ താലോലിക്കുന്നു. ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിഗൂഢതകളിലൊന്നായി ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്ന ഈ പാലം, വെറുമൊരു മണൽത്തിട്ടയാണോ അതോ മനുഷ്യസാധ്യമായ എഞ്ചിനീയറിംഗിന്റെ ആദിമ വിസ്മയമാണോ എന്ന ചോദ്യം ഇന്നും തിരമാലകൾക്കിടയിൽ മാറ്റൊലികൊള്ളുന്നു.
ത്രേതായുഗത്തിലെ ധർമ്മയുദ്ധത്തിന്റെ പാതയൊരുക്കിയ രാമസേതുവിനെക്കുറിച്ച് ഇതിഹാസമായ രാമായണം അതീവ ഗൗരവത്തോടെയാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്. ലങ്കാധിപതിയായ രാവണന്റെ തടവിൽ കഴിയുന്ന സീതയെ വീണ്ടെടുക്കാൻ രാമനും ലക്ഷ്മണനും വാനരസേനയും സമുദ്രതീരത്തെത്തിയപ്പോൾ മുന്നിൽ തടസ്സമായി നിന്നത് അലറുന്ന ആഴക്കടലായിരുന്നു. സമുദ്രദേവന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ദേവശില്പിയായ വിശ്വകർമ്മാവിന്റെ അനുഗ്രഹീത പുത്രന്മാരായ നളനും നീലനും പാലത്തിന്റെ നിർമ്മാണത്തിന് നേതൃത്വം നൽകി. വാനരസേന കടലിലിട്ട ഓരോ കല്ലിലും ‘ശ്രീരാമ’ എന്ന നാമം കൊത്തിയപ്പോൾ അവ സമുദ്രോപരിതലത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടന്നുവെന്ന ‘സേതുബന്ധന’ത്തിന്റെ കഥ ഇന്നും ഭക്തലക്ഷങ്ങളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. കേവലം അഞ്ചു ദിവസം കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഈ പാലം, തിന്മയ്ക്കുമേൽ നന്മ നേടിയ വിജയത്തിന്റെ ആദ്യപടിയായിരുന്നു.
ഈ സേതുവിലൂടെ ലങ്കയിലെത്തി രാവണനെ നിഗ്രഹിച്ച്, സീതയുമായി അയോധ്യയിൽ തിരിച്ചെത്തിയ രാമനെ സ്വീകരിക്കാൻ തെളിയിച്ച ദീപങ്ങളുടെ സ്മരണയായാണ് നാം ഇന്നും ദീപാവലി ആഘോഷിക്കുന്നത്. ഐതിഹ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം, ചരിത്രപരമായ രേഖകളും ഈ പാലത്തിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ പിന്താങ്ങുന്നുണ്ട്. 1480 വരെ ഈ പാലം സമുദ്രനിരപ്പിന് മുകളിലായിരുന്നുവെന്നും, കാൽനടയായി യാത്ര ചെയ്യാൻ സാധിച്ചിരുന്നുവെന്നും പഴയകാല സഞ്ചാരക്കുറിപ്പുകൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലുണ്ടായ അതിശക്തമായ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റും സമുദ്രക്ഷോഭവുമാണ് ഈ നിർമ്മിതിയെ ഭാഗികമായി തകർക്കുകയും സമുദ്രത്തിനടിയിലാക്കുകയും ചെയ്തത്. വിശ്വാസികൾക്ക് ഇത് ഭഗവാന്റെ പാദസ്പർശമേറ്റ പുണ്യഭൂമിയാണെങ്കിൽ, ചരിത്രന്വേഷകർക്ക് ഇത് കാലത്തെ അതിജീവിച്ച ഒരു മഹാവിസ്മയമാണ്.
രാമസേതുവിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രലോകം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തം അതൊരു ‘ടോംബോലോ’ പ്രതിഭാസമാണെന്നതാണ്. സമുദ്രത്തിലെ തിരമാലകളും കാറ്റും ഒരു ദ്വീപിനും പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തിനും ഇടയിൽ തുടർച്ചയായി മണലും എക്കലും നിക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ രൂപപ്പെടുന്ന സ്വാഭാവികമായ മണൽച്ചിറകളെയാണ് ടോംബോലോ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയെയും ശ്രീലങ്കയെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഈ 48 കിലോമീറ്റർ പാത, ആഴം കുറഞ്ഞ കടലിലെ പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെയും മണൽത്തിട്ടകളുടെയും ഒരു ശൃംഖലയാണ്. സമുദ്രജലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിലുണ്ടാകുന്ന പ്രത്യേക ദിശയിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ ഈ മണൽത്തട്ടുകളെ കൃത്യമായ ഒരു നിരയായി നിലനിർത്താൻ സഹായിക്കുന്നു.
ഭൂഗർഭശാസ്ത്രപരമായ മറ്റൊരു സിദ്ധാന്തം പ്രകാരം, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഇന്ത്യൻ ഭൂഖണ്ഡത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ശ്രീലങ്കൻ ദ്വീപ് സമുദ്രതാപനത്തിലോ ഭൂവൽക്ക ചലനങ്ങളിലോപ്പെട്ട് വേർപെട്ടു മാറിയപ്പോൾ അവശേഷിച്ച ഒരു ‘കരബന്ധം’ ആണ് ഈ പാലം. ഏകദേശം 125,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഈ ഭാഗത്തെ സമുദ്രനിരപ്പ് ഇന്നത്തേക്കാൾ വളരെ താഴെയായിരുന്നുവെന്നും അന്ന് ഇന്ത്യയും ശ്രീലങ്കയും തമ്മിൽ കാൽനടയായി സഞ്ചരിക്കാവുന്ന വിധത്തിൽ കരമാർഗ്ഗം ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നും ഗവേഷകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സമുദ്രനിരപ്പ് ഉയർന്നതോടെ ഈ കരപ്രദേശം വെള്ളത്തിനടിയിലാവുകയും കാർബണേറ്റ് പാറകളും പവിഴപ്പുറ്റുകളും മുകളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടി ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിലാവുകയും ചെയ്തു. പ്രകൃതിദത്തമായ ഈ മാറ്റങ്ങൾക്കിടയിലും കല്ലുകളുടെ കൃത്യമായ വിന്യാസം ഇത് മനുഷ്യനിർമ്മിതമാണോ എന്ന തർക്കത്തിന് ഇന്നും ശാസ്ത്രലോകത്ത് ജീവൻ നൽകുന്നു.
രാമസേതുവിനെ കേവലം ഒരു ഐതിഹ്യമായി തള്ളിക്കളയാൻ ശാസ്ത്രലോകത്തിന് കഴിയാത്തതിന്റെ പ്രധാന കാരണം അതിലെ കല്ലുകളുടെ പഴക്കമാണ്. ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് നടത്തിയ കാർബൺ ഡേറ്റിംഗ് പരിശോധനകളിൽ പാലത്തിന്റെ മുകൾഭാഗത്തുള്ള കല്ലുകൾക്ക് ഏകദേശം 5,000 വർഷം പഴക്കമുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. വിസ്മയകരമെന്നു പറയട്ടെ, പുരാണ ഗവേഷകരും ചരിത്രകാരന്മാരും രാമായണ യുദ്ധം നടന്നുവെന്ന് കണക്കാക്കുന്ന കാലഘട്ടവും ഏകദേശം ഇതുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ ഇതിലെ മറ്റൊരു വലിയ നിഗൂഢത, ഈ കല്ലുകൾ ഇരിക്കുന്ന മണൽത്തിട്ടകൾക്ക് കല്ലുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ പഴക്കമുണ്ടെന്നതാണ്. കല്ലുകൾ പുറത്തുനിന്നും കൊണ്ടുവന്ന് മണൽത്തിട്ടകൾക്ക് മുകളിൽ നിരത്തിയതാണോ എന്ന സംശയത്തിലേക്ക് ഇത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.
ഈ ഭാഗത്തെ സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴം മറ്റൊരു അത്ഭുതമാണ്. 48 കിലോമീറ്ററോളം നീളത്തിൽ വെറും 3 മുതൽ 30 അടി വരെ മാത്രം ആഴമുള്ള ഒരു പടവായിട്ടാണ് രാമസേതു നിലകൊള്ളുന്നത്. പലയിടങ്ങളിലും സമുദ്രനിരപ്പിന് തൊട്ടുതാഴെയായി ഈ ശൃംഖല കാണപ്പെടുന്നതിനാൽ വലിയ കപ്പലുകൾക്ക് ഈ പാതയിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ സാധിക്കില്ല. ഇന്ത്യയുടെ കിഴക്കൻ തീരത്തുനിന്നും പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്തേക്ക് കപ്പലുകൾക്ക് പോകണമെങ്കിൽ ഇന്നും ശ്രീലങ്കയെ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് രാമസേതു എന്ന ഈ സ്വാഭാവിക തടസ്സം കാരണമാണ്. പവിഴപ്പുറ്റുകൾക്കും മണൽത്തിട്ടകൾക്കും മുകളിലായി വലിപ്പമേറിയ പാറക്കല്ലുകൾ കൃത്യമായി വിന്യസിക്കപ്പെട്ട രീതിയിലാണ് പല സാറ്റലൈറ്റ് ചിത്രങ്ങളിലും കാണപ്പെടുന്നത്. പ്രകൃതിദത്തമായ പവിഴപ്പുറ്റുകൾ ഇത്രയും കൃത്യമായ ഒരു രേഖയിൽ 5,000 വർഷമായി നിലനിൽക്കുന്നു എന്നത് ഭൗമശാസ്ത്രജ്ഞർക്കിടയിൽ ഇന്നും സജീവമായ ചർച്ചാവിഷയമാണ്.
രാമസേതുവിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ-മതപരമായ കോളിളക്കങ്ങൾക്കും ഗവേഷണങ്ങൾക്കും ഇന്നും വിരാമമായിട്ടില്ല. ഇതിൽ വിശ്വാസികളും ഒരു വിഭാഗം പുരാവസ്തു ഗവേഷകരും ഉയർത്തുന്ന പ്രധാന വാദം, കടലിനടിയിൽ ഈ പാലത്തിന്റെ കല്ലുകൾ വിന്യസിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന രീതി തികച്ചും അസ്വാഭാവികമാണ് എന്നതാണ്. സ്വാഭാവികമായ മണൽത്തിട്ടകൾക്ക് മുകളിൽ വലിപ്പമേറിയ പാറക്കല്ലുകൾ കൃത്യമായ അടുക്കുകളോടെ കാണപ്പെടുന്നത് യാദൃശ്ചികമല്ലെന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നു. ഭാരമേറിയ കല്ലുകൾ താഴെയും മണൽ മുകളിലും വരേണ്ടതിന് പകരം, മണൽത്തിട്ടയ്ക്ക് മുകളിൽ കല്ലുകൾ കാണപ്പെടുന്നത് അവ പുറത്തുനിന്നും എത്തിച്ച് നിരത്തിയതാണെന്ന ‘മനുഷ്യനിർമ്മിത’ സിദ്ധാന്തത്തിന് ബലം നൽകുന്നു.
മറുഭാഗത്ത്, ഭൗമശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രതിഭാസമായിട്ടാണ് വിലയിരുത്തുന്നത്. ഭൂവൽക്കത്തിലുണ്ടാകുന്ന ചലനങ്ങളും സമുദ്രനിരപ്പിലുണ്ടാകുന്ന ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളും മൂലം പവിഴപ്പുറ്റുകൾ ഒന്നിനുപുറമെ ഒന്നായി വളരുകയും അവ മണൽത്തിട്ടകളെ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതാവാം ഇതെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. പതിനായിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി സമുദ്രത്തിലെ കാറ്റും ഓളങ്ങളും ഒരേ ദിശയിൽ മണൽ നിക്ഷേപിച്ചതിന്റെ ഫലമായി രൂപപ്പെട്ട ഒരു ‘ലൂസ് റോക്ക്’ ശൃംഖലയാണിതെന്ന് ശാസ്ത്രം നിരീക്ഷിക്കുന്നു. കൃത്യമായ പുരാവസ്തു തെളിവുകളോ ലിഖിതങ്ങളോ ഇല്ലാതെ ഇതിനെ മനുഷ്യനിർമ്മിതമെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന കർശന നിലപാടിലാണ് ശാസ്ത്രലോകം. എങ്കിലും, മിത്തും ശാസ്ത്രവും തമ്മിലുള്ള ഈ വടംവലി രാമസേതുവിനെ ഒരു തർക്കവിഷയത്തേക്കാളുപരി ഇന്ത്യയുടെ സ്വത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഒരു മഹാവിസ്മയമായി നിലനിർത്തുന്നു.
സേതുസമുദ്രം പദ്ധതിയെച്ചൊല്ലിയുള്ള ദീർഘകാലത്തെ നിയമപോരാട്ടങ്ങളും രാമസേതുവിനെ ഒരു ‘ദേശീയ പൈതൃക സ്മാരകമായി’ പ്രഖ്യാപിക്കണമെന്ന ശക്തമായ ആവശ്യങ്ങളും ഈ സമുദ്രപാതയുടെ പ്രാധാന്യം ആഗോളതലത്തിൽ വർദ്ധിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇത് മനുഷ്യനിർമ്മിതമാണോ അതോ പ്രകൃതിയുടെ ലീലാവിലാസമാണോ എന്ന തർക്കങ്ങൾക്കപ്പുറം, ഇന്ത്യയുടെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകവും ഇതിഹാസ തുല്യമായ ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പ്രത്യേകതകളും ഒന്നുചേരുന്ന ഒരു മഹാവിസ്മയമായി രാമസേതു ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.
ശാസ്ത്രലോകം ഈ പവിഴപ്പുറ്റുകൾക്കിടയിൽ ഇനിയും ആഴത്തിലുള്ള ഖനനങ്ങളും ആധുനിക പഠനങ്ങളും നടത്താൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്. എന്നാൽ ഗവേഷണഫലങ്ങൾ എന്തുതന്നെയായാലും, ധനുഷ്കോടിയിലെ ആഞ്ഞടിക്കുന്ന ഓരോ തിരമാലയിലും ഇന്നും ഇതിഹാസത്തിന്റെ മന്ത്രധ്വനികൾ മുഴങ്ങുന്നതായി അനുഭവപ്പെടും. സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്കിപ്പുറവും രാമസേതു വെറുമൊരു മണൽച്ചിറയല്ല, മറിച്ച് ഇന്ത്യൻ മനസ്സുകളെ ശ്രീലങ്കൻ മണ്ണുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അദൃശ്യമായ ഒരു പുണ്യനൂലാണ്. കാലം ഈ പാലത്തിന്മേൽ നിഗൂഢതയുടെ തിരശീലയിടുമ്പോഴും, ഓരോ ഇന്ത്യരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ അത് ഭഗവാൻ രാമന്റെ അചഞ്ചലമായ നീതിയുടെയും ധീരതയുടെയും പ്രതീകമായി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
The post രാമസേതു; കടലിനടിയിൽ ഉറങ്ങുന്ന ഇതിഹാസമോ അതോ പ്രകൃതിയുടെ മായാജാലമോ? ശാസ്ത്രം ഉത്തരം തേടുന്ന 5000 വർഷത്തെ നിഗൂഢത! appeared first on Express Kerala.