നമ്മുടെ നാട്ടിൽ മരണം കഴിഞ്ഞാൽ ശരീരം മണ്ണിൽ അടക്കം ചെയ്യുകയോ തീയിൽ ദഹിപ്പിക്കുകയോ ആണ് പതിവ്. എന്നാൽ ഹിമാലയൻ മലനിരകളിലെ ജനങ്ങൾക്ക് മരണം എന്നത് പ്രകൃതിയിലേക്കുള്ള ഒരു തിരിച്ചുപോക്കാണ്. കേൾക്കുമ്പോൾ അല്പം അമ്പരപ്പ് തോന്നാമെങ്കിലും, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി അവർ പിന്തുടരുന്ന ഈ രീതിക്ക് പിന്നിൽ ശക്തമായ ചില കാരണങ്ങളുണ്ട്.
ബുദ്ധമത വിശ്വാസമനുസരിച്ച്, മരണം എന്നത് ഒരു അവസാനമല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവ് മറ്റൊരു ശരീരത്തിലേക്ക് മാറുന്ന പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാണ്. മരണം സംഭവിക്കുന്നതോടെ ശരീരം വെറും ഒരു പുറന്തോട് മാത്രമായി മാറുന്നു. തന്റെ ഭൗതിക ശരീരം മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരപ്പെടണം എന്ന ബുദ്ധന്റെ അധ്യാപനമാണ് ഇവിടെ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നത്. ഈ രീതിയിലൂടെ മരിച്ച വ്യക്തി തന്റെ അവസാനത്തെ ‘ദാനവും’ (Almsgiving) നിർവ്വഹിക്കുന്നു എന്നാണ് ടിബറ്റൻ ജനത വിശ്വസിക്കുന്നത്. കഴുകന്മാർക്ക് തന്റെ ശരീരം ഭക്ഷണമായി നൽകുന്നതിലൂടെ മറ്റ് ചെറിയ ജീവികളെ അവ വേട്ടയാടുന്നത് ഒഴിവാക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നും, അങ്ങനെ അഹിംസ എന്ന വഴി പിന്തുടരാമെന്നും ഇവർ കരുതുന്നു.
ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പ്രകൃതിയുടെ കഠിനമായ അവസ്ഥകളോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ ടിബറ്റുകാർ കണ്ടെത്തിയ മാർഗ്ഗമാണിത്. ഹിമാലയൻ പീഠഭൂമിയിലെ മണ്ണ് മിക്കപ്പോഴും മഞ്ഞുറഞ്ഞതും (Permafrost) കഠിനമായ പാറകൾ നിറഞ്ഞതുമാണ്. അവിടെ കുഴിയെടുക്കുക എന്നത് അസാധ്യമായ കാര്യമാണ്. കൂടാതെ, സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്ന് വളരെ ഉയരത്തിലുള്ള ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ മരങ്ങൾ വളരുന്നത് വിരളമാണ്. അതിനാൽ മൃതദേഹം ദഹിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ വിറക് കണ്ടെത്തുക എന്നത് വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയും പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുമാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് പ്രകൃതിദത്തമായ ‘സ്കൈ ബറിയൽ’ അവർ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.
‘ബോഡി ബ്രേക്കേഴ്സ്’ (Body Breakers) എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന റോഗ്യാപ്പമാർ വളരെ ആദരവോടെയാണ് ഈ ചടങ്ങ് നടത്തുന്നത്. മൃതദേഹങ്ങൾ പ്രത്യേക രീതിയിൽ ഒരുക്കുന്നതും, പക്ഷികൾക്ക് ഭക്ഷണമാക്കുന്നതും ഇവരാണ്. ഇത് കേവലം ഒരു ജോലി എന്നതിലുപരി ഒരു പുണ്യകർമ്മമായാണ് അവർ കണക്കാക്കുന്നത്. കഴുകന്മാർ ശരീരം പൂർണ്ണമായും ഭക്ഷിച്ചു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ബാക്കിയുള്ള എല്ലുകൾ പൊടിച്ച് ‘സമ്പ’ (Tsampa – ബാർലി മാവ്) ചേർത്ത് പായ്ക്കറ്റുകളാക്കി വീണ്ടും പക്ഷികൾക്ക് നൽകുന്നു. ഇതിലൂടെ മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ ഒരംശം പോലും ബാക്കിയാകാതെ പ്രകൃതിയിൽ ലയിക്കുന്നു എന്ന് അവർ ഉറപ്പാക്കുന്നു.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ടിബറ്റുകാർ ഈ രീതി പിന്തുടരുന്നത്?
സ്കൈ ബറിയൽ എന്ന ഈ ആചാരം കേവലം ഒരു പാരമ്പര്യം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ടിബറ്റിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയും ആത്മീയ ചിന്താഗതിയും തമ്മിലുള്ള ഇഴപിരിയാത്ത ബന്ധത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. ഇതിന് പ്രധാനമായും രണ്ട് കാരണങ്ങളാണുള്ളത്:
- ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ വെല്ലുവിളികൾ (Geographical Factors)
ഹിമാലയൻ പീഠഭൂമിയിലെ ഭൂപ്രകൃതി നാം ജീവിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ടിബറ്റിലെ മണ്ണ് മിക്കവാറും സമയങ്ങളിൽ മഞ്ഞുറഞ്ഞ നിലയിലായിരിക്കും (Permafrost). പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ ഈ മണ്ണിൽ കുഴിയെടുത്ത് മൃതദേഹം സംസ്കരിക്കുക എന്നത് അസാധ്യമായ കാര്യമാണ്. മറ്റൊരു വശം വിറകിന്റെ ലഭ്യതയാണ്. സമുദ്രനിരപ്പിൽ നിന്നും ഏകദേശം 4,000 മീറ്ററിലധികം ഉയരത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഈ മലനിരകളിൽ മരങ്ങൾ വളരുന്നത് വളരെ കുറവാണ്. അതിനാൽ മൃതദേഹം ദഹിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യമായ വിറക് കണ്ടെത്തുക എന്നത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് പ്രകൃതിക്ക് ദോഷം വരാത്ത രീതിയിൽ മൃതദേഹങ്ങൾ ആകാശത്തിലെ പക്ഷികൾക്ക് വിട്ടുനൽകുന്ന രീതി അവർ അവലംബിച്ചത്.
- ബുദ്ധമത ദർശനവും ആത്മീയതയും (Spiritual Beliefs)
ടിബറ്റൻ ബുദ്ധമതമനുസരിച്ച് മരണം എന്നാൽ ആത്മാവ് പഴയ വസ്ത്രം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ ശരീരത്തെ വിട്ടുപോകുന്ന പ്രക്രിയയാണ്. ആത്മാവ് ഒഴിഞ്ഞുപോയ ശരീരം വെറും ഒരു ശൂന്യമായ പാത്രം (Empty Vessel) മാത്രമാണെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് എടുത്തത് തിരികെ പ്രകൃതിക്ക് തന്നെ നൽകുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കാതൽ. ഒരു മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ദാനമായിട്ടാണ് (Generosity) മൃതദേഹം കഴുകന്മാർക്ക് നൽകുന്നതിനെ ഇവർ കാണുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ വിശപ്പടക്കാൻ തന്റെ ശരീരം ഉപകരിക്കുക എന്നതിലൂടെ അവർ ‘കരുണ’ (Compassion) എന്ന മഹത്തായ സന്ദേശത്തെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നു.
മൃതദേഹം മലമുകളിലെ ‘നിശബ്ദമായ ശ്മശാനങ്ങളിൽ’ (Sky Burial sites) എത്തിക്കുന്നതോടെ ചടങ്ങുകൾ ആരംഭിക്കുന്നു. ഇവിടെ ‘റോഗ്യാപ്പകൾ’ തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യം തുടങ്ങുകയായി. ആധുനിക ലോകത്തിന് ഇത് അമ്പരപ്പ് ഉണ്ടാക്കിയേക്കാമെങ്കിലും, അവർക്ക ഇതൊരു വിശുദ്ധമായ കർമ്മമാണ്. ശരീരം നിശ്ചിത രീതിയിൽ തയ്യാറാക്കി കഴിഞ്ഞാൽ ആകാശത്തിലെ ദൂതന്മാരായി കരുതപ്പെടുന്ന കഴുകന്മാരെ ആകർഷിക്കാൻ പുക ഉയർത്തുന്നു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നൂറുകണക്കിന് കഴുകന്മാർ അവിടെ പറന്നിറങ്ങും. ഈ പക്ഷികൾ ശരീരം പൂർണ്ണമായി ഭക്ഷിക്കുന്നത് ആ ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധിയെയും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്നാണ് അവരുടെ വിശ്വാസം. മാംസം ഭക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ബാക്കിയാകുന്ന എല്ലുകൾ പോലും അവർ അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. റോഗ്യാപ്പകൾ ആ എല്ലുകൾ ചതച്ച് പൊടിച്ച്, ബാർലി മാവും (Tsampa) വെണ്ണയും ചേർത്ത് കുഴച്ച് പക്ഷികൾക്ക് തന്നെ നൽകുന്നു. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് എടുത്തത് ഭൂമിക്ക് തന്നെ നൽകുക – ശരീരത്തിന്റെ ഒരു അംശം പോലും ബാക്കിവെക്കാതെ പ്രകൃതിയിലേക്ക് പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുചേരുക എന്നതാണ് ഈ ആചാരത്തിന്റെ സാരം.
നമ്മുടെ സംസ്കാരങ്ങൾക്ക് ഈ ആചാരം ഒരു നടുക്കമായി തോന്നാമെങ്കിലും, ഇതിന് പിന്നിലുള്ള ദർശനം തികച്ചും ലളിതവും അർത്ഥവത്തുമാണ്. ആധുനിക ലോകം ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങുകൾക്കും സ്മാരകങ്ങൾക്കും പിന്നാലെ പോകുമ്പോൾ, ടിബറ്റിലെ ജനത പഠിപ്പിക്കുന്നത് “ഒന്നും നിന്റേതല്ല” എന്ന വലിയ പാഠമാണ്.
Also Read: ഇന്ത്യ –യൂറോപ്പ് മഹാസഖ്യം; ആഗോള സാമ്പത്തിക ക്രമത്തെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ചരിത്രപ്രധാനമായ വ്യാപാര കരാർ
ഈ ലോകത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ നാം ഒന്നും കൊണ്ടുവരുന്നില്ല, പോകുമ്പോൾ ഒന്നും അവശേഷിപ്പിക്കുന്നുമില്ല. പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് എടുത്തത് പ്രകൃതിക്ക് തന്നെ മടക്കി നൽകുക എന്ന ഈ അപൂർവ്വ രീതി, മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ഇഴപിരിയാത്ത ബന്ധത്തിന്റെ ആത്യന്തികമായ അടയാളമാണ്. മറ്റൊരാളുടെ വിശപ്പടക്കാൻ സ്വന്തം ശരീരം വിട്ടുനൽകുന്നതിലൂടെ അവർ മരണത്തെ ഒരു അന്ത്യമായല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും അവസാനത്തെ ദാനമായി കാണുന്നു. നമുക്ക് അപരിചിതമായ ഈ ആചാരങ്ങൾ ഓരോന്നും ലോകത്തിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന സംസ്കാരങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങളാണ്. കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറ്റി വെച്ച് നോക്കിയാൽ, ആകാശത്തിലെ ദൂതന്മാർക്കൊപ്പം പറന്നുയരുന്ന ആ ആത്മാക്കൾ പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഭാഗമായി മാറുന്നത് നമുക്ക് കാണാം.
The post ആകാശത്തിലേക്കൊരു മടക്കയാത്ര: ഭീതിയും വിസ്മയവും ഉണർത്തുന്ന ടിബറ്റിലെ സ്കൈ ബറിയൽ appeared first on Express Kerala.
