
മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ സംഘർഷങ്ങൾ പലപ്പോഴും ലോക രാഷ്ട്രീയത്തെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇപ്പോഴത്തെ ഇറാൻ സംഘർഷം വെറും ഒരു പ്രാദേശിക പ്രതിസന്ധിയായി മാത്രമല്ല മാറിയത്. അത് ലോക ശക്തികളുടെ കൂട്ടുകെട്ടുകൾക്കിടയിലെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഭിന്നതകളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്ന ഒരു വലിയ തിരിമറിയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. പ്രത്യേകിച്ച്, അമേരിക്കയും യൂറോപ്യൻ സഖ്യകക്ഷികളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു നിർണായക ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നിരിക്കുകയാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ശക്തമായ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന നാറ്റോ ഇപ്പോൾ തന്റെ നിലനിൽപ്പിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയിലാണ്.
ഈ പുതിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, അമേരിക്കയുടെ പ്രതീക്ഷകളും യൂറോപ്പിന്റെ പ്രതികരണങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ദിനംപ്രതി കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വരുന്നു. അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഡോണൾഡ് ട്രംപ് സഖ്യകക്ഷികളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ സൈനിക പിന്തുണ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ സൂക്ഷ്മവും പരിമിതവുമായ പിന്തുണയിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങുകയാണ്. ഫെബ്രുവരി 28-ന് ഇറാനിയൻ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും ചേർന്ന് നടത്തിയ ആക്രമണങ്ങൾക്കുശേഷം ആരംഭിച്ച ഈ സംഘർഷം, വെറും യുദ്ധഭൂമിയിൽ മാത്രമല്ല, നാറ്റോയുടെ അകത്തും ഒരു ഭിന്നതയുടെ തുടക്കമായി.
സംഘർഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ഭാഗം യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച നിയന്ത്രണങ്ങളാണ്. സഖ്യകക്ഷികളായിരുന്നിട്ടും, അമേരിക്കൻ സൈനിക നീക്കങ്ങൾക്ക് അവർ നൽകുന്ന പിന്തുണ വളരെ കർശനമായി നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ടു. സ്പെയിൻ ഈ നിലപാടിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായി മുന്നോട്ട് വന്ന രാജ്യമാണ്. ഇറാൻ സംഘർഷത്തിൽ പങ്കെടുത്ത അമേരിക്കൻ വിമാനങ്ങൾക്ക് സ്പാനിഷ് വ്യോമാതിർത്തി അടച്ചുപൂട്ടുകയും, സ്വന്തം മണ്ണിലുള്ള അമേരിക്കൻ സൈനിക താവളങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാൻ അനുമതി നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് നാറ്റോയിലെ ഐക്യത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു നീക്കമായി വിലയിരുത്തപ്പെട്ടു.
ഇറ്റലി, ഫ്രാൻസ്, പോർച്ചുഗൽ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളും സമാനമായ രീതിയിൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തി. ഇറ്റലി, സിസിലിയിലെ സിഗോനെല്ല താവളത്തിൽ ഇറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ച അമേരിക്കൻ വിമാനങ്ങൾക്ക് അനുമതി നിഷേധിച്ചു, കാരണം അവയുടെ ദൗത്യങ്ങൾ നേരിട്ട് യുദ്ധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നതായി കണ്ടെത്തി. ഫ്രാൻസ് പിന്തുണയും യുദ്ധപങ്കാളിത്തവും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ ഒരു രേഖ വരച്ച്, ലോജിസ്റ്റിക്കൽ സഹായം അനുവദിച്ചെങ്കിലും ആക്രമണ ദൗത്യങ്ങൾക്ക് അനുമതി നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ചു. പോർച്ചുഗൽ അസോറസിലെ ലാജസ് താവളം ഉപയോഗിക്കാൻ അനുവദിച്ചെങ്കിലും അത് ഗതാഗതത്തിനും ഇന്ധനം നിറയ്ക്കുന്നതിനും മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തി.
ഈ നിലപാടുകൾ യൂറോപ്പിന്റെ പുതിയ സമീപനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, അവർ ഇനി അമേരിക്കയുടെ എല്ലാ സൈനിക നീക്കങ്ങളിലും കണ്ണടച്ച പിന്തുണ നൽകാൻ തയ്യാറല്ല. നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനവും ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയവും ഈ തീരുമാനങ്ങളിൽ നിർണായക പങ്ക് വഹിക്കുന്നു. നിരവധി യൂറോപ്യൻ നേതാക്കൾ ഈ സംഘർഷത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനമായി കാണുന്നു. സ്പെയിൻ പ്രധാനമന്ത്രി പെഡ്രോ സാഞ്ചസ് ഈ യുദ്ധത്തെ “നിയമവിരുദ്ധം” എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചതും ഈ നിലപാടിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തി.
അതേസമയം, യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലെ പൊതുജനാഭിപ്രായവും സർക്കാരുകളെ സ്വാധീനിക്കുന്നു. യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നതിനെതിരെ പൊതുജനങ്ങളിൽ ശക്തമായ ആശങ്കയുണ്ട്. ഇതിനൊപ്പം, ഇറാൻ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് അടച്ചതോടെ എണ്ണയും വാതകവിലയും കുതിച്ചുയർന്നത് യൂറോപ്യൻ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ കൂടുതൽ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കി. ഈ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി, സംഘർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഇടപെടാനുള്ള താത്പര്യം കുറയ്ക്കാൻ കാരണമായി.
യൂറോപ്പിന്റെ ഈ നിയന്ത്രണങ്ങൾ അമേരിക്കയ്ക്ക് പ്രവർത്തനപരമായ വെല്ലുവിളികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. തെക്കൻ യൂറോപ്യൻ വ്യോമാതിർത്തികൾ അടച്ചുപൂട്ടിയതോടെ, അമേരിക്കൻ വിമാനങ്ങൾ കൂടുതൽ ദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇത് ഇന്ധന ഉപഭോഗം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും, സൈനിക പ്രവർത്തനങ്ങളെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ ലോജിസ്റ്റിക്കൽ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതിയെ തന്നെ ബാധിക്കുന്ന തരത്തിൽ മാറിയിരിക്കുകയാണ്.
ഇതിനിടയിൽ, ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതികരണം ശക്തവും വിവാദപരവുമായിരുന്നു. ട്രംപ് നിരവധി യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളെ തുറന്നടിച്ച് വിമർശിച്ചു. ഫ്രാൻസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങൾ ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകാത്തതിൽ അദ്ദേഹം അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും “യുഎസ്എ ഓർമ്മിക്കും” എന്ന മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്തു. ഈ പരാമർശങ്ങൾ, അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും തമ്മിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലെ കുറവിനെ തുറന്നുകാട്ടി.
അമേരിക്കൻ സ്റ്റേറ്റ് സെക്രട്ടറി മാർക്കോ റൂബിയോയും ഇതേ നിലപാട് ആവർത്തിച്ചു. നാറ്റോ സഖ്യകക്ഷികളുടെ പ്രതികരണം നിരാശാജനകമാണെന്നും, ഈ സഖ്യം ഇപ്പോഴും അമേരിക്കയ്ക്ക് പ്രയോജനകരമാണോ എന്നത് പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. സഖ്യകക്ഷികൾ ആവശ്യമായ സമയത്ത് പിന്തുണ നൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാറ്റോയുടെ ഭാവി എന്താകുമെന്ന് അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്തു.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, “ട്രംപ് കൊറോളറി” എന്ന പുതിയ വിദേശനയ ചട്ടക്കൂട് കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നു. അമേരിക്കയുടെ ആഗോള പങ്ക് പുനർനിർവചിക്കുന്ന ഈ സമീപനം, സഖ്യകക്ഷികളെ അവരുടെ സ്വന്തം പ്രതിരോധത്തിന് കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി, യൂറോപ്പിൽ “തന്ത്രപരമായ സ്വയംഭരണം” എന്ന ആശയം ശക്തമായി ഉയർന്നുവരുന്നു.
യൂറോപ്പ് ഇനി അമേരിക്കയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കാതെ, സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിലേക്ക് നീങ്ങാനുള്ള സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. “യൂറോപ്യൻവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട നാറ്റോ” എന്ന ആശയം ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇത് നടപ്പിലായാൽ, നാറ്റോയുടെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറ്റപ്പെടും.
എന്നിരുന്നാലും, എല്ലാ രാജ്യങ്ങളും ഒരേ നിലപാട് സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല. റൊമാനിയ പോലുള്ള ചില രാജ്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പരിമിതമായ പിന്തുണ നൽകുന്നു, സഖ്യത്തിന്റെ ഐക്യം നിലനിർത്തേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട്. ജർമ്മനി പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾ നിയമപരമായ ബാധ്യതകൾ പാലിക്കുന്നതിനൊപ്പം രാഷ്ട്രീയ വിമർശനവും തുടരുന്നു.
ഈ എല്ലാ സംഭവവികാസങ്ങളും ഒരു വലിയ ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. ഇത് നാറ്റോയുടെ അവസാനത്തിന്റെ തുടക്കമാണോ? അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു പുതിയ രൂപത്തിലേക്കുള്ള പരിണാമമാണോ?
ഇറാൻ സംഘർഷം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, വ്യക്തമായ ഉത്തരമൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ് അമേരിക്കയും യൂറോപ്പും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇനി പഴയപോലെ ആയിരിക്കില്ല. ഈ സംഘർഷം വെറും ഒരു യുദ്ധമല്ല, അത് ആഗോള ശക്തിസമവാക്യങ്ങളെ പുനർനിർവചിക്കുന്ന ഒരു നിർണായക ഘട്ടമാണ്.
അവസാനം, നാറ്റോയുടെ ഭാവി സൈനിക ശക്തിയിലല്ല, പരസ്പര വിശ്വാസത്തിലും രാഷ്ട്രീയ ഐക്യത്തിലുമാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. ആ വിശ്വാസം ഇപ്പോൾ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയാണ്, ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ രീതിയിൽ.
NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (Generated by AI)
The post നാറ്റോ പിളരുന്നു!; ഇറാൻ സംഘർഷത്തിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് യൂറോപ്പിന്റെ ‘നോ’ appeared first on Express Kerala.




