രണ്ടിലൊന്ന് അറിയാൻ മസ്കറ്റ്! അബ്ബാസ് അരഗ്ചിയും സ്റ്റീവ് വിറ്റ്കോഫും നേർക്കുനേർ; പശ്ചിമേഷ്യയുടെ വിധി മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന ആ കൂടിക്കാഴ്ച…

ഇറാനിലെ ആഭ്യന്തര പ്രതിഷേധങ്ങൾ അടിച്ചമർത്തുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അന്താരാഷ്ട്ര വിമർശനങ്ങൾ ശക്തമാകുന്നതിനിടെയാണ് അമേരിക്കയും ഇറാനും വീണ്ടും ചർച്ചാമേശയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുന്നത്. ഫെബ്രുവരി 6 ന് ഒമാന്റെ തലസ്ഥാനമായ മസ്കറ്റിൽ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ഈ കൂടിക്കാഴ്ച, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷാവസ്ഥയിൽ നിർണായക വഴിത്തിരിവായി മാറുമെന്നാണ് വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച്, അമേരിക്കൻ സൈനിക ഇടപെടലിന്റെ സാധ്യത വീണ്ടും ഉയർന്നിരിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ ചർച്ചകൾ വിജയിക്കുമോ പരാജയപ്പെടുമോ എന്നത് പ്രദേശത്തിന്റെ ഭാവി സുരക്ഷയെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന കാര്യമായി മാറുന്നു.

ഇറാൻ വിദേശകാര്യ മന്ത്രി അബ്ബാസ് അരഗ്ചി തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ച പ്രകാരം, ഒമാനിൽ നടക്കുന്ന ചർച്ചകൾക്കായി ആവശ്യമായ എല്ലാ ക്രമീകരണങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒമാൻ പോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥത ഇറാനിന് അനുകൂലമാണ്. കാരണം, ഒമാൻ ഇതുവരെ പല പ്രതിസന്ധികളിലും “നിഷ്പക്ഷ” മധ്യസ്ഥന്റെ വേഷം കൃത്യമായി കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുള്ള രാജ്യമാണ്. അമേരിക്കയെയും ഇറാനെയും ഒരേ സമയം വിശ്വാസത്തിൽ നിർത്താൻ കഴിവുള്ള കുറച്ച് രാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഒമാൻ മാറിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മസ്കറ്റിൽ നടക്കുന്ന കൂടിക്കാഴ്ച വെറും ഒരു നയതന്ത്ര കൂടിയാലോചനയല്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തെ തടയാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് കാണേണ്ടത്.

ഇറാൻ ഈ ചർച്ചകളിൽ ആവർത്തിച്ച് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഒരു കാര്യമാണ്, ചർച്ചകൾ ആണവ വിഷയത്തിൽ മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്തണം. ഇറാന്റെ നിലപാട് വളരെ വ്യക്തമാണ്. അവരുടെ ആണവ പദ്ധതി രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയുടെയും സ്വയംപര്യാപ്തതയുടെയും ഭാഗമാണെന്നും, അത് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ പാലിച്ചുകൊണ്ട് നടപ്പിലാക്കുന്നതാണെന്നും ഇറാൻ വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ അമേരിക്കയുടെ സമീപനം വ്യത്യസ്തമാണ്. സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി മാർക്കോ റൂബിയോ അടക്കമുള്ള അമേരിക്കൻ നേതാക്കൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഇറാന്റെ ആണവ പദ്ധതിയോടൊപ്പം ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈൽ വികസനം, പശ്ചിമേഷ്യയിലെ വിവിധ സായുധ സംഘങ്ങളോടുള്ള ബന്ധം, ആഭ്യന്തര മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയും ചർച്ചകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്നതാണ്. ഇതിലൂടെ വ്യക്തമായി കാണുന്നത്, അമേരിക്ക ഈ ചർച്ചയെ “ആണവ കരാർ” എന്ന പരിധിയിൽ മാത്രം ചുരുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ഇറാനെ കൂടുതൽ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കാനുള്ള അവസരമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണ് എന്നാണ്.

അതേസമയം, ഇറാന്റെ നിലപാട് ഒരു സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തോടെയാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധ ശേഷിയെയും മിസൈൽ പദ്ധതിയെയും “ചർച്ചയ്ക്കുള്ള വിഷയമായി” അമേരിക്ക മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്, ഇറാനെ സംബന്ധിച്ച് ദേശീയ സുരക്ഷയിൽ ഇടപെടുന്ന നീക്കമായിട്ടാണ് തോന്നുക. പശ്ചിമേഷ്യ പോലൊരു അസ്ഥിര മേഖലയിലാണ് ഇറാൻ നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇസ്രയേലിന്റെ ആക്രമണ ഭീഷണി തുടർച്ചയായി നിലനിൽക്കുന്ന പ്രദേശത്ത്, പ്രതിരോധ സംവിധാനം ഉപേക്ഷിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യബോധമില്ലാത്തതാണെന്ന് ഇറാൻ വാദിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇറാന്റെ “ആണവ വിഷയത്തിൽ മാത്രം ചർച്ച” എന്ന ആവശ്യം, അവരുടെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള രാഷ്ട്രീയ നിലപാടായിട്ടാണ് വായിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഇത്തരമൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ട്രംപ് വീണ്ടും സൈനിക നടപടി സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന ചർച്ചകൾ ഉയരുന്നത്. ജൂണിൽ ഇസ്രയേൽ-ഇറാൻ യുദ്ധത്തിനിടെ ഇറാനിയൻ ആണവ കേന്ദ്രങ്ങളെ ലക്ഷ്യമിട്ട അമേരിക്കൻ ആക്രമണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ ഈ ഭീഷണിയെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നു. ട്രംപ് തുറന്നുപറഞ്ഞത് പോലെ, ചർച്ചകൾ പരാജയപ്പെട്ടാൽ ഇറാനെതിരെ വീണ്ടും സൈനിക നീക്കം ഉണ്ടാകാമെന്ന സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. എന്നാൽ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്, അമേരിക്കൻ നേതാക്കൾ “ഭീഷണി” എന്ന ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും ഇറാൻ തളരുന്നില്ല എന്നതാണ്. കാരണം ഇറാൻ ഇതിനകം തന്നെ പല ഉപരോധങ്ങളും സമ്മർദ്ദങ്ങളും അതിജീവിച്ചിട്ടുള്ള രാജ്യമാണ്. സാമ്പത്തിക ഉപരോധം, രാഷ്ട്രീയ ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ, സൈനിക ഭീഷണി എന്നിവയെല്ലാം ഇറാനെ തകർക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ അവയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് ഇറാൻ ഇപ്പോഴും ഒരു ശക്തിയായി നിലകൊള്ളുന്നു.

അതേസമയം, ചർച്ചകളിൽ ഇറാനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് പരിചയസമ്പന്നനായ നയതന്ത്രജ്ഞനായ അബ്ബാസ് അരഗ്ചിയാണ്. അദ്ദേഹം ഒരു സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ നേതാവല്ല, വർഷങ്ങളായി വിദേശകാര്യ മന്ത്രാലയത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ച പ്രൊഫഷണൽ ഡിപ്ലോമാറ്റാണ്. മറുവശത്ത്, അമേരിക്കയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് ട്രംപിന്റെ പശ്ചിമേഷ്യൻ പ്രതിനിധിയായ സ്റ്റീവ് വിറ്റ്കോഫാണ്. റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് പശ്ചാത്തലമുള്ള വിറ്റ്കോഫ് ഇപ്പോൾ ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിൽ വിവിധ അന്താരാഷ്ട്ര ദൗത്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയാണ്. ഈ രണ്ട് വ്യക്തിത്വങ്ങളും നേരിട്ട് ചർച്ചാമേശയിൽ ഇരിക്കുന്നതോടെ, ചർച്ചകൾ കടുപ്പമുള്ളതും നിർണായകവുമാകും.

ഇറാൻ എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്നതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത് ഒരു സുരക്ഷിതത്വമാണ്. ഇറാന്റെ നിലപാട് വളരെ സുതാര്യമാണ്, തങ്ങളുടെ ആണവ പദ്ധതിയെ അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹം അംഗീകരിക്കണം, ഉപരോധങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം, കൂടാതെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വതന്ത്ര പ്രതിരോധ ശേഷിയിൽ ഇടപെടരുത്. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സങ്കീർണ്ണ സാഹചര്യത്തിൽ ഇറാൻ തങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കുറ്റകരമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നതിൽ വലിയ അസ്വസ്ഥതയുണ്ട്. അമേരിക്കയും ചില പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളും ഇറാനെ “ഭീകരവാദ സ്പോൺസർ” എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ, ഇറാൻ അത് “പ്രാദേശിക പ്രതിരോധ കൂട്ടായ്മ” എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. പല സംഘടനകളെയും ഇറാൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്നത് ഇസ്രയേൽ-അമേരിക്കൻ ഇടപെടലുകൾക്കെതിരെ നിലനിൽക്കാനാണെന്ന് ഇറാൻ വാദിക്കുന്നു.

അതേസമയം, അമേരിക്കയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യാപകമാണ്. അവർക്ക് ഇറാന്റെ മിസൈൽ പദ്ധതിയിൽ നിയന്ത്രണം വേണം. ഇറാൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന സായുധ ഗ്രൂപ്പുകൾ പിരിച്ചുവിടണം. കൂടാതെ ഇറാനിലെ ആഭ്യന്തര അടിച്ചമർത്തലുകൾ അവസാനിപ്പിക്കണം എന്നതാണ് അവരുടെ നിലപാട്. എന്നാൽ ഇറാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, “മനുഷ്യാവകാശം” എന്ന പേരിൽ അമേരിക്ക പല രാജ്യങ്ങളിലും ഇടപെട്ടിട്ടുണ്ട്, അതിന്റെ ഫലം പലപ്പോഴും ആഭ്യന്തര യുദ്ധവും അസ്ഥിരതയും മാത്രമായിരുന്നു. ഇറാഖ്, ലിബിയ, അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ തുടങ്ങിയ ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇറാൻ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അമേരിക്കയുടെ മനുഷ്യാവകാശ വിമർശനം ഇറാന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ യഥാർത്ഥ പരിഗണനയല്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

ഇറാനിലെ നിലവിലെ സാഹചര്യം വളരെ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളുടെ ആരോപണങ്ങൾ ലോകശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇറാൻ ഭരണകൂടം പറയുന്നത്, രാജ്യത്തെ അസ്ഥിരമാക്കാൻ വിദേശ ശക്തികൾ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്നും അതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് ചില പ്രതിഷേധങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നതെന്നും ആണ്. ഇറാൻ പോലൊരു രാജ്യത്ത്, ആഭ്യന്തര പ്രശ്നങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ ഭീഷണി “പുറത്തുനിന്നുള്ള ഇടപെടലാണ്” എന്ന നിലപാടാണ് ഭരണകൂടം സ്വീകരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ പ്രതിഷേധങ്ങളെ ഒരു സാധാരണ ആഭ്യന്തര പ്രതിഷേധമായി കാണുന്നില്ല, മറിച്ച് രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കുള്ള ഭീഷണിയായി കണക്കാക്കുന്നു. ഈ സമീപനമാണ് സർക്കാരിനെ കൂടുതൽ കടുത്ത നടപടികളിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.

ഇറാനിലെ ജനങ്ങളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം ഇന്നും വിദേശ ഇടപെടലുകളോട് ശക്തമായ എതിർപ്പാണ് പുലർത്തുന്നത്. 1979 ലെ ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവത്തിനു ശേഷം ഇറാൻ അനുഭവിച്ച ഉപരോധങ്ങളും ആക്രമണ ഭീഷണികളും, ഇറാനികളെ ദേശീയതയിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന വാദവും ശക്തമാണ്. ഇറാനിൽ അമേരിക്കൻ വിരുദ്ധ ബിൽബോർഡുകൾ ഉയരുന്നത്, അത് വെറും പ്രചാരണം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശമാണ്. “നമ്മൾ കീഴടങ്ങില്ല” എന്ന നിലപാട് ഇറാൻ പൊതുജനങ്ങളിൽ ഉറപ്പിക്കാൻ ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കുന്നുവെന്നും അതിലൂടെ അമേരിക്കയുടെ ഭീഷണികളെ ചെറുക്കാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്നും വിലയിരുത്താം.

ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട മറ്റൊരു കാര്യമാണ്, പശ്ചിമേഷ്യയിൽ അമേരിക്കൻ യുദ്ധസംഘങ്ങളെ അയച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ. യുഎസ്എസ് എബ്രഹാം ലിങ്കൺ പോലുള്ള വിമാനവാഹിനിക്കപ്പലുകളുടെ സാന്നിധ്യം, പ്രദേശത്ത് വലിയൊരു സൈനിക ഭീഷണിയായി മാറുന്നു. എന്നാൽ ഇറാനും ഇതിനോട് മറുപടി നൽകാൻ തയ്യാറാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അമേരിക്ക ആക്രമിച്ചാൽ മേഖലയിലെ അമേരിക്കൻ താവളങ്ങൾക്കും കപ്പലുകൾക്കും നേരെ പ്രതികാരം ഉണ്ടാകുമെന്ന ഇറാന്റെ മുന്നറിയിപ്പ്, യുദ്ധം സംഭവിച്ചാൽ അത് ഒറ്റ രാജ്യത്തിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങില്ല എന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ചർച്ചകൾ പരാജയപ്പെടുന്നത് ഒരു വലിയ പ്രാദേശിക യുദ്ധത്തിന് വഴിയൊരുക്കാനുള്ള സാധ്യത ഉയർത്തും.

ഇറാൻ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന നിലപാടിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, ഈ ചർച്ചകൾ ഇറാന്റെ അവകാശങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരു അവസരമായി മാറണം. ഒരു രാജ്യത്തിന് സമാധാനപരമായ ആണവ വികസനത്തിന് അവകാശമുണ്ട് എന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര നിയമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വമാണ്. അമേരിക്കയും പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളും അവരുടെ സ്വന്തം ആണവ ശക്തി നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റൊരു രാജ്യത്തെ അതിൽ നിന്ന് വിലക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഇരട്ടത്താപ്പായി ഇറാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഈ ചർച്ചകൾ ഇറാനെ “സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കാനുള്ള” വേദിയാകാതെ, ഉപരോധങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി സമാധാനപരമായ കരാർ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള വേദിയാകണം.

ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ മസ്കറ്റിൽ നടക്കുന്ന ചർച്ചകൾ ഒരു “സൈനിക ഇടപെടൽ” ഒഴിവാക്കാനുള്ള അവസാന വഴിയാകാം. എന്നാൽ ചർച്ച വിജയിക്കണമെങ്കിൽ, അമേരിക്കയും ഇറാനും പരസ്പരം യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ സമീപിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇറാനെ പൂർണ്ണമായി കീഴ്പ്പെടുത്താനോ പ്രതിരോധശേഷി ഉപേക്ഷിപ്പിക്കാനോ ശ്രമിച്ചാൽ അത് ഒരിക്കലും വിജയിക്കില്ല. അതേസമയം, ഇറാനും അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിന്റെ ആശങ്കകൾ പൂർണ്ണമായി അവഗണിക്കാതെ, വിശ്വാസം സൃഷ്ടിക്കുന്ന നടപടികൾ സ്വീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. യുദ്ധം ഒഴിവാക്കാനും പശ്ചിമേഷ്യയിൽ സ്ഥിരത കൊണ്ടുവരാനും ഒരേയൊരു മാർഗം നയതന്ത്രമാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ ഇറാൻ ഒരു സാധാരണ രാജ്യമായി മാത്രം കാണാനാവില്ല. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ രാഷ്ട്രീയ-സൈനിക സമവാക്യങ്ങളിൽ നിർണായക സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന ശക്തിയാണ് ഇറാൻ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ചർച്ചകളിൽ ഇറാനെ “ഭീഷണി”യായി മാത്രം ചിത്രീകരിക്കുന്നത്, പ്രദേശത്തെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാത്ത സമീപനമാണ്. സമാധാനത്തിനുള്ള വഴിയാകേണ്ടത് ഭീഷണിയും യുദ്ധവുമല്ല, മറിച്ച് പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയുള്ള ചർച്ചകളാണ്. മസ്കറ്റിലെ കൂടിക്കാഴ്ച വിജയിച്ചാൽ, അത് പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്ന ഒരു വലിയ മുന്നേറ്റമാകും. പരാജയപ്പെട്ടാൽ, ലോകം വീണ്ടും ഒരു പുതിയ യുദ്ധത്തിന്റെ വാതിലിൽ എത്തിച്ചേരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)

The post രണ്ടിലൊന്ന് അറിയാൻ മസ്കറ്റ്! അബ്ബാസ് അരഗ്ചിയും സ്റ്റീവ് വിറ്റ്കോഫും നേർക്കുനേർ; പശ്ചിമേഷ്യയുടെ വിധി മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന ആ കൂടിക്കാഴ്ച… appeared first on Express Kerala.