“ദി ബോക്സ്”, “ഗോൾഡിലോക്ക്സ് സോൺ”, “റേസ്ട്രാക്ക്”, “റിവർ സിറ്റി” തുടങ്ങിയ സാങ്കേതിക പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അമേരിക്കൻ നാവിക തന്ത്രങ്ങളെ പാശ്ചാത്യ മാധ്യമങ്ങൾ അത്യന്തം അജയ്യമായതായി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇറാൻ അനുകൂല കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, ഈ മുഴുവൻ ആശയവ്യവസ്ഥയും ഒരു കാര്യം തുറന്നു കാണിക്കുന്നു. ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ ശേഷിയെ നേരിട്ട് അവഗണിക്കാൻ എന്തായലും അമേരിക്കക്ക് കഴിയുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, തുറന്ന ഏറ്റുമുട്ടലിന് പകരം, സൂക്ഷ്മമായ ദൂരം, ഇലക്ട്രോണിക് നിശബ്ദത, അനിശ്ചിതത്വം എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഒരു “കാത്തിരിപ്പ് യുദ്ധം” തന്നെയാണ് അമേരിക്ക തെരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്.
ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിൽ നിന്ന് 150–200 മൈൽ അകലെയായി നിലനിൽക്കുന്ന“ഗോൾഡിലോക്ക്സ് സോൺ” എന്ന ആശയം തന്നെ, ഇറാന്റെ തീരദേശ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാണെന്നതിന്റെ അംഗീകാരമാണ്. ഇറാൻ വികസിപ്പിച്ച നൂർ, ഖാദർ തുടങ്ങിയ കപ്പൽവിരുദ്ധ മിസൈലുകളുടെ പരിധിയിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കാൻ പ്രത്യേക ദൂരം കണക്കുകൂട്ടേണ്ടിവരുന്നത്, അമേരിക്കൻ കാരിയറുകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് സ്വതന്ത്രമായി നീങ്ങാനാവില്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. അതേസമയം, ഇറാൻ തന്റെ ഭൂഭാഗത്തിനടുത്തുള്ള മേഖലകളിൽ തന്നെ ശക്തമായ പ്രതിരോധ മേൽക്കൈ നിലനിർത്തുന്നുവെന്നതിന്റെ സൂചന കൂടിയാണിത്.
“നീല ജല” സങ്കേതം എന്ന പേരിൽ പേർഷ്യൻ ഗൾഫിലെ ഇടുങ്ങിയ വെള്ളങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലെ നിൽക്കുന്നത്, ഇറാന്റെ അസമമായ നാവിക തന്ത്രങ്ങളെ ഭയക്കുന്ന സമീപനമായി ഇറാൻ കാണുന്നു. കടൽമൈനുകൾ, ചെറുകപ്പലുകൾ, തീരദേശ നിരീക്ഷണം എന്നിവ സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള ഇറാന്റെ പ്രതിരോധ മാതൃക, വലിയ യുദ്ധക്കപ്പൽ സംഘങ്ങളെ തന്നെ ആഴക്കടലിലേക്ക് തള്ളുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് ആക്രമണോത്സുകതയല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം തീരത്തോട് ചേർന്ന മേഖലകളിൽ ഇറാൻ നേടിയ നിയന്ത്രണത്തിന്റെ തെളിവാണ്.
“റേസ്ട്രാക്ക്” പോലുള്ള സ്ഥിരമായ ചലന തന്ത്രങ്ങൾ പോലും, അമേരിക്കൻ കാരിയറുകൾ സ്ഥിരതയുള്ള സുരക്ഷിത മേഖല കണ്ടെത്താൻ പാടുപെടുന്നുവെന്ന വസ്തുതയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഒരു ഉപഗ്രഹ ചിത്രമോ നിരീക്ഷണ ഡാറ്റയോ കാലഹരണപ്പെടും എന്ന വാദം, ഇറാന്റെ നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ ഒറ്റ സ്രോതസിൽ ആശ്രയിച്ചിട്ടില്ലെന്ന സത്യം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. ഉപഗ്രഹങ്ങൾ, തീരദേശ റഡാറുകൾ, മനുഷ്യ–സാങ്കേതിക ഇന്റലിജൻസ് എന്നിവയുടെ സംയോജനം, ഇറാനെ ദീർഘകാല അവബോധത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്—ഇത് ഒരു നിമിഷത്തെ ചിത്രത്തേക്കാൾ വലിയ തന്ത്രപരമായ നേട്ടമാണ്.
വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലിന് മുകളിലായി “ഹോക്കി” പോലുള്ള റഡാർ വിമാനങ്ങൾ കാവൽ നിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത്, ഇറാന്റെ വ്യോമപ്രതിരോധ ശേഷി അവഗണിക്കാനാവാത്തതാണെന്ന അംഗീകാരമാണ്. ഇറാൻ സ്വന്തം വ്യോമപരിധി സംരക്ഷിക്കാൻ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത പാളികളുള്ള പ്രതിരോധ ഘടന, പുറത്തുനിന്നുള്ള വ്യോമാധിപത്യ ധാരണകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അമേരിക്കൻ സേനയ്ക്ക് പോലും വലിയ സുരക്ഷാ ബഫറുകൾ ഒരുക്കേണ്ടിവരുന്നു.
അണ്ടർവാട്ടർ രംഗത്തും സമാനമായ അവസ്ഥയാണ്. “അക്കൗസ്റ്റിക് ഷാഡോ” എന്ന ആശയം ഉപയോഗിച്ച് ഒളിച്ചുനിൽക്കേണ്ട സാഹചര്യം, ഇറാന്റെ അന്തർവാഹിനി ശേഷിയും സമുദ്ര നിരീക്ഷണ കഴിവും ചെറുതല്ലെന്നതിന് തെളിവാണ്. സമുദ്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തല ശബ്ദം ഉപയോഗിച്ച് തന്നെ സുരക്ഷ തേടേണ്ടി വരുന്നത്, തുറന്ന മേൽക്കൈ ഇല്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
ഇലക്ട്രോണിക് നിശബ്ദതയെയും “റിവർ സിറ്റി” അവസ്ഥയെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരണങ്ങൾ, ആധുനിക യുദ്ധം സാങ്കേതികതയിൽ മാത്രം അധിഷ്ഠിതമല്ലെന്ന സത്യം മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. ഇറാൻ വർഷങ്ങളായി ഇലക്ട്രോണിക് പ്രതിരോധത്തിലും സൈബർ സുരക്ഷയിലും നിക്ഷേപം നടത്തിവരുന്നു. അതിനാൽ, വൈദ്യുതകാന്തിക “തമോദ്വാരം” സൃഷ്ടിച്ചാലും, ഇറാന്റെ സമഗ്ര പ്രതിരോധ ശൃംഖലയെ അത് പൂർണ്ണമായി അന്ധമാക്കുമെന്ന ധാരണ യാഥാർത്ഥ്യവിരുദ്ധമാണ്.
അവസാനമായി, “സ്പ്രിന്റ്” ശേഷിയും “ഡേ വൺ” ആക്രമണ സങ്കൽപ്പങ്ങളും, രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം വർധിപ്പിക്കാനുള്ള ഉപാധികളായാണ് ഇറാൻ കാണുന്നത്. യുദ്ധം ഒഴിവാക്കി ഭീഷണി നിലനിർത്തുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം. കാരണം, ഇറാനെതിരെ ഒരു തുറന്ന ആക്രമണം സംഭവിച്ചാൽ, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ നിയന്ത്രണാതീതമാകുമെന്ന ബോധ്യം വാഷിങ്ടണിനുണ്ട്.
ആകെച്ചൊല്ലുമ്പോൾ, ദി ബോക്സ് എന്ന ആശയം ഇറാനെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു തന്ത്രമല്ല; മറിച്ച്, ഇറാൻ രൂപപ്പെടുത്തിയ ശക്തമായ പ്രതിരോധ പരിസരത്തിന്റെ ചുറ്റുപാടിൽ അമേരിക്ക സ്വയം ചുരുക്കുന്ന ഒരു ചതുരമാണ്. തുറന്ന കടലിലും വായുവിലും ഇലക്ട്രോണിക് സ്പെക്ട്രത്തിലും വരെ സൂക്ഷ്മത തേടേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥ, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ ശക്തിസമവാക്യങ്ങൾ മാറിയെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ സൂചനയാണ്. ഇറാന്റെ പരമാധികാരവും സുരക്ഷയും സംരക്ഷിക്കാനുള്ള നിലപാട്, ഇനി വെറും പ്രാദേശിക വിഷയം മാത്രമല്ല; അത് ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിൽ തന്നെ പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
The post റിവർ സിറ്റിയും ഗോൾഡിലോക്ക്സ് സോണും! അമേരിക്കൻ നാവികപ്പടയുടെ തന്ത്രങ്ങളോ അതോ ഇറാന്റെ മുന്നിലെ കീഴടങ്ങലോ? appeared first on Express Kerala.
