ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്നതും ഒരുകാലത്ത് ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വിസ്തൃതവുമായ മഞ്ഞുമലയായ A23a-യുടെ ചരിത്രം ഏതാണ്ട് നാല് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. 1986-ൽ ലോകം ചെർണോബിൽ ആണവ ദുരന്തത്തിന്റെ ഞെട്ടലിലും, മെക്സിക്കോ ലോകകപ്പിലെ ഗാരി ലിനേക്കറുടെ ഗോൾഡൻ ബൂട്ട് നേട്ടത്തിലും മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, അന്റാർട്ടിക്കയിലെ ഫിൽച്നർ ഐസ് ഷെൽഫിൽ നിന്ന് നിശബ്ദമായി ഒരു മഞ്ഞുപാളി വേർപെട്ടു. ഏകദേശം 4,000 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തൃതിയുള്ള, അതായത് ലണ്ടൻ നഗരത്തിന്റെ രണ്ടിരട്ടിയിലധികം വലിപ്പമുള്ള ഈ മഞ്ഞുഭീമൻ അന്ന് ശാസ്ത്രലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്നു. എന്നാൽ, സമുദ്രത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണം തുടങ്ങിയ ഉടനെ അത് വെഡൽ കടലിന്റെ ആഴമില്ലാത്ത അടിത്തട്ടിൽ ഉറച്ചുപോയി. നീണ്ട 30 വർഷത്തിലേറെക്കാലം ഒരു ചലനവുമില്ലാതെ, പ്രകൃതിയുടെ ഒരു സ്തബ്ധമായ സ്മാരകം പോലെ അത് അവിടെ നങ്കൂരമിട്ടു. ലോകം ഇത്രയേറെ മാറിയിട്ടും ഈ വെളുത്ത ഭീമൻ മാത്രം മാറ്റമില്ലാതെ തുടർന്നു. ഒടുവിൽ 2020-ലാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിന്റെ ശരീരത്തിൽ വീണ്ടും ചലനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അന്റാർട്ടിക്കയുടെ മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിൽ നിന്നും ദക്ഷിണ അറ്റ്ലാന്റിക്കിന്റെ ചൂടുള്ള പ്രവാഹങ്ങളിലേക്ക് അത് നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയതോടെ, ഒരു വിസ്മയകരമായ യാത്രയുടെ അവസാന അധ്യായത്തിന് തുടക്കമാവുകയായിരുന്നു.
കടൽത്തീരത്തെ ചെളിയിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായതോടെ A23a തന്റെ ഐതിഹാസികവും ഉദ്വേഗഭരിതവുമായ മഹാപ്രയാണം ആരംഭിച്ചു. സമുദ്ര പ്രവാഹങ്ങളുടെയും ശക്തമായ ധ്രുവകാറ്റിന്റെയും അകമ്പടിയോടെ അത് “ഐസ്ബർഗ് ആലി” എന്നറിയപ്പെടുന്ന അപകടകരമായ പാതയിലൂടെ വടക്കോട്ട് നീങ്ങി. ഈ യാത്രയ്ക്കിടയിലാണ് ശാസ്ത്രലോകത്തെ ഒന്നടങ്കം വിസ്മയിപ്പിച്ച ‘ടെയ്ലർ കോളം’ എന്ന പ്രതിഭാസത്തിൽ ഈ മഞ്ഞുഭീമൻ കുടുങ്ങിപ്പോയത്. സമുദ്രത്തിനടിയിലുള്ള പർവ്വതങ്ങൾ പ്രവാഹങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തുമ്പോൾ രൂപപ്പെടുന്ന അതിശക്തമായ ഒരു ജലചുഴിയാണത്. ഏതാണ്ട് എട്ട് മാസത്തോളം ഒരേ സ്ഥാനത്ത് ഒരു പമ്പരം പോലെ കറങ്ങിക്കൊണ്ട് A23a അവിടെ നിലയുറപ്പിച്ചു; ഒരു മഞ്ഞുമല ഇത്രയും കാലം ഒരിടത്ത് തന്നെ കറങ്ങുന്നത് ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ അപൂർവ്വമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു.
പിന്നീട് ആ ജലചുഴിയിൽ നിന്നും മോചിതനായി അത് സൗത്ത് ജോർജിയ ദ്വീപുകളുടെ പരിസരത്തേക്ക് നീങ്ങി. സാധാരണയായി അന്റാർട്ടിക്കയിൽ നിന്നുള്ള മഞ്ഞുമലകൾ ഈ ഭാഗത്തെത്തുമ്പോൾ ചൂടുള്ള ജലപ്രവാഹങ്ങളിൽ പെട്ട് ഉരുകിത്തീരാറാണ് പതിവ്, അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ പ്രദേശം ‘മഞ്ഞുമലകളുടെ ശ്മശാനം’ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ചുകൊണ്ട് A23a അതിനെയും അതിജീവിച്ചു. അവിടെ നിന്നും കൂടുതൽ വടക്കോട്ട്, ദക്ഷിണ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിലെ താരതമ്യേന ചൂടുള്ള ജലത്തിലേക്ക് അത് കുതിച്ചുപാഞ്ഞത് അവിശ്വസനീയമായ വേഗതയിലായിരുന്നു.
Also Read: പേർഷ്യൻ മണൽത്തരികളിലെ നിഗൂഢതകൾ; മാഞ്ഞുപോയ സാമ്രാജ്യങ്ങളും മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട ഭൂപടങ്ങളും!
യാത്രയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഈ മഞ്ഞുമലയുടെ വലിപ്പവും പിണ്ഡവും സമുദ്രത്തിലെ ആവാസവ്യവസ്ഥയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നു. അത് കടന്നുപോയ വഴികളിലെല്ലാം ടൺ കണക്കിന് പോഷകസമൃദ്ധമായ ധാതുക്കൾ സമുദ്രത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു, ഇത് കടലിലെ പ്ലാങ്ക്ടണുകളുടെയും മറ്റ് ജീവജാലങ്ങളുടെയും വളർച്ചയ്ക്ക് സഹായകമായി. എന്നാൽ ചൂടുള്ള അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം അതിന്റെ അന്ത്യം കുറിക്കാനുള്ള തുടക്കമായിരുന്നു. ഉപരിതലത്തിലെ താപനില വർദ്ധിച്ചതോടെ മഞ്ഞുപാളികൾക്കിടയിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴുകയും, സമുദ്രജലം അതിന്റെ അടിഭാഗം അതിവേഗം തിന്നുതീർക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഒരു ഭീമാകാരമായ സാമ്രാജ്യം തകർന്നടിയുന്നതുപോലെ, കിലോമീറ്ററുകൾ നീളമുള്ള ഐസ് കഷണങ്ങൾ അതിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് സമുദ്രത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേരാൻ തുടങ്ങി.
2025-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അന്റാർട്ടിക്കയുടെ മരവിപ്പിക്കുന്ന കരുത്തുമായി ഒരു വെളുത്ത കൊളോസസിനെപ്പോലെ A23a സമുദ്രമധ്യത്തിൽ തലയുയർത്തി നിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ വടക്കോട്ട്, അതായത് ഭൂമധ്യരേഖയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് നീങ്ങാനുള്ള അതിന്റെ തീരുമാനം ആ ഭീമന് ഒരു മരണക്കെണിയായി മാറുകയായിരുന്നു. ദക്ഷിണ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിലെ താരതമ്യേന ചൂടുള്ള ജലപ്രവാഹങ്ങൾ ഈ മഞ്ഞുമലയുടെ അടിത്തറയെ അതിവേഗം തിന്നുതീർക്കാൻ തുടങ്ങി. 2025 മാർച്ചിൽ റോയൽ എയർഫോഴ്സ് നടത്തിയ ആകാശനിരീക്ഷണങ്ങളിൽ മഞ്ഞുമലയുടെ പടുകൂറ്റൻ വശങ്ങളിൽ നിന്ന് ചെറിയ ഐസ് കഷണങ്ങൾ അതിശക്തമായി പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഇത് കേവലം ഒരു ഉരുകലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സമുദ്രത്തിന്റെ താപവും മർദ്ദവും ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതമായിരുന്നു.
ആഗസ്റ്റ് മാസമായപ്പോഴേക്കും ജോർജിയ റൈസ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന, സമുദ്രത്തിനടിയിലുള്ള ഏകദേശം രണ്ട് കിലോമീറ്റർ ഉയരമുള്ള ഒരു കുന്നിന് മുകളിൽ വെച്ച് A23a വീണ്ടും നിശ്ചലമായി കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ജലത്തിന്റെ ഭ്രമണം മൂലം ഉണ്ടായ ഈ അതിശക്തമായ മെക്കാനിക്കൽ ശക്തികൾ മഞ്ഞുമലയുടെ ആന്തരിക ഘടനയെ പിളർത്തി. ഒരു വൻ സാമ്രാജ്യം തകരുന്നതുപോലെ, A23a പല കഷണങ്ങളായി വേർപിരിഞ്ഞു. ഇതിൽ നിന്നുണ്ടായ പുതിയ മഞ്ഞുപാളികൾക്ക് A23g, A23h, A23i എന്നിങ്ങനെ നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഈ പിളർപ്പ് അതിന്റെ അവസാനത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികമായ തുടക്കമായിരുന്നു. സമുദ്രത്തിന്റെ ഉപരിതല താപനില 10°C വരെ ഉയർന്നതോടെ, മഞ്ഞുമലയുടെ വിള്ളലുകളിലൂടെ വെള്ളം ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുകയും അത് ഉള്ളിൽ നിന്ന് വികസിച്ച് മഞ്ഞുമലയെ സ്ഫോടനാത്മകമായി തകർക്കുകയും ചെയ്തു.
ഡിസംബർ അവസാനമായപ്പോഴേക്കും, ദക്ഷിണാർദ്ധഗോളത്തിലെ വേനൽക്കാലത്തിന്റെ കഠിനമായ ചൂടിൽ A23a അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഉരുകി ഒലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇതിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ ആകാശനീല നിറത്തിലുള്ള വലിയ ഉരുകിയ തടാകങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇത് മുകളിൽ നിന്നുള്ള താപത്തിന്റെ ആക്രമണമായിരുന്നു. അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് ചൂടുവെള്ളവും മുകളിൽ നിന്ന് ഉഷ്ണവായുവും ഒരേപോലെ ആക്രമിച്ചപ്പോൾ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഉറച്ചുനിന്ന ആ ഐസ് കോട്ടയുടെ തകർച്ച പൂർണ്ണമായി. ഓരോ ദിവസവും കിലോമീറ്ററുകളോളം ദൂരം ഈ അവശിഷ്ടങ്ങൾ വടക്കോട്ട് ഒഴുകി നീങ്ങി. 2026-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ നമ്മൾ കാണുന്നത് 39 വർഷത്തെ ചരിത്രമുള്ള ഒരു വിസ്മയത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ചിതറിത്തെറിച്ച കഷണങ്ങളെയാണ്.
ദക്ഷിണാർദ്ധഗോളത്തിൽ വേനൽക്കാലം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തിയതോടെ, പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഉറച്ചുനിന്ന A23a എന്ന മഞ്ഞുസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അന്ത്യം അതിവേഗത്തിലായി. കഠിനമായ സൂര്യതാപമേറ്റ് മഞ്ഞുമലയുടെ ഉപരിതലത്തിൽ അതിമനോഹരവും എന്നാൽ ഭയാനകവുമായ ആകാശനീല നിറത്തിലുള്ള വിശാലമായ തടാകങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. മഞ്ഞുരുകി ഉണ്ടായ ഈ ജലം വെറുമൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മഞ്ഞുമലയുടെ അന്ത്യം കുറിക്കുന്നതിനുള്ള മാരകമായ ആയുധമായിരുന്നു. “ഹൈഡ്രോഫ്രാക്ചർ” എന്നറിയപ്പെടുന്ന അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പ്രക്രിയയിലൂടെയാണ് ഈ തകർച്ച പൂർണ്ണമായത്. ഉപരിതലത്തിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന ടൺ കണക്കിന് ജലം മഞ്ഞുമലയുടെ ആഴത്തിലുള്ള വിള്ളലുകളിലൂടെ താഴേക്ക് തുളച്ചുകയറുകയും, ജലത്തിന്റെ ഭാരം മൂലം ആ വിള്ളലുകളെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് മഞ്ഞുമലയെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സ്ഫോടനാത്മകമായ രീതിയിൽ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പിളർത്തി മാറ്റി.
2025 ഡിസംബറിൽ അന്താരാഷ്ട്ര ബഹിരാകാശ നിലയത്തിൽ നിന്നുള്ള ദൃശ്യങ്ങളിൽ പോലും ഈ നീല തടാകങ്ങൾ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നത് വ്യക്തമായിരുന്നു. ഇത് ശാസ്ത്രലോകത്തിന് ഒരു വലിയ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു; ചൂടാകുന്ന കാലാവസ്ഥയോട് അന്റാർട്ടിക്കയുടെ ഐസ് ഷെൽഫുകൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും എന്നതിന്റെ ഒരു തത്സമയ പ്രദർശനമായി A23a മാറി. ഒരു കാലത്ത് 4,000 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റർ വിസ്തൃതിയുണ്ടായിരുന്ന ഈ മഹാഭീമൻ ഇന്ന് വെറും 180 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്ററിലേക്ക് ചുരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. അതായത് തന്റെ യഥാർത്ഥ വലിപ്പത്തിന്റെ വെറും 5 ശതമാനം പോലും ഇന്ന് അവശേഷിക്കുന്നില്ല. സമുദ്രത്തിലെ ചൂടുള്ള പ്രവാഹങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും ഇതിന്റെ വശങ്ങളും അടിത്തട്ടും തിന്നുതീർക്കുകയാണ്. ഒരു ഗ്ലാസിലെ പാനീയത്തിൽ ഇട്ട ഐസ് കഷണം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന അതേ വേഗതയിൽ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മഞ്ഞുമല എന്ന പദവിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഐസ് കഷണമായി A23a മാറിക്കഴിഞ്ഞു.
ഈ മഞ്ഞുമലയുടെ വിടവാങ്ങൽ പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. അന്റാർട്ടിക്കയുടെ മഞ്ഞുമൂടിയ ഭൂഖണ്ഡം നമ്മുടെ സമുദ്രനിരപ്പിനെ എത്രത്തോളം നിയന്ത്രിക്കുന്നുവെന്നും, ഉയരുന്ന ആഗോള താപനില ഈ പ്രക്രിയയെ എത്രത്തോളം വേഗത്തിലാക്കുന്നുവെന്നും A23a ലോകത്തിന് കാട്ടിത്തന്നു. വെറുമൊരു മഞ്ഞുപാളിയായല്ല, മറിച്ച് കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് ലഭിച്ച ഒരു “സഞ്ചരിക്കുന്ന ലബോറട്ടറി” ആയാണ് ഇതിനെ ശാസ്ത്രജ്ഞർ കണക്കാക്കുന്നത്. ഇത്രയും കാലം ശാസ്ത്രജ്ഞരെ ആകർഷിച്ച ആ 40 വർഷത്തെ ഐതിഹാസിക യാത്ര ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമാകുകയാണ്. ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ, ഉപഗ്രഹ ചിത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് പോലും ഈ വെളുത്ത ഭീമൻ എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോയേക്കാം.
A23a-യുടെ അന്ത്യം കേവലം ഒരു മഞ്ഞുമലയുടെ നാശമല്ല, മറിച്ച് ശാസ്ത്രലോകത്തിന് പ്രപഞ്ചം ഒരുക്കിനൽകിയ ഒരു പ്രകൃതിദത്ത ലബോറട്ടറിയായിരുന്നു അത്. അന്റാർട്ടിക്കയിലെ ഐസ് ഷെൽഫുകൾ കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തോട് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് മുമ്പൊരിക്കലും ലഭിക്കാത്ത അത്ര കൃത്യമായ സൂചനകളാണ് ഈ മഞ്ഞുഭീമൻ നൽകിയത്. സമുദ്രജലത്തിന്റെ താപനില ഉയരുമ്പോൾ പടുകൂറ്റൻ മഞ്ഞുപാളികൾ എങ്ങനെയാണ് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ശിഥിലമാകുന്നത് എന്ന പഠനം, ഭാവിയിൽ ആഗോള സമുദ്രനിരപ്പ് ഉയരുന്നത് പ്രവചിക്കാൻ ശാസ്ത്രജ്ഞരെ വലിയ രീതിയിൽ സഹായിക്കും. ഹിമാനികൾ ഉരുകി കടലിൽ ചേരുന്ന പ്രക്രിയയെ ഒരു മഞ്ഞുമലയിലൂടെ തത്സമയം നിരീക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് വലിയൊരു ശാസ്ത്രീയ നേട്ടമാണ്.
Also Read: മാസ്കിന് പിന്നിലെ മുഖം ആരുടേത്? ഹോളിവുഡിനെയും രാഷ്ട്രീയലോകത്തെയും വിറപ്പിക്കുന്ന ‘ക്ലോൺ’ രഹസ്യങ്ങൾ!
ലണ്ടൻ നഗരത്തേക്കാൾ ഭൂമധ്യരേഖയോട് അടുത്തുകഴിഞ്ഞ ഈ മഞ്ഞുപാളിക്ക് ഇനി ദിവസങ്ങളുടെയോ ആഴ്ചകളുടെയോ ആയുസ്സ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന് പ്രൊഫസർ അഡ്രിയൻ ലക്ക്മാനെപ്പോലെയുള്ള വിദഗ്ധർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ദക്ഷിണ അറ്റ്ലാന്റിക്കിലെ ചൂടുള്ള തിരമാലകൾ ഈ വെളുത്ത വിഗ്രഹത്തെ പൂർണ്ണമായും മായ്ച്ചുകളയാൻ തയ്യാറെടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ആധുനിക മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ വഴി ഏറ്റവും കൂടുതൽ കാലം (ഏതാണ്ട് 40 വർഷം) നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഈ ഭീമൻ യാത്രക്കാരന്റെ കഥ അങ്ങനെ അന്ത്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്.
A23a നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ സത്യമാണ്. അന്റാർട്ടിക്കയിലെ മഞ്ഞുകോട്ടകൾ എത്ര ദൃഢമെന്ന് തോന്നിയാലും, ആഗോള താപനിലയിലെ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ പോലും അവയെ തകർത്തുകളയാൻ പര്യാപ്തമാണ്. ഈ മഞ്ഞുമല സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുക്കിവിട്ട ശുദ്ധജലവും ധാതുക്കളും അവിടുത്തെ ആവാസവ്യവസ്ഥയെ താൽക്കാലികമായി പുഷ്ടിപ്പെടുത്തിയേക്കാം. എങ്കിലും, ഹിമപാളികൾ ഇത്ര വേഗത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു പാരിസ്ഥിതിക മാറ്റത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. വരും തലമുറകൾക്ക് ആകാശത്തിൽ നിന്ന് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അത്ഭുതമായി A23a ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് മറയുമ്പോൾ, അത് ലോകത്തിന് നൽകുന്നത് ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ഗൗരവമേറിയ പാഠമാണ്.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
The post മഞ്ഞുപുസ്തകത്തിലെ അവസാന അധ്യായം; ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ച A23a എന്ന വെളുത്ത ഭീമന്റെ അവസാന അധ്യായം! appeared first on Express Kerala.
