ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ ഇന്ത്യ നേരിട്ട ഏറ്റവും വലിയ ആക്രമണപരമ്പരകളിലൊന്നാണ് മഹ്മൂദ് ഗസ്നിയുടെ പടയോട്ടങ്ങൾ. ഇത് ഒരു വിശ്വാസയുദ്ധമെന്ന ചുരുക്കവ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഒതുക്കാനാവാത്ത, സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയും രാഷ്ട്രീയ ആധിപത്യവും ലക്ഷ്യമിട്ട സംഘടിതവും ദീർഘകാലവുമായ കൊള്ളയടിത്തന്ത്രം ആയിരുന്നു. പതിനേഴോളം തവണ സിന്ധുനദി കടന്ന് ഇന്ത്യയിലെത്തിയ ഈ ആക്രമണങ്ങൾ, 1025-ലെ സോമനാഥ് ആക്രമണത്തിൽ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയെങ്കിലും, ആ സംഭവം ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട അധ്യായമല്ല, മറിച്ച് വർഷങ്ങളായി ആസൂത്രണം ചെയ്ത് നടപ്പാക്കിയ ഒരു വലിയ പദ്ധതിയുടെ പര്യവസാനം മാത്രമായിരുന്നു.
മഹ്മൂദിന്റെ നീക്കങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചത് മതവൈകാര്യം മാത്രമല്ല സാമ്പത്തിക ആവശ്യമൂലമായ സാമ്രാജ്യവ്യാപന തന്ത്രം ആയിരുന്നു. പിതാവിൽ നിന്ന് അവശേഷിച്ച ദുർബലമായ ഭരണസംവിധാനം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ, സ്ഥിരമായി ഒഴുകി നിറയുന്ന ഖജനാവ് അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമായി. യുദ്ധങ്ങൾ നടത്താൻ ധനം വേണം, സൈന്യങ്ങളെ നിലനിർത്താൻ വിഭവങ്ങൾ വേണം, കൊട്ടാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ–സാംസ്കാരിക പ്രദർശനങ്ങൾക്കും വലിയ ചെലവുകൾ വേണം. ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ്, രാഷ്ട്രീയമായി വിഭജിതമായിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ പ്രദേശങ്ങൾ ഉയർന്ന വരുമാനസാധ്യതയുള്ള ലക്ഷ്യങ്ങളായി മഹ്മൂദിന്റെ കണക്കിൽ പതിഞ്ഞത്.
1001-ൽ, ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള കവാടമായി കണക്കാക്കപ്പെട്ട ഹിന്ദു ഷാഹി ഭരണകൂടത്തെ അദ്ദേഹം നേരിട്ടു. ഖൈബർ ചുരം സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ജയപാലന്റെ സൈന്യം സംഖ്യയിലും ആയുധങ്ങളിലും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ രംഗത്തെത്തിയെങ്കിലും, മഹ്മൂദ് സ്വീകരിച്ച ചലനക്ഷമമായ കുതിരവില്ലാളി തന്ത്രം പരമ്പരാഗത സൈനികക്രമങ്ങളെ പാളിച്ചയാക്കി. നേരിട്ടുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലുകൾ ഒഴിവാക്കി, വട്ടമിട്ട് ആക്രമിക്കുന്ന രീതിയിലൂടെ അദ്ദേഹം യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതി തിരിച്ചു. ഫലം, ജയപാലൻ പിടിക്കപ്പെടുകയും, പിന്നീട് സംഭവിച്ച രാഷ്ട്രീയ–മാനസിക ആഘാതങ്ങൾ ഭരണസ്ഥിരതയെ ദുർബലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
ജയപാലന്റെ പുത്രനായ ആനന്ദപാലൻ ഈ യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒറ്റയ്ക്ക് പ്രതിരോധം അസാധ്യമായതിനാൽ, അഭൂതപൂർവമായ ഐക്യശ്രമം അദ്ദേഹം നടത്തി. വിവിധ ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടങ്ങൾ ഒരൊറ്റ കൊടിക്കീഴിൽ ഒന്നിച്ചു. 1008-ലെ വൈഹിന്ദ് യുദ്ധത്തിൽ സംഖ്യയിൽ മേൽക്കൈ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഏകീകൃത കമാൻഡിന്റെയും സമന്വയപ്പെട്ട തന്ത്രത്തിന്റെയും അഭാവം തിരിച്ചടിയായി. പരാജയത്തോടെ, വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ മേഖലയിലെ രക്ഷാകവചം തകരുകയും ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള പാത തുറക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
1009-ന് ശേഷം, മഹ്മൂദിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ലാഭകേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും സംഭരണകേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും മാറി. ഇന്ത്യയിലെ സമ്പത്ത് രാജകീയ ഖജനാവുകളിൽ മാത്രമല്ല, നഗരങ്ങളിലെയും സ്ഥാപനങ്ങളിലെയും സംഭരണങ്ങളിൽ നിലനിന്നിരുന്നുവെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നീക്കങ്ങളെ നയിച്ചത്. 1018-ൽ മഥുരയും കനൗജും ഉൾപ്പെടെ ഗംഗാ സമതലത്തിലേക്കുള്ള ആഴമുള്ള കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ കേന്ദ്രങ്ങളെ തകർക്കുകയും ഭരണശൃംഖലകളിൽ അസ്ഥിരത വിതയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. കനൗജിലെ രാജാവിന്റെ പലായനം, സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ നിയമാനുസൃതത തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന തരത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ തകർച്ച സൃഷ്ടിച്ചു.
ഇരുപത്തിനാല് വർഷത്തിനുള്ളിൽ, ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ട സമ്പത്ത് മഹ്മൂദിന്റെ ഭരണകേന്ദ്രമായ ഗസ്നിയെ മധ്യകാല ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ നഗരങ്ങളിലൊന്നാക്കി. എന്നാൽ ഈ താൽക്കാലിക സമൃദ്ധി ദീർഘകാല സ്ഥിരത ഉറപ്പാക്കിയില്ല. 1025-ലെ സോമനാഥ് ആക്രമണം ഗസ്നവീദ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ കരുത്തിന്റെ കൊടുമുടിയായിരുന്നു; എന്നാൽ അത് അവരുടെ നാശത്തിന്റെ തുടക്കം കൂടിയായിരുന്നു. വൈകാതെ തന്നെ ആഭ്യന്തര കലഹങ്ങളും പുതിയ ശത്രുക്കളുടെ വളർച്ചയും ഗസ്നവീദ് സാമ്രാജ്യത്തെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു
1040-ലെ ദണ്ഡനാഖാൻ യുദ്ധത്തിൽ ഗസ്നവീദ് സൈന്യം നിർണായകമായി പരാജയപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് ഗസ്നി തന്നെ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു, കത്തിച്ചു. 1186-ൽ, അവസാന ഗസ്നവീദ് ഭരണാധികാരിയുടെ വധത്തോടെ, ഒരുകാലത്ത് ഭീതിയുണർത്തിയ സാമ്രാജ്യം ചരിത്രത്തിന്റെ അസ്തമയത്തിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
ഈ കഥയിൽ ഇന്ത്യയുടെ പാഠം വ്യക്തമാണ്. മഹ്മൂദ് ഗസ്നിയുടെ പടയോട്ടങ്ങൾ മതപരമായ ചട്ടക്കൂടിലല്ല, സാമ്പത്തിക കൊള്ളയടിയും രാഷ്ട്രീയ ആധിപത്യം ലക്ഷ്യമിട്ട ആക്രമണങ്ങളായാണ് വായിക്കേണ്ടത്. രാഷ്ട്രീയ ഐക്യത്തിന്റെ അഭാവവും ഏകോപിത പ്രതിരോധത്തിന്റെ കുറവും വലിയ നഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, ഈ കാലഘട്ടം ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്ഥിരത, ഭരണപരിഷ്കരണങ്ങൾ, ഐക്യബോധം എന്നിവയുടെ അനിവാര്യത ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ആക്രമണങ്ങൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായപ്പോൾ, അവയിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ശേഷിയാണ് ഇന്ത്യയുടെ ദീർഘകാല ശക്തിയായി തെളിഞ്ഞത്.
The post കൊള്ളയടിച്ച നിധിയിൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ഗസ്നി നഗരം! ഒടുവിൽ ആ സാമ്രാജ്യത്തിന് സംഭവിച്ചതെന്ത്? appeared first on Express Kerala.
