ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രം അധിനിവേശങ്ങളുടെയും അടിച്ചമർത്തലുകളുടെയും കഥകളാൽ സമൃദ്ധമാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളക്കാരൻ എന്നാൽ നമുക്ക് ക്രൂരതയുടെ മുഖമാണ്. എന്നാൽ തമിഴ്നാടിന്റെ ഹൃദയഭാഗമായ തേനിയിലും മധുരയിലും ചെന്നാൽ കഥ മാറും. അവിടെ അവർ ദൈവങ്ങൾക്കൊപ്പം ഒരു വെള്ളക്കാരനെ ആരാധിക്കുന്നു. അത് കേണൽ ജോൺ പെന്നിക്വിക്ക് ആണ്.
മുല്ലപ്പെരിയാർ അണക്കെട്ട് ഇന്ന് നമുക്ക് സുരക്ഷാ ആശങ്കകളുടെയും രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങളുടെയും വിഷയമായിരിക്കാം. എന്നാൽ അതിർത്തിക്കപ്പുറമുള്ള കർഷകർക്ക് മുല്ലപ്പെരിയാർ എന്നാൽ ജീവനാണ്. ആ ജീവൻ നൽകാൻ സ്വന്തം കൊട്ടാരവും ആയുഷ്കാലത്തെ സമ്പാദ്യവും വിറ്റ ഒരു മനുഷ്യസ്നേഹിയുടെ ത്യാഗം ആ അണക്കെട്ടിലെ ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിലുമുണ്ട്. ഒരു ലക്ഷ്യത്തിന് വേണ്ടി സർവ്വസ്വവും സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായ പെന്നിക്വിക്കിന്റെ അവിശ്വസനീയമായ യാത്രയാണിത്.
1876-ൽ ഇന്ത്യ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ വരൾച്ചയ്ക്കാണ്. ദക്ഷിണേന്ത്യയെ വിഴുങ്ങിയ ആ മഹാക്ഷാമത്തിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ പട്ടിണി കിടന്നു മരിച്ചു. മധുരയിലും രാമനാഥപുരത്തും കുടിക്കാൻ ഒരു തുള്ളി വെള്ളമില്ലാതെ മനുഷ്യർ മണ്ണിൽ പിടഞ്ഞു. മാതാപിതാക്കൾ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനായി സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലും വിൽക്കേണ്ടി വന്ന ദാരുണമായ അവസ്ഥ.
ഈ സമയത്താണ് ബ്രിട്ടീഷ് റോയൽ എൻജിനീയേഴ്സിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ പെന്നിക്വിക്ക് ഇവിടെ എത്തുന്നത്. ഒരു വശത്ത് വരൾച്ചയാൽ മനുഷ്യർ ചത്തൊടുങ്ങുമ്പോൾ മറുവശത്ത് പെരിയാർ നദി നിറഞ്ഞൊഴുകി ആർക്കും ഉപകാരമില്ലാതെ അറബിക്കടലിലേക്ക് പതിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഈ വൈരുദ്ധ്യം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളുലച്ചു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഒഴുകുന്ന ഈ ജലത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തി കിഴക്കോട്ട് തിരിച്ചുവിട്ടാൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യരെയും കൃഷിഭൂമിയെയും രക്ഷിക്കാമെന്ന ഒരു ‘ഭ്രാന്തൻ ചിന്ത’ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തലയിൽ ഉദിച്ചു. ആ ചിന്തയാണ് പിന്നീട് മുല്ലപ്പെരിയാർ എന്ന വിസ്മയമായി മാറിയത്.
പെന്നിക്വിക്കിന്റെ മുന്നിലുള്ള വഴി പൂമെത്തയായിരുന്നില്ല. പെരിയാർ കാടുകൾ അന്ന് വന്യമൃഗങ്ങളും വിഷപ്പാമ്പുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു മരണക്കെണിയായിരുന്നു. അവിടേക്ക് ഒരു നിർമ്മാണ പദ്ധതിയുമായി കടന്നുചെല്ലുക എന്നത് ആത്മഹത്യാപരമായിരുന്നു. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂടും പെട്ടെന്നുണ്ടാകുന്ന പ്രളയങ്ങളും അവരെ തളർത്തി. ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു പ്രകൃതിയേക്കാൾ ഭീകരമായ മലമ്പനിയായിരുന്നു (Malaria).
നിർമ്മാണത്തിനിടെ നൂറുകണക്കിന് തൊഴിലാളികൾ മരിച്ചുവീണു. പലരും ഭയന്ന് ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. എന്നിട്ടും പെന്നിക്വിക്ക് തളർന്നില്ല. അദ്ദേഹം തൊഴിലാളികൾക്കൊപ്പം കാട്ടിൽ താമസിച്ച് അവർക്ക് ആവേശം നൽകി. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ അനുവദിച്ച തുക ഓരോ ഘട്ടത്തിലും കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. കാലാവസ്ഥ ചീത്തയായപ്പോൾ പണി കഠിനമായി. ഒടുവിൽ ആദ്യമായി നിർമ്മിച്ച അണക്കെട്ടിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഭീകരമായ ഒരു പ്രളയത്തിൽ ഒലിച്ചുപോയി. അതോടെ സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള എല്ലാ പിന്തുണയും അവസാനിച്ചു.
“പെന്നിക്വിക്ക്, നിങ്ങളൊരു പരാജയമാണ്. കാട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ കളയാൻ സർക്കാരിന്റെ പണമില്ല.” ബ്രിട്ടീഷ് അധികാരികൾ അദ്ദേഹത്തെ പരിഹസിച്ചു. പ്രോജക്ട് ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഉത്തരവ് വന്നു. ഏതൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥനും അവിടെ വിരമിക്കൽ പ്രഖ്യാപിച്ച് മടങ്ങുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പെന്നിക്വിക്ക് ഒരു വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. ലക്ഷ്യം വ്യക്തമായിരുന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട തമിഴ് ജനതയ്ക്ക് നൽകിയ വാക്ക് പാലിക്കണം. അദ്ദേഹം തന്റെ കുടുംബസ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ വിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭാര്യയുടെ സ്വർണാഭരണങ്ങളും അദ്ദേഹം ജനിച്ചു വളർന്ന കൊട്ടാരം പോലുള്ള വലിയ വീടും വിറ്റു. ലഭിച്ച പണവുമായി അദ്ദേഹം വീണ്ടും ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരികെയെത്തി. തന്റെ അവസാനത്തെ പണവും ഇന്ത്യയിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങൾക്കായി അദ്ദേഹം മാറ്റി വെച്ചു. “എനിക്ക് എന്റെ വീടിനേക്കാൾ വലുത് ആ മനുഷ്യരുടെ ജീവനാണ്” എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി.
1895 ഒക്ടോബർ, മുല്ലപ്പെരിയാർ എന്ന ചരിത്രവിസ്മയം പൂർത്തിയായി. സിമന്റിന് പകരം ചുണ്ണാമ്പും സുർക്കിയും (മണ്ണ് ചുട്ടത്) ഉപയോഗിച്ചാണ് അദ്ദേഹം ആ കൂറ്റൻ മതിൽ പണിതത്. സിമന്റ് ഇന്ത്യയിൽ പ്രചാരത്തിലാകുന്നതിന് മുൻപാണ് മുല്ലപ്പെരിയാർ നിർമ്മിച്ചത്. ചുണ്ണാമ്പ്, കടുക്ക, ശർക്കര, മണ്ണ് ചുട്ടുണ്ടാക്കിയ പൊടി (സുർക്കി) എന്നിവ ചേർത്ത പ്രത്യേക മിശ്രിതമാണ് ഇതിനായി ഉപയോഗിച്ചത്. 100 വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഈ ഡാം ഇത്രയും ശക്തമായി നിൽക്കുന്നത് പെന്നിക്വിക്കിന്റെ ഈ നിർമ്മാണ വൈദഗ്ധ്യം കൊണ്ടാണ്. സ്വന്തം ഭാരം കൊണ്ട് വെള്ളത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തെ ചെറുത്തുനിൽക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. അക്കാലത്ത് ഇത്രയും ഉയരത്തിൽ ഇത്തരം ഒരു അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കുന്നത് ലോകത്ത് തന്നെ അപൂർവ്വമായിരുന്നു. അണക്കെട്ടിന്റെ ഷട്ടറുകൾ തുറന്ന നിമിഷം ചരിത്രം വഴിമാറി. നൂറ്റാണ്ടുകളായി പടിഞ്ഞാറോട്ട് ഒഴുകി സമുദ്രത്തിൽ പതിച്ചിരുന്ന പെരിയാർ ആദ്യമായി കിഴക്കോട്ട് തിരിഞ്ഞ് തമിഴ് മണ്ണിലേക്ക് ഒഴുകി.
വരണ്ടുണങ്ങിയ രണ്ട് ലക്ഷത്തിലധികം ഏക്കർ ഭൂമി പച്ചപ്പണിഞ്ഞു. കുടിവെള്ളമില്ലാതെ മരിച്ചുവീണ ജനതയ്ക്ക് മുല്ലപ്പെരിയാർ ജീവവാഹിയായി. അന്ന് കരയൊഴുകിയ വെള്ളത്തിന് പെന്നിക്വിക്കിന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ആ നിമിഷം മുതൽ അവർക്ക് അദ്ദേഹം ഒരു വെള്ളക്കാരനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ദൈവം അയച്ച ‘കുമാര കടവുൾ’ ആയിരുന്നു.
ലക്ഷക്കണക്കിന് പൗണ്ട് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ ഒരു പരാജയപ്പെട്ട പ്രോജക്ട് എന്ന് വിധിച്ച് ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റിൽ പെന്നിക്വിക്കിനെ പരിഹസിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ 1895-ൽ ഡാം പൂർത്തിയായപ്പോൾ അദ്ദേഹം ബ്രിട്ടീഷ് ഗവൺമെന്റിന് അയച്ച കത്തിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതി: “ഈ അണക്കെട്ട് എത്ര കാലം നിൽക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ ഇത് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങളുടെ ദാഹം തീർക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.”
ഇന്ന് കേരളവും തമിഴ്നാടും മുല്ലപ്പെരിയാറിനെ ചൊല്ലി തർക്കങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ നമ്മൾ ഒരു കാര്യം മറന്നുപോകുന്നു—ഈ അണക്കെട്ട് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്വാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ വിരോധം സമ്പാദിച്ചിട്ടും പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം സുഖങ്ങൾ ബലികഴിച്ച പെന്നിക്വിക്ക് ഇന്നും തമിഴ് മണ്ണിൽ ജീവിക്കുന്നു.
ഓരോ വിളവെടുപ്പ് കാലത്തും അവിടുത്തെ കർഷകർ പെന്നിക്വിക്കിനെ ഓർക്കുന്നു. ചരിത്രം പലപ്പോഴും യുദ്ധങ്ങളെയും രാജാക്കന്മാരെയും മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ജോൺ പെന്നിക്വിക്ക് എന്ന സായിപ്പ് അടയാളപ്പെടുത്തിയത് മാനവികതയുടെ അതിരുകളില്ലാത്ത സ്നേഹമാണ്. മുല്ലപ്പെരിയാറിലെ ഓരോ തുള്ളി വെള്ളവും നമ്മോട് പറയുന്നത് ആ ത്യാഗത്തിന്റെ കഥയാണ്.
The post സ്വന്തം കൊട്ടാരം വിറ്റ പണം കൊണ്ട് ഒരു ജനതയുടെ ദാഹമകറ്റിയ കേണൽ, മുല്ലപ്പെരിയാറിലെ ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിലും അലിഞ്ഞുചേർന്ന കേണൽ പെന്നിക്വിക്ക് appeared first on Express Kerala.
