റഡാറിന് പിടികൊടുക്കില്ല, ശബ്ദമുണ്ടാക്കില്ല ഇതാണ് കടലിലെ യഥാർത്ഥ ‘നിഴൽ യുദ്ധം! അന്തർവാഹിനികൾ എങ്ങനെ അദൃശ്യമാകുന്നു?

നാവിക യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളിലൊന്നാണ് അന്തർവാഹിനികൾ. സമുദ്രോപരിതലത്തിൽ ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്ന പടുകൂറ്റൻ കപ്പലുകൾക്കും വിമാനവാഹിനികൾക്കും ഭീഷണിയായി സമുദ്രത്തിന്റെ അഗാധതയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് ആക്രമണം നടത്താനുള്ള ഇവയുടെ ശേഷി, യുദ്ധരംഗത്ത് പുതിയൊരു അധ്യായം തന്നെ തുറന്നു. കേവലം ഒരു യുദ്ധക്കപ്പൽ എന്നതിലുപരി, ശത്രുവിന്റെ കണ്ണിൽപ്പെടാതെ മാസങ്ങളോളം വെള്ളത്തിനടിയിൽ കഴിയാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരു “അദൃശ്യ കോട്ട”യായാണ് ആധുനിക നാവികസേനകൾ അന്തർവാഹിനികളെ കാണുന്നത്. നിശബ്ദത ഒരു ആയുധമാക്കി മാറ്റിയ ഈ യന്ത്രസംവിധാനങ്ങൾ, സമുദ്രത്തിനടിയിലെ നിഗൂഢതകളെ തങ്ങളുടെ തന്ത്രപരമായ മുൻതൂക്കമാക്കി മാറ്റുന്നു.

അന്തർവാഹിനികളുടെ പ്രവർത്തനക്ഷമതയിൽ വന്നിട്ടുള്ള സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് അവയുടെ ഊർജ്ജസ്രോതസ്സാണ്. ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഡീസൽ എൻജിനുകളെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന അന്തർവാഹിനികൾക്ക് വായുവിനും ഇന്ധനം നിറയ്ക്കുന്നതിനുമായി ഇടയ്ക്കിടെ ഉപരിതലത്തിലേക്ക് വരേണ്ടി വന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ആണവോർജ്ജത്തിന്റെ വരവോടെ ഈ പരിമിതി മറികടക്കാൻ സാധിച്ചു. ആണവ അന്തർവാഹിനികൾക്ക് ഇന്ധനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ യാതൊരു ആശങ്കയുമില്ലാതെ വർഷങ്ങളോളം സമുദ്രത്തിനടിയിൽ തുടരാൻ സാധിക്കും. വായുവും ശുദ്ധജലവും യന്ത്രസഹായത്താൽ നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്നതിലൂടെ, ഉള്ളിലുള്ള നാവികർക്ക് മാസങ്ങളോളം പുറംലോകവുമായി ബന്ധമില്ലാതെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കാൻ ഇത് അവസരമൊരുക്കുന്നു.

ഈ ഒളിഞ്ഞിരിക്കാനുള്ള കഴിവ് (Stealth) അന്തർവാഹിനികളെ ഒരു മികച്ച നിരീക്ഷണ ഉപാധിയായും മാറ്റുന്നു. ശത്രുരാജ്യങ്ങളുടെ തീരദേശങ്ങൾക്കോ നാവിക വ്യൂഹങ്ങൾക്കോ അരികിൽ ആരുമറിയാതെ എത്തിച്ചേരാനും വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനും ഇവയ്ക്ക് കഴിയും. റഡാറുകൾക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തവിധം ആഴക്കടലിലെ ശബ്ദതരംഗങ്ങളെയും താപനിലയെയും പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയാണ് ഇവ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. സോണാർ സാങ്കേതികവിദ്യയിലൂടെ മാത്രം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്ന ഈ “നിശബ്ദ വേട്ടക്കാർ”, യുദ്ധമുണ്ടാകുന്ന പക്ഷം അപ്രതീക്ഷിതമായി മിസൈലുകളും ടോർപിഡോകളും ഉപയോഗിച്ച് പ്രഹരം ഏൽപ്പിക്കാൻ പ്രാപ്തരാണ്.

മാത്രവുമല്ല, ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ അറ്റോമിക് പ്രതിരോധ സംവിധാനത്തിൽ (Nuclear Triad) അന്തർവാഹിനികൾക്ക് നിർണ്ണായക സ്ഥാനമാണുള്ളത്. കരയിലെയോ വായുവിലെയോ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ തകർക്കപ്പെട്ടാലും, സമുദ്രത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും കോണിൽ അദൃശ്യമായി നിലകൊള്ളുന്ന അന്തർവാഹിനികൾക്ക് തിരിച്ച് ആക്രമണം നടത്താൻ സാധിക്കും എന്നത് വലിയൊരു സുരക്ഷാ കവചമാണ്. സാങ്കേതിക വിദ്യ എത്ര പുരോഗമിച്ചാലും സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ട് ഇന്നും പൂർണ്ണമായി വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ, അന്തർവാഹിനികൾ നാവിക യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രഹരശേഷിയുള്ള നിഗൂഢ ശക്തിയായി തുടരുന്നു.

ഈ നിശ്ശബ്ദതയുടെ പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ പ്രയോഗങ്ങളാണ്. സമുദ്രത്തിലെ ദൃശ്യപരമായ പരിമിതികൾ കാരണം, ശത്രുക്കളെ കണ്ടെത്താൻ നാവികസേനകൾ പ്രധാനമായും ആശ്രയിക്കുന്നത് സോണാർ സംവിധാനങ്ങളിലാണ്. സോണാർ എന്നത് ശബ്ദ തരംഗങ്ങളെ ഉപയോഗിച്ച് വസ്തുക്കളുടെ സ്ഥാനം കണ്ടെത്തുന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യയാണ്. സജീവ സോണാറിൽ, ഒരു കപ്പൽ ശബ്ദ പൾസ് പുറപ്പെടുവിക്കുകയും അത് ഏതെങ്കിലും വസ്തുവിൽ തട്ടി തിരിച്ചു വരുന്ന പ്രതിധ്വനിയെ കേട്ട് ലക്ഷ്യത്തിന്റെ സ്ഥാനം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, ഈ സംവിധാനത്തെ മറികടക്കാൻ അന്തർവാഹിനികൾ പ്രത്യേക രൂപകൽപ്പന സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവയുടെ ശരീരം മിനുസമാർന്നതും വൃത്താകൃതിയിലുള്ളതുമായതിനാൽ, സോണാർ തരംഗങ്ങൾ നേരിട്ട് തിരിച്ചടിയാതെ വിവിധ ദിശകളിലേക്ക് ചിതറിപ്പോകുന്നു. ഇതോടെ പ്രതിധ്വനി ദുർബലമാകുകയും വ്യക്തത കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇതിനു പുറമെ, ആധുനിക അന്തർവാഹിനികളുടെ പുറംഭാഗം “അനെകോയിക് ടൈൽസ്” എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന പ്രത്യേക റബ്ബർ പോലുള്ള പാളികളാൽ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ പാളികൾ ശബ്ദ തരംഗങ്ങളെ ആഗിരണം ചെയ്യുകയും അവയെ തിരിച്ചു പോകുന്നത് തടയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, സജീവ സോണാറിലൂടെ ഒരു അന്തർവാഹിനിയെ കണ്ടെത്തുന്നത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ശത്രുവിന്റെ സോണാർ സ്ക്രീനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സിഗ്നൽ വളരെ മങ്ങിയതും അസ്പഷ്ടവുമായിരിക്കും, അതിനാൽ കൃത്യമായ തിരിച്ചറിയൽ വൈകും. ഈ ചെറിയ വൈകിപ്പിക്കൽ പോലും യുദ്ധസാഹചര്യങ്ങളിൽ നിർണായകമാണ്.

എന്നാൽ സോണാറിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമായ നിഷ്ക്രിയ സോണാർ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ വെല്ലുവിളിയാണ്. ഇത് ശബ്ദ പൾസ് പുറപ്പെടുവിക്കുന്നില്ല പകരം, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങളെ കേട്ട് ലക്ഷ്യങ്ങളെ കണ്ടെത്തുന്നു. ഒരു അന്തർവാഹിനിയുടെ എഞ്ചിൻ ശബ്ദം, പ്രൊപ്പല്ലറുകളുടെ തിരിവ്, അകത്തെ യന്ത്രങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം ഇവയെല്ലാം ശത്രുക്കൾക്ക് സൂചനകൾ നൽകാം. അതിനാൽ, ആധുനിക അന്തർവാഹിനികൾ ശബ്ദം പരമാവധി കുറയ്ക്കുന്ന രീതിയിലാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. പ്രൊപ്പല്ലറുകൾ പ്രത്യേകമായി വളഞ്ഞ രൂപത്തിലാണ്, ഇത് വെള്ളത്തിൽ കുമിളകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് കുറയ്ക്കുന്നു. എഞ്ചിനുകൾ കുഷ്യൻ സംവിധാനങ്ങളിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു, അതുവഴി കമ്പനം പുറത്ത് പകരാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.

ഇതോടൊപ്പം, പൈലറ്റിംഗ് തന്ത്രങ്ങളും നിർണായകമാണ്. സമുദ്രത്തിൽ വ്യത്യസ്ത താപനിലകളുള്ള ജലപാളികൾ ശബ്ദ തരംഗങ്ങളുടെ സഞ്ചാരത്തെ ബാധിക്കുന്നു. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ശബ്ദം വളഞ്ഞ് സഞ്ചരിക്കുകയും ചില മേഖലകളിൽ എത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഈ “നിഴൽ മേഖലകൾ” ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയാണ് അന്തർവാഹിനികൾ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. പൈലറ്റുമാർ ഈ സ്വഭാവങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി, ശബ്ദം ശത്രുവിലേക്ക് എത്താത്ത പാതകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

ഇങ്ങനെ, അന്തർവാഹിനികളുടെ സ്റ്റെൽത്ത് കഴിവ് ഒരൊറ്റ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ ഫലമല്ല; അത് രൂപകൽപ്പന, വസ്തുക്കൾ, എഞ്ചിനീയറിംഗ്, ശബ്ദശാസ്ത്രം, മനുഷ്യപരിശീലനം എന്നിവയുടെ സംയോജനമാണ്. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഈ സമന്വയമാണ് സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു യന്ത്രത്തെ “അദൃശ്യവസ്തു”യായി മാറ്റുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആധുനിക നാവിക യുദ്ധത്തിൽ അന്തർവാഹിനികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന പ്രാധാന്യം അസാധാരണമാണ് അവ കാണാനാവാത്തതും കേൾക്കാനാവാത്തതുമായ ഒരു ശക്തിയാണ്.

The post റഡാറിന് പിടികൊടുക്കില്ല, ശബ്ദമുണ്ടാക്കില്ല ഇതാണ് കടലിലെ യഥാർത്ഥ ‘നിഴൽ യുദ്ധം! അന്തർവാഹിനികൾ എങ്ങനെ അദൃശ്യമാകുന്നു? appeared first on Express Kerala.