കാലം കരുതിവെച്ച ഒരു മഹാത്ഭുതം ചൈനയിലെ ലിയോണിംഗ് പ്രവിശ്യയിലെ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. ഏകദേശം 12.5 കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ക്രിറ്റേഷ്യസ് കാലഘട്ടത്തിലെ നിഗൂഢമായ വനന്തരങ്ങളിലൂടെ വിചിത്രമായ ഒരു രൂപം നടന്നുനീങ്ങിയിരുന്നു. ശരീരമാകെ പൊള്ളയായ മുള്ളുകൾ നിറഞ്ഞ, ഇന്നത്തെ മുള്ളൻപന്നികളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു അപൂർവ്വ ദിനോസർ. ‘ഹാവോലോങ് ഡോംഗി’ എന്ന് ശാസ്ത്രലോകം നാമകരണം ചെയ്ത ഈ ജീവി, ദിനോസർ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ കണ്ടെത്തലുകളിൽ ഒന്നാണ്. കട്ടിയുള്ള അസ്ഥികവചങ്ങൾ കൊണ്ട് സ്വയം പ്രതിരോധിച്ചിരുന്ന അങ്കിലോസറുകളെ മാത്രം പരിചയിച്ച നമുക്ക് മുന്നിലേക്ക്, ചർമ്മത്തിൽ നിന്ന് മുളച്ചുപൊന്തിയ മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകളുമായി ഈ കൊച്ചു ദിനോസർ എത്തുമ്പോൾ, അത് തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്നത് കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ജീവശാസ്ത്ര നിഗമനങ്ങളെയാണ്. പ്രകൃതിയുടെ അതിജീവന തന്ത്രങ്ങൾ എത്രത്തോളം മാരകവും മനോഹരവുമായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായി ഹാവോലോങ് ഡോംഗി മാറുന്നു.
ചൈനയിലെ ലിയോണിംഗ് പ്രവിശ്യയിലുള്ള സിയാവുജിയാസി എന്ന ഗ്രാമം ഇന്ന് ലോകശ്രദ്ധയുടെ കേന്ദ്രമാണ്. അവിടെയുള്ള പുരാതന ശില പാളികൾക്കിടയിൽ നിന്നാണ് കാലത്തെ അതിജീവിച്ച ‘ഹാവോലോങ് ഡോംഗി’യുടെ ഫോസിൽ ഗവേഷകർ കണ്ടെടുത്തത്. വെറുമൊരു അസ്ഥികൂടം എന്നതിലുപരി, ജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ അത്ഭുതമെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ഇതിന്റെ സംരക്ഷണം. ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും, മൃദുവായ കോശങ്ങൾ പോലും നശിക്കാതെ മൈക്രോസ്കോപ്പിക് തലത്തിൽ വരെ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നത്ര ‘വെൽ-പ്രിസേർവ്ഡ്’ ആയിരുന്നു ഈ അവശിഷ്ടം.
ആധുനിക സയൻസിന്റെ അത്യാധുനിക ഉപകരണങ്ങളായ ഹൈ-റെസല്യൂഷൻ എക്സ്-റേ സ്കാനിംഗും, പാറകളെ അത്യന്തം കനംകുറഞ്ഞ പാളികളാക്കി മാറ്റുന്ന അൾട്രാ-തിൻ സെക്ഷനിംഗ് രീതിയും ഉപയോഗിച്ചാണ് ഗവേഷകർ ഇതിനെ പഠനവിധേയമാക്കിയത്. മൈക്രോസ്കോപ്പിന് താഴെ ഈ മുള്ളുകളെ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ശാസ്ത്രലോകം അമ്പരന്നു പോയി. അവ കേവലം അസ്ഥിയുടെ വളർച്ചകളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ചർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചതും ഉള്ളിൽ വായു നിറഞ്ഞ പൊള്ളയായ ഘടനയുള്ളതുമായ പ്രത്യേകതരം കോശങ്ങളായിരുന്നു. ഈ മുള്ളുകളുടെ സൂക്ഷ്മമായ സെല്ലുലാർ ഘടന ഇത്രയും കൃത്യമായി നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് ഈ കണ്ടെത്തലിന്റെ മാറ്റ് കൂട്ടുന്നു.
ചൈനീസ് പാലിയന്റോളജിയിലെ അതികായനായ ഡോങ് ഷിമിംഗിന്റെ സ്മരണാർത്ഥം പേര് നൽകപ്പെട്ട ഹാവോലോങ് ഡോംഗി, ദിനോസർ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കണ്ടെത്തലാണ്. സസ്യഭുക്കുകളായ ഇഗ്വാനോഡോൺടിയ കുടുംബത്തിലെ അംഗമായ ഇവർ, ഏകദേശം 12.5 കോടി വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഈ വർഗ്ഗത്തിന്റെ പേരിന്റെ അർത്ഥം തന്നെ ‘ഇഗ്വാനയുടെ പല്ല്’ എന്നാണ്. ആധുനിക ഇഗ്വാനകളുടേതിന് സമാനമായ, സസ്യങ്ങൾ അരച്ചെടുക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള ഉറപ്പുള്ള പല്ലുകളും പക്ഷികളുടേതിന് സമാനമായ കരുത്തുറ്റ കൊക്ക് പോലുള്ള വായയുമാണ് ഇവയുടെ പ്രധാന സവിശേഷത.
ഇതിന്റെ ശരീരത്തിലെ മുള്ളുകൾ അസ്ഥിയുടെ ഭാഗമായ ‘ഓസ്റ്റിയോഡെർമുകൾ’ അല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, ചർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത കെരാറ്റിൻ അധിഷ്ഠിത ഘടനകളാണിവ. മുള്ളൻപന്നികളുടെ ക്വില്ലുകളെപ്പോലെ ഇവ ഉള്ളിൽ പൊള്ളയായിരുന്നു എന്നത് ശാസ്ത്രലോകത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ കാര്യമാണ്. ഇത് ശരീരഭാരം വർദ്ധിപ്പിക്കാതെ തന്നെ വലിയൊരു പ്രതിരോധ കവചമായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഇഗ്വാനോഡോൺടിയ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവരായതിനാൽ, കടുപ്പമേറിയ സസ്യങ്ങൾ ചവച്ചരയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന നിരനിരയായ പല്ലുകൾ ഇവയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പല്ലുകൾ തേഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ പുതിയവ മുളച്ചുവരുന്ന പ്രത്യേക രീതിയും ഇവയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
കരുത്തുറ്റ പിൻകാലുകൾ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ ഇവയെ സഹായിച്ചിരുന്നു. സസ്യങ്ങൾ പറിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ ബാലൻസ് നിലനിർത്താൻ നീളമേറിയ വാലുകൾ ഇവയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. കൂടാതെ, താടിയെല്ലിലെ പേശികളുടെ പ്രത്യേക ഘടന കാരണം കഠിനമായ നാരുകളുള്ള ചെടികൾ പോലും ഇവയ്ക്ക് അനായാസം ഭക്ഷണമാക്കാൻ സാധിച്ചു. ഇതൊരു ‘ജുവനൈൽ’ (പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത) ഫോസിൽ ആയതിനാൽ, ഈ മുള്ളുകൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുമോ അതോ വളർച്ചയുടെ ഘട്ടത്തിൽ കൊഴിഞ്ഞുപോകുമായിരുന്നോ എന്ന കാര്യത്തിൽ കൂടുതൽ പഠനങ്ങൾ നടന്നുവരികയാണ്.
ഈ അപൂർവ്വ മുള്ളുകളുടെ ധർമ്മത്തെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രലോകം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന നിഗമനങ്ങൾ അത്യന്തം കൗതുകകരമാണ്. കേവലം ഒരു അലങ്കാരത്തിനപ്പുറം, ഹാവോലോങ് ഡോംഗിയുടെ അതിജീവനത്തിന് ഈ മുള്ളുകൾ നൽകിയ ചില കാര്യങ്ങൾ കൂടി വ്യക്തമാക്കി.
അതിജീവനത്തിനായുള്ള പ്രതിരോധ കവചം
ക്രിറ്റേഷ്യസ് കാലഘട്ടത്തിലെ ചൈനീസ് വനങ്ങൾ ചെറുതും വലുതുമായ മാംസഭുക്കുകളായ ദിനോസറുകളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വേഗതയേറിയ ചെറിയ തെറോപോഡ് ദിനോസറുകളുടെ ആക്രമണങ്ങളെ ചെറുക്കാൻ ഹാവോലോങ്ങിന് ഈ മുള്ളുകൾ കരുത്തായി. മുള്ളൻപന്നികളെപ്പോലെ ശത്രുവിന് നേരെ ശരീരം വിറപ്പിക്കുമ്പോഴോ അല്ലെങ്കിൽ പന്തിന്റെ ആകൃതിയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടുമ്പോഴോ ഈ മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകൾ വേട്ടക്കാർക്ക് മാരകമായ മുറിവുകൾ ഏൽപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവയായിരുന്നു. പൊള്ളയായ ഘടനയായതിനാൽ മുള്ളുകൾക്ക് ഭാരം കുറവായിരുന്നു, ഇത് ദിനോസറിന്റെ വേഗതയെ ബാധിക്കാതെ തന്നെ മികച്ച സംരക്ഷണം ഉറപ്പാക്കി.
ശരീര താപനിലയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥ
ദിനോസറുകൾക്ക് തങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലെ ചൂട് നിയന്ത്രിക്കുക എന്നത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ ഉപരിതല വിസ്തീർണ്ണം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഈ മുള്ളുകൾ ഒരു ‘റേഡിയേറ്റർ’ പോലെ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം എന്ന് ശാസ്ത്രജ്ഞർ കരുതുന്നു. മുള്ളുകൾക്കുള്ളിലെ പൊള്ളയായ ഭാഗങ്ങളിലൂടെയുള്ള വായുസഞ്ചാരം രക്തത്തിലെ അധിക ചൂട് പുറന്തള്ളാനോ, തണുപ്പുള്ള സമയത്ത് താപം നിലനിർത്താനോ സഹായിച്ചിരിക്കാം. ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ആനകളുടെ വലിയ ചെവികൾ ചെയ്യുന്നതിന് സമാനമായ ഒരു ധർമ്മമാണിത്.
പരിസ്ഥിതിയെ തൊട്ടറിയുന്ന സെൻസറി സംവിധാനം
ഏറ്റവും പുതിയ നിഗമനങ്ങൾ പ്രകാരം, ഈ മുള്ളുകൾ വെറുമൊരു കവചം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പരിസ്ഥിതിയെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഒരു ‘സെൻസിംഗ് സിസ്റ്റം’ കൂടിയായിരുന്നു. പൂച്ചകളുടെ മീശയെപ്പോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ പക്ഷികളുടെ തൂവലുകളെപ്പോലെയോ പ്രവർത്തിക്കാൻ ഇവയ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. കാറ്റിലെ മാറ്റങ്ങളോ, അടുത്തുള്ള ചെടികളിലെ അനക്കമോ, ശത്രുക്കളുടെ കാൽപെരുമാറ്റമോ ഈ മുള്ളുകൾ വഴി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തലച്ചോറിലേക്ക് സിഗ്നലുകൾ അയക്കാൻ ഇവയ്ക്ക് സാധിച്ചിരിക്കാം. ഇരുളടഞ്ഞ വനങ്ങൾക്കുള്ളിലും ഗുഹകൾക്കുള്ളിലും സഞ്ചരിക്കാൻ ഈ ‘സെൻസറി മുള്ളുകൾ’ വലിയൊരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു.
നിലവിൽ ലഭ്യമായ ഫോസിൽ ഒരു കുട്ടി ദിനോസറിന്റേതാണ് എന്നത് ഈ കണ്ടെത്തലിനെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണവും കൗതുകകരവുമാക്കുന്നു. ഒരു ജീവിയുടെ ശൈശവാവസ്ഥയിൽ കാണപ്പെടുന്ന സവിശേഷതകൾ പ്രായപൂർത്തിയാകുമ്പോൾ നിലനിൽക്കണമെന്നില്ല എന്ന പരിണാമ സിദ്ധാന്തം ഇവിടെയും പ്രസക്തമാണ്. പല ദിനോസർ വർഗ്ഗങ്ങളിലും കുട്ടികൾക്കും മുതിർന്നവയ്ക്കും വ്യത്യസ്തമായ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നതായി കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഈ മുള്ളുകൾ അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്നിരിക്കാം. എന്നാൽ പ്രായപൂർത്തിയാകുമ്പോൾ ശരീരം വലുതാകുന്നതോടെ ഇത്തരം മുള്ളുകളുടെ ആവശ്യം ഇല്ലാതാകുകയും, അവ സ്വാഭാവികമായി കൊഴിഞ്ഞുപോവുകയും ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ഇതിനെ ‘ഓന്റോജെനെറ്റിക് ചേഞ്ച്സ്’ എന്നാണ് ശാസ്ത്രലോകം വിളിക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ ഈ മുള്ളുകൾ പ്രായപൂർത്തിയാകുമ്പോൾ കൂടുതൽ വലുതാകുകയോ അല്ലെങ്കിൽ നിറം മാറുന്നതിലൂടെ പങ്കാളികളെ ആകർഷിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമായി മാറുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകാം. പക്ഷികളിൽ കാണപ്പെടുന്ന തൂവലുകളുടെ വളർച്ച പോലെ, ഈ മുള്ളുകളും പ്രായപൂർത്തിയാകുന്നതോടെ മറ്റൊരു ധർമ്മം ഏറ്റെടുക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
Also Read: മന്ത്രം ബംഗാളിയിൽ, പ്രസാദം ന്യൂഡിൽസും മോമോസും; ചൈനീസ് കാളി ക്ഷേത്രത്തിന്റെ രഹസ്യം!
ഹാവോലോങ് ഡോംഗിയുടെ മുള്ളുകൾ ചർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗമായതിനാൽ, സാധാരണ അസ്ഥികളെപ്പോലെ ഇവ ദീർഘകാലം ഫോസിലുകളായി സംരക്ഷിക്കപ്പെടാൻ പ്രയാസമാണ്. ലിയോണിംഗിലെ സവിശേഷമായ മണ്ണും സാഹചര്യങ്ങളും കാരണമാണ് ഈ കുട്ടി ദിനോസറിന്റെ കോശങ്ങൾ പോലും നമുക്ക് ലഭിച്ചത്. ഇതിന്റെ തന്നെ മുതിർന്ന ഫോസിലുകൾ കണ്ടെത്തിയാൽ മാത്രമേ ഈ മുള്ളുകൾ ആജീവനാന്തമുള്ള ഒന്നാണോ എന്ന് 100% ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ. ഭൂമിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ, കോടിക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ മൗനത്തിനടിയിൽ ഇനിയും എത്രയെത്ര വിസ്മയങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ തെളിവാണ് ഹാവോലോങ് ഡോംഗി. പ്രകൃതി അതിന്റെ ഓരോ സൃഷ്ടിക്കും അതിജീവനത്തിനായി നൽകുന്ന വൈവിധ്യമാർന്ന ആയുധങ്ങളുടെയും തന്ത്രങ്ങളുടെയും കഥയാണിത്. വെറുമൊരു മുള്ളൻപന്നിയുടെ രൂപമുള്ള ദിനോസർ എന്നതിലുപരി, പരിണാമ ചരിത്രത്തിലെ വിട്ടുപോയ കണ്ണികളെ കൂട്ടിമുട്ടിക്കുന്ന ഒരു വലിയ വഴിത്തിരിവാണ് ഈ കണ്ടെത്തൽ.
നാം ഇന്ന് കാണുന്ന ജീവജാലങ്ങളുടെ പല സവിശേഷതകളും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ഭൂമിയിൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു എന്ന് ഹാവോലോങ് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായത്തോടെ ഈ ‘മുള്ളൻ കവചത്തിന്റെ’ രഹസ്യങ്ങൾ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അത് മാനവരാശിയുടെ ജിജ്ഞാസയ്ക്ക് പുതിയൊരു ദിശ നൽകുകയാണ്. ഇനിയും കണ്ടെത്താനിരിക്കുന്ന അനേകം അസ്ഥികൂടങ്ങൾക്കും ഫോസിലുകൾക്കും ഇടയിൽ, പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ ഈ ‘ഡിസൈൻ’ എന്നും ഒരു സമസ്യയായി നിലനിൽക്കും. വരും തലമുറകളിലെ ഗവേഷകർ ഈ പർവ്വതങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ തെളിവുകൾ പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ, ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ ഭൂമിയുടെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം ഇനിയും തിരുത്തി എഴുതപ്പെട്ടേക്കാം. പ്രകൃതിയുടെ പോരാട്ടവീര്യത്തിന്റെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും ഈ പാഠങ്ങൾ നമുക്ക് നൽകുന്നത് ഒരേയൊരു സന്ദേശമാണ്, ഭൂമിയിലെ ഓരോ ജീവനും തന്റേതായ രീതിയിൽ അജയ്യനായിരുന്നു.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
The post മുള്ളൻപന്നി ദിനോസർ; 12 കോടി വർഷം പഴക്കമുള്ള ഹാവോലോങ് ഡോംഗി! appeared first on Express Kerala.