അതിരുകൾ പങ്കിടുമ്പോഴും സാമ്പത്തികമായ അന്തരങ്ങൾ കൊണ്ട് രണ്ട് ധ്രുവങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്നവരാണ് ഇന്ത്യയും പാകിസ്ഥാനും. കറൻസിയുടെ വിനിമയ മൂല്യത്തിലുണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ കേവലം അക്കങ്ങളിലൊതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അത് ഒരു രാജ്യത്തെ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതനിലവാരത്തെയും വാങ്ങൽ ശേഷിയെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. ഒരു ഇന്ത്യൻ രൂപയുടെ മൂല്യം പാകിസ്ഥാനിലെ മൂന്ന് രൂപയ്ക്ക് തുല്യമാകുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ ലക്ഷപ്രഭുക്കൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്രമാത്രം സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതരാണെന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാകുന്നു.
ഒരു ഇന്ത്യൻ രൂപയ്ക്ക് ഏകദേശം മൂന്ന് പാകിസ്ഥാൻ രൂപയുടെ മൂല്യമുണ്ടെന്ന സാധാരണ കണക്കുപയോഗിച്ചാൽ, പാകിസ്ഥാനിൽ പ്രതിമാസം മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപ സമ്പാദിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വരുമാനം ഇന്ത്യയിലെ ഏകദേശം ഒരു ലക്ഷം രൂപയ്ക്ക് തുല്യമായി വരും. ഈ തുല്യത ഉപയോഗിച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, പാകിസ്ഥാനിൽ “ഉയർന്ന വരുമാനം” എന്നത് എന്താണെന്നും, അത്തരമൊരു വരുമാനനിലയിൽ എത്തുന്നവർ എത്രമാത്രം അപൂർവരാണെന്നും വ്യക്തമാകുന്നു. ദക്ഷിണേഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ജീവിതച്ചെലവും കറൻസി മൂല്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസങ്ങൾ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, ഈ താരതമ്യം സാമൂഹ്യ–സാമ്പത്തിക അസമത്വം മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായകമാണ്.
ഏകദേശം 25 കോടി ജനസംഖ്യയുള്ള ഒരു രാജ്യമാണ് പാകിസ്ഥാൻ. ഇത്ര വലിയ ജനസംഖ്യയുണ്ടെങ്കിലും, അതിൽ വളരെ ചെറിയൊരു വിഭാഗം മാത്രമാണ് പ്രതിമാസം മൂന്ന് ലക്ഷം പാകിസ്ഥാൻ രൂപയിലധികം വരുമാനം നേടുന്നത്. 2025 ഒക്ടോബർ വരെയുള്ള ഫെഡറൽ ബോർഡ് ഓഫ് റവന്യൂ (FBR) കണക്കുകൾ പ്രകാരം, രാജ്യത്ത് ഏകദേശം 59 ലക്ഷം രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത നികുതിദായകരുണ്ട്. എന്നാൽ, നികുതിദായകരുടെ എണ്ണം തന്നെയല്ല ഉയർന്ന വരുമാനമുള്ളവരുടെ യഥാർത്ഥ എണ്ണം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. വിവിധ സാമ്പത്തിക പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, രാജ്യത്തുടനീളം 4 ലക്ഷം മുതൽ 10 ലക്ഷം വരെ ആളുകൾക്കു മാത്രമേ പ്രതിമാസം മൂന്ന് ലക്ഷത്തിലധികം പാകിസ്ഥാൻ രൂപ സമ്പാദിക്കാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ എന്നതാണ്. ഇത് മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം 0.2 മുതൽ 0.4 ശതമാനം വരെ മാത്രമാണ്.
ഈ കണക്കുകൾ പോലും യഥാർത്ഥ അവസ്ഥയെക്കാൾ കുറവായിരിക്കാമെന്ന് സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. പാകിസ്ഥാനിലെ അനൗപചാരിക സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ വളരെ വലുതാണ്, കൂടാതെ വരുമാനം മറച്ചുവെക്കുന്നത് വ്യാപകമായി നടക്കുന്ന ഒരു പ്രവണതയുമാണ്. പല വൻകിട ബിസിനസ് ഉടമകളും വലിയ ഭൂവുടമകളും യഥാർത്ഥ വരുമാനം പൂർണമായി രേഖപ്പെടുത്താറില്ല. ഇതുവഴി, ഉയർന്ന വരുമാനമുള്ളവരുടെ എണ്ണം കൃത്രിമമായി കുറവായി തോന്നുന്ന സാഹചര്യം നിലനിൽക്കുന്നു.
രാജ്യത്തെ വരുമാന അസമത്വം വളരെ ആഴത്തിലുള്ളതാണ് എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രധാന യാഥാർത്ഥ്യം. ലോക അസമത്വ ഡാറ്റാബേസിന്റെ 2025 ലെ റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം, പാകിസ്ഥാനിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നരായ 1 ശതമാനം ആളുകൾ രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തം ദേശീയ വരുമാനത്തിന്റെ ഏകദേശം 24 ശതമാനം സ്വന്തമാക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, ജനസംഖ്യയുടെ ഏറ്റവും താഴെയുള്ള 50 ശതമാനം ആളുകൾക്ക് മൊത്തത്തിൽ ലഭിക്കുന്നത് വെറും 15 ശതമാനം മാത്രമാണ്. ഈ കണക്കുകൾ, സമ്പത്ത് ഏതാനും കൈകളിൽ എത്രത്തോളം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നു.
സർക്കാർ സർവേ ഡാറ്റ ഈ അസമത്വത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. പാകിസ്ഥാൻ ബ്യൂറോ ഓഫ് സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സിന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, രാജ്യത്തെ ശരാശരി പ്രതിമാസ ശമ്പളം ഏകദേശം 39,000 പാകിസ്ഥാൻ രൂപ മാത്രമാണ്. ഇതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രതിമാസം മൂന്ന് ലക്ഷം രൂപ സമ്പാദിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരു ശരാശരി പാകിസ്ഥാൻ തൊഴിലാളിയുടെ വരുമാനത്തിന്റെ ഏകദേശം എട്ട് മടങ്ങ് ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് കാണാം. ഇത് ഉയർന്ന വരുമാനനിലയുടെ സാമൂഹിക അകലം എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന ഒരു സൂചകമാണ്.
ഇത്തരം ഉയർന്ന വരുമാനമുള്ളവർ സാധാരണയായി ചില പ്രത്യേക മേഖലകളിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നതായും കാണാം. മുതിർന്ന സോഫ്റ്റ്വെയർ ആർക്കിടെക്റ്റുകൾ, ഉയർന്ന വൈദഗ്ധ്യമുള്ള സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് ഡോക്ടർമാർ, സർജന്മാർ, വലിയ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ മേധാവികൾ, മുതിർന്ന ബാങ്കിങ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ, ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനികളിലെ എക്സിക്യൂട്ടീവുകൾ തുടങ്ങിയ പ്രൊഫഷണലുകൾക്ക് ഈ വരുമാനനിലയിലെത്താൻ കൂടുതൽ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇവരിൽ പലർക്കും അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളും വിദേശ കറൻസി വരുമാനവും ലഭിക്കുന്നതും ഒരു അധിക നേട്ടമാണ്.
അതേസമയം, രാജ്യത്തെ സാധാരണ കുടുംബങ്ങൾ കടുത്ത സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദമാണ് നേരിടുന്നത്. പണപ്പെരുപ്പ നിരക്ക് പലപ്പോഴും 25 ശതമാനത്തിന് മുകളിലാണ്, ഇത് ദൈനംദിന ജീവിതച്ചെലവ് വൻതോതിൽ വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഭക്ഷണം, ഇന്ധനം, വാസസ്ഥലം, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ പോലും സാധാരണക്കാർക്ക് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകുന്ന സാഹചര്യമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. അനൗപചാരിക സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ വലിയൊരു പങ്ക് നികുതി വലയിൽ കൊണ്ടുവരുകയും, വരുമാനവും സ്വത്തും കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ, ഈ അസമത്വ വിടവ് കുറയ്ക്കാൻ പാകിസ്ഥാൻ വലിയ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടേണ്ടിവരുമെന്നാണ് ലോക അസമത്വ റിപ്പോർട്ടുകളുടെ മുന്നറിയിപ്പ്.
അവസാനമായി നോക്കുമ്പോൾ, പ്രതിമാസം മൂന്ന് ലക്ഷം പാകിസ്ഥാൻ രൂപ എന്നത് രാജ്യത്തെ പൊതുസമൂഹത്തിന് അത്യന്തം അപൂർവമായ ഒരു വരുമാനനിലയാണ്. അത് ഒരു ചെറിയ, പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റേതായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ യാഥാർത്ഥ്യം, പാകിസ്ഥാനിലെ സാമ്പത്തിക ഘടനയും വരുമാന വിതരണവും എത്രത്തോളം അസമത്വപരമാണെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ ചിത്രമാണ് നൽകുന്നത്.
The post 25 കോടി ജനങ്ങൾ, പക്ഷേ 3 ലക്ഷം സമ്പാദിക്കുന്നത് വെറും 4 ലക്ഷം പേർ! അയൽരാജ്യത്തെ സാമ്പത്തിക രഹസ്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെയോ? appeared first on Express Kerala.
