രാത്രി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ നക്ഷത്രങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കറുത്ത കാൻവാസ് പോലെയാണ് നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുക. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയമായി ചിന്തിച്ചാൽ, പ്രപഞ്ചത്തിൽ കോടിക്കണക്കിന് ഗാലക്സികളും അവയിൽ ഓരോന്നിലും കോടിക്കണക്കിന് സൂര്യന്മാരുമുണ്ടെങ്കിൽ, ആകാശം മുഴുവൻ വെളിച്ചത്താൽ നിറയേണ്ടതല്ലേ? ഒരു വനത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഏത് വശത്തേക്ക് നോക്കിയാലും ഒരു മരക്കൊമ്പെങ്കിലും നമ്മുടെ കണ്ണിൽ പെടുന്നത് പോലെ, ആകാശത്തിലെ ഓരോ ബിന്ദുവിലും ഒരു നക്ഷത്രമെങ്കിലും ദൃശ്യമാകേണ്ടതാണ്. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ശൂന്യത?
നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞരെ കുഴപ്പിക്കുന്ന ഈ ചോദ്യം ‘ഓൾബേഴ്സ് പാരഡോക്സ്’ എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ജർമ്മൻ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഹെൻറിച്ച് വിൽഹെം ഓൾബേഴ്സിന്റെ പേരാണ് ഇതിന് നൽകിയിരിക്കുന്നത്. അനന്തമായ പ്രപഞ്ചത്തിൽ രാത്രി ആകാശം പകൽ പോലെ തിളങ്ങണം എന്ന യുക്തിയും, എന്നാൽ നാം കാണുന്ന ഇരുണ്ട യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യമാണിത്. ഈ കറുത്ത ശൂന്യതയ്ക്ക് പിന്നിൽ രണ്ട് പ്രധാന കാരണങ്ങളാണുള്ളത്.
ബഹിരാകാശം ഇരുണ്ടിരിക്കാനുള്ള ആദ്യ കാരണം പ്രപഞ്ചത്തിന് ഒരു നിശ്ചിത പ്രായമുണ്ട് എന്നതാണ്. ഏകദേശം 13.8 ബില്യൺ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപാണ് മഹാവിസ്ഫോടനത്തിലൂടെ പ്രപഞ്ചം ഉണ്ടായത്. പ്രകാശത്തിന് സഞ്ചരിക്കാൻ സമയമെടുക്കുന്നതിനാൽ, അത്രയും ദൂരപരിധിയിലുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പ്രകാശം മാത്രമേ ഇതുവരെ ഭൂമിയിൽ എത്തിയിട്ടുള്ളൂ. കോടിക്കണക്കിന് പ്രകാശവർഷം അകലെയുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ. ഇതൊരു വനവുമായി താരതമ്യം ചെയ്താൽ, ആ വനം വളരെ പ്രായം കുറഞ്ഞതാണ് എന്ന് കരുതുക. ഏറ്റവും അകലെയുള്ള മരങ്ങൾ വളർന്നു വരുന്നതേയുള്ളൂ, അല്ലെങ്കിൽ അവയിൽ നിന്നുള്ള കാഴ്ച നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് എത്തിയിട്ടില്ല. അതുപോലെ, പ്രപഞ്ചം അനന്തമായി പഴക്കമുള്ളതല്ല എന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ, ദൂരെയുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം എത്താത്ത ആ വിടവുകളെയാണ് നാം ‘കറുത്ത ആകാശം’ ആയി കാണുന്നത്.
രണ്ടാമത്തെയും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ കാരണം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വികാസമാണ്. പ്രപഞ്ചം സ്ഥിരമായി നിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല. അത് നിരന്തരം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഗാലക്സികൾ നമ്മിൽ നിന്ന് ദൂരേക്ക് അകന്നുപോകുമ്പോൾ, അവയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന പ്രകാശതരംഗങ്ങളും വലിച്ചുനീട്ടപ്പെടുന്നു. ഈ പ്രതിഭാസത്തെയാണ് ‘റെഡ് ഷിഫ്റ്റ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. സ്ഥലം വ്യാപിക്കുമ്പോൾ പ്രകാശത്തിന്റെ തരംഗദൈർഘ്യം വർദ്ധിക്കുകയും അത് ദൃശ്യപ്രകാശത്തിന്റെ പരിധിയിൽ നിന്ന് മാറി ഇൻഫ്രാറെഡ്, മൈക്രോവേവ് സ്പെക്ട്രങ്ങളിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മുടെ നഗ്നനേത്രങ്ങൾക്ക് ഈ തരംഗദൈർഘ്യങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയില്ല. അതായത്, ആകാശം യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രകാശത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നുണ്ടാകാം, പക്ഷേ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അത് കാണാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് ആകാശം ഇരുണ്ടതായി തോന്നുന്നു.
ഹബിൾ അൾട്രാ ഡീപ് ഫീൽഡ്
ഹബിൾ ബഹിരാകാശ ദൂരദർശിനി പകർത്തിയ ‘അൾട്രാ ഡീപ് ഫീൽഡ്’ എന്ന ചിത്രം ഈ രഹസ്യത്തിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നു. ആകാശത്തിലെ തീരെ ചെറിയൊരു ഇരുണ്ട ഭാഗത്തേക്ക് ദൂരദർശിനി ഫോക്കസ് ചെയ്തപ്പോൾ അവിടെ ആയിരക്കണക്കിന് ഗാലക്സികളാണ് കണ്ടത്. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ശൂന്യമെന്ന് തോന്നുന്ന ഇടങ്ങളിൽ പോലും പ്രപഞ്ചം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണിത്. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മൈക്രോവേവ് തരംഗങ്ങൾ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ, ആകാശം രാത്രിയിലും പകൽ പോലെ തിളങ്ങുമായിരുന്നു. ഇതിനെയാണ് ‘കോസ്മിക് മൈക്രോവേവ് പശ്ചാത്തല വികിരണം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. മഹാവിസ്ഫോടനത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പായ ഈ പ്രകാശം ആകാശത്തിന്റെ 100 ശതമാനവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇത് വെറും ശൂന്യതയാണ്, എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയ ഉപകരണങ്ങൾക്ക് ഇതൊരു പ്രകാശസാഗരമാണ്.
ജെയിംസ് വെബ് ബഹിരാകാശ ദൂരദർശിനി പോലുള്ള അത്യാധുനിക സംവിധാനങ്ങൾ ഈ ഇരുണ്ട പാടുകളിലേക്ക് നോക്കി ആദ്യകാല നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഇൻഫ്രാറെഡ് വെളിച്ചം കണ്ടെത്തുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യൻ അദൃശ്യമെന്ന് കരുതിയ പലതും ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ തെളിഞ്ഞുവരികയാണ്. പ്രപഞ്ചം നമുക്ക് മുന്നിൽ ഒരു കറുത്ത ശൂന്യതയായി നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ അത് നിഗൂഢമായ രഹസ്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.
Also Read: ജാംകരൻ പള്ളിക്ക് മുകളിൽ ഉയർന്ന ചെങ്കൊടി; ഇത് വെറുമൊരു പതാകയല്ല, ഇറാന്റെ പ്രതികാരത്തിന്റെ വിളംബരം…
ചുരുക്കത്തിൽ, പ്രപഞ്ചം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാലും എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വെളിച്ചം നമ്മിലേക്ക് എത്താൻ പ്രപഞ്ചം അത്ര പ്രായമാകാത്തതിനാലുമാണ് ബഹിരാകാശം കറുപ്പ് നിറത്തിൽ ദൃശ്യമാകുന്നത്. നാം ജീവിക്കുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയെയും അതിന്റെ യുവത്വത്തെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന മനോഹരമായ ഒരു പ്രഹേളികയാണ് ഈ ഇരുണ്ട രാത്രി ആകാശം.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
The post രാത്രി ആകാശം പകൽ പോലെ തിളങ്ങാത്തതെന്ത്? ശാസ്ത്രലോകത്തെ കുഴപ്പിച്ച ‘പ്രപഞ്ച രഹസ്യം’ appeared first on Express Kerala.