ജനീവയിലെ ആഡംബര ഹാളുകളിൽ റഷ്യൻ യുക്രേനിയൻ പ്രതിനിധികളുമായി സ്റ്റീവ് വിറ്റ്കോഫും ജാറെഡ് കുഷ്നറും ചർച്ചയ്ക്കിരുന്നപ്പോൾ അത് രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള നയതന്ത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ഡീൽ ഉറപ്പിക്കുന്നത് പോലെയാണ് തോന്നിച്ചത്. ലോകം മുഴുവൻ ഉറ്റുനോക്കുന്ന സമാധാന ചർച്ചകളെ കേവലം ഒരു “പ്രൈവറ്റ് ലിമിറ്റഡ് കമ്പനി” നടത്തുന്ന കച്ചവടമാക്കി മാറ്റുകയാണ് ട്രംപിന്റെ ഈ വിശ്വസ്തർ. യഥാർത്ഥ നയതന്ത്ര വിദഗ്ധർക്കോ സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനോ സ്ഥാനമില്ലാത്ത ഈ ‘ഫ്രീലാൻസ്’ സമാധാന ശ്രമം അമേരിക്കയുടെ അമിതമായ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും പരാജയപ്പെട്ടേക്കാവുന്ന തന്ത്രങ്ങളുടെയും നേർചിത്രമാണ്.
യുദ്ധം തകർത്തെറിഞ്ഞ ഭൂമിയിൽ സമാധാനം എന്നത് ഈ ‘ഔട്ട്സൈഡർ’ സഖ്യത്തിന് കേവലം ഒരു തടസ്സമാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യർ ജീവനും രക്തവും നൽകി സംരക്ഷിക്കുന്ന മണ്ണിലെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യമോ, അവിടെ വസിക്കുന്നവരുടെ വൈകാരികമായ ബന്ധങ്ങളോ ഇവർക്ക് വിഷയമല്ല. പകരം, ആ തകർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ എത്ര ആഡംബര ഹോട്ടലുകൾ പണിയാം, എത്ര സമുദ്രതീരങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാം എന്നതിലാണ് വിറ്റ്കോഫും കുഷ്നറും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. യുദ്ധത്തെ ഒരു ദുരന്തമായല്ല, മറിച്ച് ‘പുനർനിർമ്മാണത്തിനുള്ള ഒരു സുവർണ്ണാവസരമായി’ കാണുന്ന ഈ ബിസിനസ് മനോഭാവം ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ തികച്ചും അപരിചിതമാണ്. യുക്രെയ്നിലെയും ഗാസയിലെയും ജനങ്ങൾ സമാധാനത്തിനായി ദാഹിക്കുമ്പോൾ, അമേരിക്കൻ ശതകോടീശ്വരന്മാർ അവരുടെ ‘വിഷനറി’ സ്കെച്ചുകളുമായി ആ കത്തിയമരുന്ന മണ്ണിലേക്ക് നോക്കി ലാഭം കണക്കുകൂട്ടുകയാണ്.
ഗാസയിലും യുക്രൈനും നിലനിൽക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ വെറും അതിർത്തി തർക്കങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അസ്തിത്വത്തിനായുള്ള പോരാട്ടങ്ങളാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വംശീയ വൈരവും സാംസ്കാരിക സ്വത്വവും കേവലം ഒരു ബിസിനസ് കരാറിലൂടെയോ കുറച്ച് ഡോളറുകൾ നൽകിയോ പരിഹരിക്കാനാവില്ല. കുഷ്നറുടെ സമീപനം പലപ്പോഴും ഇത്തരം സൂക്ഷ്മമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയും, എല്ലാം പണം കൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കാമെന്ന അഹന്ത പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു കെട്ടിടം പണിയുന്നതുപോലെ പ്ലാനുകൾ വരച്ച് രാജ്യങ്ങളുടെ അതിർത്തികൾ നിശ്ചയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ആ പ്രദേശങ്ങളിൽ കൂടുതൽ വലിയ സ്ഫോടനങ്ങൾക്കും വിദ്വേഷത്തിനും കാരണമാകും. സമാധാനത്തേക്കാൾ ഉപരി സ്വന്തം ബോസ്സിനായി ‘നോബൽ സമ്മാനം’ നേടിയെടുക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം മാത്രമാണ് ഇവരെ നയിക്കുന്നത്. ഇത് നയതന്ത്രമല്ല, മറിച്ച് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ഭാവിയെ പണയം വെച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു അപകടകരമായ ചൂതാട്ടമാണ്.
അറബിക്കടലിൽ അമേരിക്ക വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന യുഎസ്എസ് എബ്രഹാം ലിങ്കൺ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഭീമൻ യുദ്ധക്കപ്പലുകൾ കേവലം ഒരു പ്രതിരോധ സന്നാഹമല്ല, മറിച്ച് ചർച്ചാ മേശയിലിരിക്കുന്ന ഇറാന്റെ നെഞ്ചിനു നേരെ പിടിച്ച തോക്കിൻകുഴലാണ്. നയതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഷയേക്കാൾ ഉപരി സൈനിക ശക്തിയുടെ അഹന്തയാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്. ഒരു വശത്ത് ജനീവയിൽ കുഷ്ണറും വിറ്റ്കോഫും സമാധാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് പേർഷ്യൻ കടലിടുക്കിൽ അമേരിക്കൻ ആർമഡ ഏതു നിമിഷവും ആക്രമണത്തിന് തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു. ഈ “ഗൺബോട്ട് ഡിപ്ലോമസി” ഇറാനെപ്പോലൊരു രാജ്യത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സമാധാന ശ്രമമായല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തിന്മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമായാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്. തോക്കിൻമുനയിൽ നിർത്തി ഒപ്പിടുവിക്കുന്ന കരാറുകൾക്ക് സമാധാനത്തിന്റെ ആയുസ്സുണ്ടാകില്ലെന്നും, അത് മറ്റൊരു വലിയ പ്രാദേശിക യുദ്ധത്തിനുള്ള വിത്തുകൾ പാകുകയാണെന്നും ആഗോള നിരീക്ഷകർ ഭയപ്പെടുന്നു.
ഇറാന്റെ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ പദ്ധതികളും മേഖലയിലെ അവരുടെ സ്വാധീനവലയങ്ങളും വെറും സൈനിക താൽപ്പര്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് നിലനിൽപ്പിനായി അവർ കെട്ടിപ്പടുത്ത പ്രതിരോധ കവചങ്ങളാണ്. ഇവ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന അമേരിക്കയുടെ കടുത്ത നിർബന്ധം ഇറാനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ‘നിരുപാധികമായ കീഴടങ്ങലിന്’ തുല്യമാണ്. വൈസ് പ്രസിഡന്റ് ജെ.ഡി വാൻസിന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രകടമാകുന്നത് നയതന്ത്രപരമായ വിട്ടുവീഴ്ചകളല്ല, മറിച്ച് “അംഗീകരിച്ചില്ലെങ്കിൽ സർവ്വനാശം” എന്ന അന്ത്യശാസനമാണ്. ഒബാമ ഭരണകൂടം ഉണ്ടാക്കിയ ആണവ കരാറിനെക്കാൾ കർക്കശമായ വ്യവസ്ഥകൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലൂടെ ട്രംപ് ഭരണകൂടം ഇറാനെ ഒരു കുടുക്കിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഈ ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽ നയം പരാജയപ്പെട്ടാൽ, അത് ലോകത്തെ എണ്ണ വിപണിയെയും ആഗോള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെയും തകിടം മറിക്കുന്ന ഒരു വൻ യുദ്ധത്തിലേക്കാകും വഴിതുറക്കുക. നയതന്ത്രം എന്നത് ഇരുപക്ഷവും ബഹുമാനത്തോടെ നടത്തുന്ന കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾക്ക് പകരം, അമേരിക്കയുടെ ആജ്ഞകൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള വേദിയായി ഇവിടെ തരംതാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു.
സ്റ്റീവ് വിറ്റ്കോഫ് മുന്നോട്ടുവെച്ച 28 ഇന പദ്ധതി വെറുമൊരു സമാധാന കരാറല്ല, മറിച്ച് റഷ്യൻ അധിനിവേശത്തിന് അമേരിക്കൻ കൈയൊപ്പ് ചാർത്തി നൽകുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ രേഖയാണെന്ന വിമർശനം ആഗോളതലത്തിൽ ശക്തമാണ്. ഈ പദ്ധതിയുടെ ഉള്ളടക്കം പരിശോധിച്ചാൽ, ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ച രാഷ്ട്രം തോറ്റ രാഷ്ട്രത്തിന് മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന നിബന്ധനകളാണ് പലതും. ബ്ലൂംബെർഗ് പുറത്തുവിട്ട വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം, വിറ്റ്കോഫ് റഷ്യൻ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ട്രംപിനെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കാം എന്ന് ‘കോച്ചിംഗ്’ നൽകിയത് അമേരിക്കയുടെ നയതന്ത്ര സത്യസന്ധതയെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. സെക്രട്ടറി ഓഫ് സ്റ്റേറ്റ് മാർക്കോ റൂബിയോ ഇടപെട്ട് ഈ പ്ലാൻ തിരുത്തിയെഴുതേണ്ടി വന്നു എന്നത് വിറ്റ്കോഫിന്റെ റഷ്യൻ ചായ്വ് എത്രത്തോളം അപകടകരമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. പുടിന്റെ ക്രൂരതകളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തെ ഒരു “നല്ല മനുഷ്യനായി” ചിത്രീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് വഴി, പതിനായിരക്കണക്കിന് സാധാരണക്കാരെ കൊന്നൊടുക്കിയ ഒരു അധിനിവേശത്തെ വിറ്റ്കോഫ് വെള്ളപൂശുകയാണ്.
യുക്രെയ്നിന്റെ സുപ്രധാന ഭാഗമായ ഡോൺബാസ് മേഖല റഷ്യക്ക് വിട്ടുനൽകണമെന്ന ട്രംപിന്റെയും സംഘത്തിന്റെയും നിലപാട് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനം മാത്രമല്ല, യുക്രേനിയൻ ജനതയുടെ സഹനങ്ങളെ പുച്ഛിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ അതിർത്തികൾ സംരക്ഷിക്കാൻ പോരാടുന്ന ഒരു ജനതയോട്, അധിനിവേശക്കാരനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ മണ്ണ് വിട്ടുനൽകാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് അമേരിക്കയുടെ ആഗോള നേതൃത്വത്തിന്റെ തകർച്ചയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത്തരം ‘അമച്വർ’ നയതന്ത്രജ്ഞർക്ക് ഒരു രാജ്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ ആഴമോ അവിടുത്തെ ജനതയുടെ വികാരമോ മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. അവർക്ക് ഇത് രണ്ട് പാർട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് തർക്കം മാത്രമാണ്. റഷ്യയുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങുന്ന ഈ സമീപനം നാറ്റോ സഖ്യകക്ഷികൾക്കിടയിൽ വലിയ വിള്ളലുണ്ടാക്കുകയും പുടിന്റെ അധിനിവേശ മോഹങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ഊർജ്ജം നൽകുകയും ചെയ്യും.
ഗാസയിലെ വെടിനിർത്തൽ ട്രംപ് ഭരണകൂടം വലിയ വിജയമായി ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും, അത് ഏതു നിമിഷവും തകരാവുന്ന ഒരു ചീട്ടുകൊട്ടാരമാണ്. ഇതിന്റെ ഒന്നാം ഘട്ടം ബന്ദികളെ മോചിപ്പിക്കുകയും താൽക്കാലികമായി യുദ്ധം നിർത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നത്, താരതമ്യേന എളുപ്പമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഹമാസിനെ പൂർണ്ണമായും നിരായുധീകരിക്കുക എന്ന ‘രണ്ടാം ഘട്ടം’ തികച്ചും അപ്രായോഗികമാണെന്നാണ് അന്താരാഷ്ട്ര നിരീക്ഷകർ വിലയിരുത്തുന്നത്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഇസ്രായേൽ സൈന്യത്തിന് പോലും പൂർണ്ണമായി തകർക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സായുധ സംഘടന, അമേരിക്കൻ വ്യവസായികളുടെ സമ്മർദ്ദത്തിന് വഴങ്ങി ആയുധം താഴെ വെക്കുമെന്ന് കരുതുന്നത് നയതന്ത്രപരമായ ബാലിശതയാണ്. വെടിയൊച്ചകൾ നിലയ്ക്കാത്ത ഗാസയുടെ മണ്ണിലേക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര സമാധാന സേനയെ അയക്കാൻ ഒരു രാജ്യവും തയ്യാറാകില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ട്രംപ് ഭരണകൂടം ബോധപൂർവ്വം മറച്ചുപിടിക്കുന്നു.
75 വർഷത്തിലേറെയായി തുടരുന്ന ഒരു സംഘർഷം വെറും 5 ബില്യൺ ഡോളർ കൊണ്ട് പരിഹരിക്കാമെന്നത് അമേരിക്കയുടെ അതിമോഹമാണ്. ഗാസയുടെ പുനർനിർമ്മാണത്തിനായി ‘ബോർഡ് ഓഫ് പീസ്’ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ഈ തുക അവിടുത്തെ നാശനഷ്ടങ്ങളുടെ ആഴം വച്ചുനോക്കിയാൽ കടലിലെ തുള്ളിക്ക് തുല്യമാണ്. ഈ പണം ആര് കൈകാര്യം ചെയ്യും, അത് ഹമാസിന്റെ കൈകളിൽ എത്തുമോ, തകർക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കും എന്നതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും വ്യക്തമായ പ്ലാനുകളില്ല. ഇതിനേക്കാൾ ഉപരിയായി, പലസ്തീനികളുടെ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടത്തെയും അവരുടെ സ്വയംഭരണ അവകാശത്തെയും വെറും ഒരു “സാമ്പത്തിക പാക്കേജ്” കൊണ്ട് ഒതുക്കിത്തീർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ ചരിത്രപരമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ അവഹേളിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെയും വീട് തകർക്കപ്പെട്ടവന്റെയും വികാരങ്ങളെക്കാൾ ട്രംപ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത് കോർപ്പറേറ്റ് താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കും തന്റെ ‘ഡീൽ മേക്കർ’ പ്രതിച്ഛായയ്ക്കുമാണ്.
ചരിത്രപരമായ സംഘർഷങ്ങളെ കേവലം ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുപുസ്തകമായി കാണുന്ന ട്രംപിന്റെ ‘ബിസിനസ് നയതന്ത്രം’ ലോകത്തെ എത്തിച്ചിരിക്കുന്നത് അത്യന്തം അപകടകരമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി സ്റ്റേറ്റ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റും പരിചയസമ്പന്നരായ നയതന്ത്രജ്ഞരും കെട്ടിപ്പടുത്ത അന്താരാഷ്ട്ര മര്യാദകളെയും നയങ്ങളെയും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, ജാറെഡ് കുഷ്നറും സ്റ്റീവ് വിറ്റ്കോഫും നടത്തുന്ന ഈ ‘ഷോർട്ട് കട്ട്’ പരീക്ഷണം ഒരുപക്ഷേ ആധുനിക ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നയതന്ത്ര പരാജയമായി മാറിയേക്കാം. സമാധാനം എന്നത് ഒരു ലേലത്തിലൂടെ വിൽക്കാവുന്ന ഉൽപ്പന്നമല്ല, മറിച്ച് അത് പരസ്പര ബഹുമാനത്തിന്റെയും ചരിത്രപരമായ നീതിയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ കെട്ടിപ്പടുക്കേണ്ട ഒന്നാണ്.
ഈ ‘ഔട്ട്സൈഡർ സഖ്യം’ പരാജയപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, അത് കേവലം ഒരു ബിസിനസ് ഡീൽ തകരുന്നത് പോലെയല്ല. മറിച്ച്, അത് ഉക്രെയ്നിൽ ഒരു വലിയ റഷ്യൻ അധിനിവേശത്തിന് ആക്കം കൂട്ടുകയും, ഇറാനുമായി ഒരു സമ്പൂർണ്ണ യുദ്ധത്തിന് വഴിതുറക്കുകയും, ഗാസയെ ഒരിക്കലും ഉണങ്ങാത്ത മുറിവായി മാറ്റുകയും ചെയ്യും. സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ നേട്ടത്തിനും നോബൽ സമ്മാനത്തിനുമായി ലോകസമാധാനത്തെ പണയം വെക്കുന്ന ഈ രീതി അമേരിക്കയുടെ ആഗോള വിശ്വാസ്യതയെ എന്നെന്നേക്കുമായി തകർക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ആത്യന്തികമായി, രക്തം വീണ മണ്ണിൽ പണിയുന്ന അത്യാധുനിക നഗരങ്ങളെക്കാൾ പ്രധാനം അവിടെയുള്ള മനുഷ്യരുടെ അവകാശങ്ങളും അന്തസ്സുമാണെന്ന സത്യം തിരിച്ചറിയുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ നയതന്ത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
The post തോക്കിൻമുനയിലെ ഉടമ്പടികൾ; വൻശക്തികളുടെ അഹന്തയിൽ ഞെരിയുന്ന ലോകസമാധാനം appeared first on Express Kerala.