മസ്‌കും ബെസോസും വിചാരിച്ചാൽ തീരാവുന്നതേയുള്ളൂ ലോകത്തിലെ പട്ടിണി! പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് അത് സംഭവിക്കുന്നില്ല?

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ധനികരായ പത്ത് പേർ അവരുടെ സമ്പത്തിന്റെ പകുതി ദാനം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? സാധാരണയായി ഇത് നമ്മൾ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് ഒരു “അസാധ്യമായ സ്വപ്നം” പോലെ തന്നെയാണ്. സാമൂഹിക അനീതിയെക്കുറിച്ചോ സമ്പത്ത് അസമത്വത്തെക്കുറിച്ചോ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും തമാശയായി പറയുന്ന ഒരു വാചകം “കോടീശ്വരന്മാർ പണം ഒന്ന് തുറന്നാൽ മതി, ലോകം രക്ഷപ്പെടും” എന്നത്. എന്നാൽ ഈ ചോദ്യത്തെ വികാരപരമായ പരിഹാസമായി കാണാതെ, കണക്കുകളുടെ ഭാഷയിൽ ഗൗരവമായി പരിശോധിച്ചാൽ ലോകത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധികൾ എത്രത്തോളം പരിഹരിക്കാവുന്നതാണ് എന്നതിന്റെ ഞെട്ടിക്കുന്ന ചിത്രം പുറത്തുവരും.

ഇന്ന് ലോകത്തെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ പത്ത് വ്യക്തികൾ എന്നുപറയുമ്പോൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ വരുന്ന പേരുകൾ ഒട്ടുമിക്കവർക്കും പരിചിതരാണ്. എലോൺ മസ്‌ക്, ജെഫ് ബെസോസ്, ലാറി പേജ്, സെർജി ബ്രിൻ, മാർക്ക് സക്കർബർഗ്, ലാറി എലിസൺ, ബെർണാഡ് ആർനോൾട്ട്, വാൾട്ടൺ കുടുംബത്തിലെ ജിം വാൾട്ടൺ, റോബ് വാൾട്ടൺ, പിന്നെ വാറൻ ബഫെറ്റ്. ബ്ലൂംബെർഗ് ബില്യണയേഴ്സ് സൂചിക പ്രകാരം, ഇവരുടെ മൊത്തം സമ്പത്തിന്റെ പകുതി മാത്രം കൂട്ടിയാൽ ഏകദേശം 1.25 ട്രില്യൺ ഡോളർ വരും. രൂപയിൽ കണക്കാക്കുമ്പോൾ ഇത് 113 ലക്ഷം കോടി രൂപയിലധികം വരും. ഇന്ത്യയുടെ വാർഷിക കേന്ദ്ര ബജറ്റ് ചെലവിനേക്കാൾ പോലും വലുതായ ഈ തുക ഒരൊറ്റ തീരുമാനം കൊണ്ടു ലോകത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകിയാൽ, അതിന്റെ പ്രഭാവം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പരിധി കടന്ന് മനുഷ്യരാശിയുടെ ഭാവി തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിലായിരിക്കും.

ഇത്ര വലിയ തുകയുടെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കാൻ ഒരു ഉദാഹരണം മതിയാകും. 2025 ഡിസംബറിൽ യുഎസി ബെർക്ക്‌ലി, സ്റ്റാൻഫോർഡ്, യുഎസി സാൻ ഡീഗോ എന്നീ സർവകലാശാലകളിലെ ഗവേഷകർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു പിയർ-റിവ്യൂഡ് പഠനം ആഗോളതലത്തിൽ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യം (extreme poverty) ലോകജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം ഒരു ശതമാനമായി കുറയ്ക്കാൻ പ്രതിവർഷം എത്ര ചെലവ് വരുമെന്ന് കണക്കാക്കിയിരുന്നു. അവരുടെ കണക്കു പ്രകാരം ഇത് പ്രതിവർഷം 318 ബില്യൺ ഡോളറാണ്. ഈ സംഖ്യ ഒരു അനുമാനമല്ല; ലോകബാങ്കിന്റെ ദാരിദ്ര്യപരിധികൾ, ജനസംഖ്യാ പ്രവചനങ്ങൾ, താഴ്ന്ന വരുമാന രാജ്യങ്ങളിൽ പണ കൈമാറ്റ പദ്ധതികൾ ഉണ്ടാക്കിയ ഫലങ്ങൾ എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തയ്യാറാക്കിയ ശാസ്ത്രീയ കണക്കാണ്.

ഈ കണക്കിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നോക്കുമ്പോൾ, 1.25 ട്രില്യൺ ഡോളർ എന്ന തുക 318 ബില്യൺ ഡോളർ കൊണ്ട് വിഭജിച്ചാൽ ഫലം ഏകദേശം 3.9 വരും. അതായത്, ലോകത്തെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ പത്ത് പേരുടെ സമ്പത്തിന്റെ പകുതി മാത്രം വിനിയോഗിച്ചാൽ ഏകദേശം നാല് വർഷത്തേക്ക് ആഗോളതലത്തിൽ തീവ്ര ദാരിദ്ര്യം വൻ തോതിൽ കുറയ്ക്കാനുള്ള പദ്ധതികൾക്ക് ഫണ്ട് നൽകാൻ കഴിയും എന്നതാണ് ഈ ഗണിതം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇതൊരു സങ്കൽപ്പമല്ല; നിലവിലുള്ള ഗവേഷണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി സാധ്യമായ ഏറ്റവും ലളിതമായ കണക്കുകൂട്ടലാണ്. ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നത്, ലോകത്തിന്റെ വലിയൊരു ദുരിതാവസ്ഥ “പരിഹാരമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്” അല്ല, മറിച്ച് ആവശ്യമായ തോതിൽ വിഭവങ്ങൾ നീങ്ങാത്തതുകൊണ്ടാണ് നിലനിൽക്കുന്നത് എന്നതാണ്.

ദാരിദ്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം അല്ല, ആരോഗ്യ മേഖലയിലും സമാനമായ ചിത്രം കാണാം. ലോകം പാൻഡെമിക്കുകൾക്കായി തയ്യാറെടുക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത കോവിഡ് മഹാമാരി അതിവേഗം പഠിപ്പിച്ചു. ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയും ലോകബാങ്കും ചേർന്ന് നടത്തിയ ഒരു ധനസഹായ വിശകലനത്തിൽ ഭാവിയിലെ പാൻഡെമിക്കുകൾക്കായി ലോകത്തെ സജ്ജമാക്കാൻ പ്രതിവർഷം ഏകദേശം 31 ബില്യൺ ഡോളർ മതി എന്നതാണ് വിലയിരുത്തൽ. ഇതിൽ നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ, പ്രതികരണ ശേഷി, ആരോഗ്യ സംവിധാനങ്ങളുടെ ശക്തിപ്പെടുത്തൽ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നു. 1.25 ട്രില്യൺ ഡോളറുമായി താരതമ്യം ചെയ്താൽ ഈ തുക വളരെ ചെറിയതാണ്. അതായത്, ലോകം ഒന്നിച്ചു തീരുമാനിച്ചാൽ ഭാവിയിലെ മഹാമാരികളുടെ ഭീഷണി വൻതോതിൽ കുറയ്ക്കാൻ സാമ്പത്തികമായി സാധ്യമാണെന്നതാണ് ഇതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്.

അതുപോലെ തന്നെ കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി ഇന്ന് ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. UNFCCCയുടെ 2025ലെ ധനകാര്യ വിലയിരുത്തൽ പ്രകാരം, കാലാവസ്ഥാ ദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് കരകയറാനും പ്രതിരോധശേഷി വർധിപ്പിക്കാനും വികസ്വര രാജ്യങ്ങൾക്ക് 2030 ആകുമ്പോഴേക്കും പ്രതിവർഷം 300 മുതൽ 580 ബില്യൺ ഡോളർ വരെ ആവശ്യമായി വരാം. വരൾച്ച, വെള്ളപ്പൊക്കം, ചുഴലിക്കാറ്റുകൾ, കടൽനിരപ്പ് ഉയരൽ തുടങ്ങിയ ദുരന്തങ്ങൾ കൂടുതൽ രൂക്ഷമാകുമ്പോൾ ഈ ചെലവ് ഇനിയും ഉയരും എന്ന് ഐപിസിസിയുടെ റിപ്പോർട്ടുകളും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ലോകത്തെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരുടെ ഒരു ചെറിയ പങ്ക് സമ്പത്ത് നീങ്ങുകയാണെങ്കിൽ, കാലാവസ്ഥാ പ്രതിസന്ധി നേരിടാനുള്ള പദ്ധതികൾക്കും അതിശക്തമായ സാമ്പത്തിക പിന്തുണ നൽകാൻ കഴിയും എന്നത് ഇവിടെ വീണ്ടും തെളിയിക്കുന്നു.

ഇവിടെ മറ്റൊരു നിർണായക വസ്തുത കൂടി പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ലോക അസമത്വ റിപ്പോർട്ട് 2026 പ്രകാരം, ലോകത്തെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ 10 ശതമാനം ആളുകൾ ആഗോള സമ്പത്തിന്റെ ഏകദേശം 75 ശതമാനം നിയന്ത്രിക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, ലോകത്തിലെ താഴത്തെ പകുതി ജനങ്ങൾക്കുള്ളത് വെറും 2 ശതമാനം സമ്പത്ത് മാത്രമാണ്. ഓക്സ്ഫാമിന്റെ 2026 റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, 2025-ൽ കോടീശ്വരന്മാരുടെ സമ്പത്ത് 16 ശതമാനം വളർന്ന് 18.3 ട്രില്യൺ ഡോളറിലെത്തിയിരുന്നു. 2020 മുതൽ ഇത് 81 ശതമാനം വർധനയാണ്. അതേസമയം, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നാലിൽ ഒരാൾ സ്ഥിരമായി ഭക്ഷണം ലഭിക്കാൻ പാടുപെടുകയും, ലോകജനസംഖ്യയുടെ പകുതിയോളം പേർ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമയത്താണ് ഈ സമ്പത്ത് വളർച്ച സംഭവിക്കുന്നത്. ഈ വൈരുദ്ധ്യം തന്നെയാണ് ആഗോള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ യഥാർത്ഥ ചിത്രം.

പക്ഷേ ഇത്രയും വലിയ പണം ലോകത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് അത് സംഭവിക്കുന്നില്ല എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമായി ഉയരും. ഉത്തരം വളരെ സങ്കീർണ്ണമാണ്. ഒന്നാമതായി, കോടീശ്വരന്മാരുടെ സമ്പത്ത് പണമായി ബാങ്കിൽ കിടക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ വലിയൊരു പങ്കും കമ്പനി ഓഹരികളായും നിക്ഷേപങ്ങളായും ആസ്തികളായും നിലനിൽക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, എലോൺ മസ്‌ക് അല്ലെങ്കിൽ ജെഫ് ബെസോസ് തങ്ങളുടെ സമ്പത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് ഉടൻ ഓഹരി വിറ്റ് പണമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, അവരുടെ കമ്പനികളുടെ ഓഹരി വില കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞ് വിപണി തകരാറിലാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അതോടെ സമ്പത്ത് തന്നെ ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്യും. അതിനാൽ “പകുതി സമ്പത്ത് നൽകുക” എന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ എളുപ്പം തോന്നിയാലും, അതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രായോഗികത വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതാണ്.

രണ്ടാമതായി, ഇത്ര വലിയൊരു തുക വളരെ കുറച്ചുസമയത്തിനുള്ളിൽ സ്വീകരിച്ച് ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന സ്ഥാപന സംവിധാനങ്ങൾ ലോകത്ത് ഇല്ല. സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധർ നിരന്തരം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന ഒരു സത്യം ഇതാണ്: വലിയ തോതിൽ പണം പെട്ടെന്ന് ഒരു പ്രദേശത്തേക്ക് ഒഴുകിയാൽ അത് പലപ്പോഴും അഴിമതിയും ഭരണതകരാറുകളും രാഷ്ട്രീയ കലാപങ്ങളും വർധിപ്പിക്കാൻ ഇടയാക്കാം. നോബൽ സമ്മാന ജേതാക്കളായ ആംഗസ് ഡീറ്റണും എസ്തർ ഡുഫ്ലോയും നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, വൻ വിദേശ ധനസഹായം ചിലപ്പോൾ രാജ്യങ്ങളുടെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയ പ്രോത്സാഹനങ്ങളെ വളച്ചൊടിക്കുകയും, ഭരണ സംവിധാനങ്ങളുടെ ശേഷി ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുമെന്നാണ്. പണം ഉണ്ടെന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല; അത് ശരിയായ രീതിയിൽ വിതരണം ചെയ്യാനും നിരീക്ഷിക്കാനും ഉപയോഗിക്കാനും കഴിയുന്ന ശക്തമായ സംവിധാനങ്ങൾ കൂടാതെ അത് ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാതെ നഷ്ടപ്പെടാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇതോടൊപ്പം തന്നെ മനുഷ്യസ്‌നേഹ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും ഒരു തടസ്സമാണ്. വലിയ ഫൗണ്ടേഷനുകൾ സാധാരണയായി അവരുടെ സമ്പത്തിന്റെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രമാണ് ഓരോ വർഷവും ചെലവഴിക്കുന്നത്. നിയമപരമായി കുറഞ്ഞത് 5 ശതമാനം മാത്രമാണ് പല അമേരിക്കൻ ഫൗണ്ടേഷനുകളും വാർഷികമായി വിനിയോഗിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ, മനുഷ്യസ്‌നേഹ ഫണ്ടുകൾ പോലും പൂർണ്ണമായി ലോകത്തെ മാറ്റാനുള്ള വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്നില്ല. ഫൗണ്ടേഷനുകളിലോ ഡോണർ അഡ്വൈസ്ഡ് ഫണ്ടുകളിലോ നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്ന പണം വർഷങ്ങളോളം ഉപയോഗിക്കപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും പതിവാണ്.

പിന്നെ ഇതിന് പിന്നിൽ രാഷ്ട്രീയ ഘടകവും ഉണ്ട്. ഓക്സ്ഫാമിന്റെ റിപ്പോർട്ടുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്, സാധാരണ ജനങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ശതകോടീശ്വരന്മാർക്ക് രാഷ്ട്രീയ പദവികൾ വഹിക്കാനുള്ള സാധ്യത ആയിരക്കണക്കിന് മടങ്ങ് കൂടുതലാണെന്നാണ്. അതായത്, സമ്പത്ത് വെറും പണം മാത്രമല്ല; അത് സ്വാധീനമാണ്. വലിയ തോതിലുള്ള ദാനധർമ്മം പൊതുജന പ്രതീക്ഷകളെ ഉയർത്തുകയും, നികുതി ചർച്ചകൾ ശക്തമാക്കുകയും, കോർപ്പറേറ്റ് ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സമ്മർദ്ദം വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇത് പല അതിസമ്പന്നർക്കും രാഷ്ട്രീയമായി അനുകൂലമല്ലാത്ത അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഇടയാക്കാം. അതിനാൽ തന്നെ “ട്രില്യൺ ഡോളർ” പോലുള്ള വലിയ സഹായസാഹചര്യം പലപ്പോഴും സങ്കൽപ്പത്തിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ ആശയം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പാഠം മറ്റൊന്നാണ്. ലോകത്തിന് വിഭവങ്ങളുടെ കുറവില്ല. ലോകത്തിന് കുറവുള്ളത് ആ വിഭവങ്ങൾ ശരിയായ വേഗത്തിൽ ശരിയായ ദിശയിലേക്ക് നീക്കാൻ കഴിയുന്ന സംവിധാനം, സന്നദ്ധത, രാഷ്ട്രീയ മനസ്സ് എന്നിവയാണ്. കെനിയയിലെയും ഉഗാണ്ടയിലെയും പഠനങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത് പണ കൈമാറ്റം ലഭിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ കൂടുതൽ നല്ല രീതിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും, കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ നിലനിർത്തുകയും, ചെറുകിട ബിസിനസുകൾ സ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ്. ദുരന്തങ്ങൾക്ക് ശേഷം മാത്രം സഹായം നൽകുന്നതിനേക്കാൾ മുൻകൂട്ടി ധനസഹായം ലഭിക്കുമ്പോൾ സമൂഹങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കരകയറുന്നു എന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര ഗവേഷണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. പ്രാഥമിക ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം ശക്തമാക്കിയാൽ 2030ഓടെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാകും എന്നതും WHO റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ലോകത്തെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ പത്ത് പേർ പകുതി സമ്പത്ത് നൽകി എന്നത് ഒരുപക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യമാകില്ല. പക്ഷേ അത് ഒരു ചിന്താപരീക്ഷണമായി തന്നെ ലോകത്തിന് ഒരു വലിയ സത്യം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ലോകം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധികൾക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തത് അറിവിന്റെയോ സാങ്കേതികതയുടെയോ കുറവുകൊണ്ടല്ല. പല പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഇടപെടലുകൾ ഇതിനകം തന്നെ മനുഷ്യർ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവ നടപ്പിലാക്കാൻ ആവശ്യമായ പണം, ആഗ്രഹിക്കുന്ന വേഗത്തിലും അളവിലും, ലോകത്തെ ശരിയായ ഇടങ്ങളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നില്ല.

അവസാനം ഈ ചർച്ച എത്തിപ്പെടുന്നത് ഒരു ലളിതമായ, എന്നാൽ ശക്തമായ നിഗമനത്തിലേക്കാണ്. ലോകത്തിന് സമ്പത്ത് കുറവല്ല, മറിച്ച് അസമത്വമാണ് കൂടുതൽ. ലോകത്തിന് വിഭവങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതല്ല പ്രശ്നം, അവ എവിടെയാണ് കെട്ടിക്കിടക്കുന്നത്, എങ്ങനെയാണ് അവ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി. ഒരു ട്രില്യൺ ഡോളർ ഒരിക്കലും ഒരുമിച്ച് നീങ്ങണമെന്നില്ല. പക്ഷേ അതിന്റെ സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും മനുഷ്യരാശിയുടെ മുന്നിലുള്ള വലിയ ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു, ലോകത്തെ മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന പണം ഈ ലോകത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്. എന്നാൽ അത് മാറ്റത്തിന് വേണ്ടി നീങ്ങുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം.

The post മസ്‌കും ബെസോസും വിചാരിച്ചാൽ തീരാവുന്നതേയുള്ളൂ ലോകത്തിലെ പട്ടിണി! പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് അത് സംഭവിക്കുന്നില്ല? appeared first on Express Kerala.