ഒരു മുൻകൂട്ടി പ്രവചനവും സാധ്യമല്ല! പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലുകളെ തടയാൻ ശാസ്ത്രലോകത്തിന് കഴിയാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്?

ആധുനിക യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളിൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ ആകെ അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വൻ സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റമാണ് ഹൈപ്പർസോണിക് ആയുധങ്ങളുടെ വരവോടെ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. ശബ്ദത്തേക്കാൾ അഞ്ചിരട്ടിയിലധികം വേഗതയിൽ പായുന്ന ഈ മിസൈലുകൾ പ്രതിരോധ നിരകളെ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെടുത്താൻ ശേഷിയുള്ളവയാണ്. പരമ്പരാഗത യുദ്ധരീതികളെയും പ്രതിരോധ തന്ത്രങ്ങളെയും ഒരുപോലെ മാറ്റിമറിച്ച ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ ആഗോള സൈനിക ശക്തികൾക്കിടയിൽ വലിയൊരു അനിശ്ചിതത്വത്തിന് വഴിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. നിലവിലുള്ള പ്രതിരോധ ശൃംഖലകൾക്ക് കണ്ടെത്താനോ തടയാനോ കഴിയാത്തവിധം ഉയർന്ന വേഗതയും ചടുലമായ സഞ്ചാരപാതയും സമന്വയിപ്പിച്ചാണ് ഇത്തരം ആയുധങ്ങൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇവ ഉയർത്തുന്ന ഭീഷണിയുടെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കാനും അവയെ ചെറുക്കാനുമുള്ള അതിശക്തമായ ശ്രമങ്ങളിലാണ് ലോകരാജ്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.

ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലുകളുടെ പ്രാഥമിക കരുത്ത് അവ കൈവരിക്കുന്ന അളവറ്റ വേഗത തന്നെയാണ്. ശബ്ദവേഗതയെ അളക്കുന്ന സൂചിക പ്രകാരം മാക് അഞ്ചിൽ കൂടുതൽ വേഗതയിലാണ് ഇവ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അതായത്, മണിക്കൂറിൽ ഏതാണ്ട് അയ്യായിരത്തിലധികം കിലോമീറ്റർ ദൂരം പിന്നിടാൻ ഇവയ്ക്ക് സാധിക്കും. സാധാരണ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകൾ ബഹിരാകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ പറന്ന് പിന്നീട് താഴേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ, ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലുകൾ താഴ്ന്ന ഉയരത്തിൽ തന്നെയാണ് തങ്ങളുടെ യാത്ര പൂർത്തിയാക്കുന്നത്. ഇത്രയും ഉയർന്ന വേഗതയിൽ വരുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യത്തെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്താനും, അതിനെതിരെ പ്രതിരോധ മിസൈലുകൾ തൊടുക്കാനും ആവശ്യമായ സമയം ശത്രു സൈന്യത്തിന് ലഭിക്കുന്നില്ല. മിനിറ്റുകൾക്കോ സെക്കൻഡുകൾക്കോ ഉള്ളിൽ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയുന്നത് പ്രതിരോധ കേന്ദ്രങ്ങളുടെ ആസൂത്രണങ്ങളെ മുഴുവൻ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തകിടം മറിക്കുന്നു.

Also Read: റോമൻ ടെലിസ്കോപ്പ് ദൗത്യം സൂപ്പർ! പണ്ട് പദ്ധതി തളർത്താൻ നീക്കം; ഇപ്പോൾ അഭിനന്ദനപ്രവാഹം, നാസയെ വാനോളം പുകഴ്ത്തി ട്രംപ്

ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ പ്രധാനമായും രണ്ട് വേറിട്ട വകഭേദങ്ങളിലായാണ് ലോകമെമ്പാടും വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുള്ളത്. ഇതിൽ ആദ്യത്തേത് ഒരു വലിയ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലിന്റെ സഹായത്തോടെ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഉയർന്ന തട്ടുകളിലേക്ക് എത്തിച്ച ശേഷം സ്വതന്ത്രമായി ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പായുന്ന വാഹക സംവിധാനമാണ്. രണ്ടാമത്തേത് തുടർച്ചയായ ശക്തിക്കായി പ്രത്യേക വായു ശ്വസന എഞ്ചിനുകൾ ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ക്രൂയിസ് മിസൈലുകളാണ്. ആദ്യ വിഭാഗം മുകൾത്തട്ടിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ വിമാനങ്ങളെപ്പോലെ വായുവിന്റെ സാന്ദ്രത ഉപയോഗപ്പെടുത്തി അതിവേഗം ദിശമാറി പായുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗം പ്രത്യേക തരം സങ്കീർണ്ണമായ എഞ്ചിൻ സാങ്കേതികവിദ്യ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി കുറഞ്ഞ ഉയരത്തിലൂടെ അതിവേഗത നിലനിർത്തി യാത്ര ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ട് രീതികളും നിലവിലുള്ള വ്യോമപ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളുടെ ശേഷിക്ക് മുകളിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

പരമ്പരാഗതമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകൾ കൃത്യമായ ഒരു ഗണിതശാസ്ത്ര പാത പിന്തുടരുന്നവയാണ്. അതിനാൽ തന്നെ അത്യാധുനിക കമ്പ്യൂട്ടറുകൾക്ക് അവയുടെ യാത്രാപാത കൃത്യമായി കണക്കാക്കാനും ആവശ്യമായ മുൻകരുതലുകൾ എടുക്കാനും എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ ഹൈപ്പർസോണിക് ആയുധങ്ങൾ സഞ്ചാരത്തിനിടയിൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ദിശ മാറ്റാൻ ശേഷിയുള്ളവയാണ്. വായുവിന്റെ മർദ്ദ വ്യതിയാനങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി വശങ്ങളിലേക്ക് തിരിയാനും, പൊടുന്നനെ താഴ്ന്നു പറക്കാനും ഇവയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നു. ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നതുവരെ ഇവ ഏത് ദിശയിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത് എന്ന് കൃത്യമായി പ്രവചിക്കാൻ കമ്പ്യൂട്ടർ മാതൃകകൾക്ക് സാധിക്കാതെ വരുന്നു. ഈ അനിശ്ചിതത്വം കാരണം പ്രതിരോധ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് കൃത്യമായ മുൻകരുതൽ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ കഴിയാതെ വരുന്നു.

ഭൂമിയുടെ സ്വാഭാവികമായ വളവ് കാരണം ഭൂതല റഡാർ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് നിശ്ചിത ദൂരത്തിനപ്പുറമുള്ള കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ സാധിക്കാറില്ല. സാധാരണ ബാലിസ്റ്റിക് മിസൈലുകൾ വളരെ ഉയർന്ന തലത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതിനാൽ ഇവ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ റഡാറുകളിൽ പതിയും. എന്നാൽ ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ താരതമ്യേന താഴ്ന്ന ഉയരത്തിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ഭൂമിയുടെ വക്രതയെ മറയാക്കി പറക്കുന്നതിനാൽ, യാത്രയുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തത്തുമ്പോൾ മാത്രമാണ് ഇവ റഡാറുകളുടെ പരിധിയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. പ്രതിരോധത്തിന് തികച്ചും ചുരുങ്ങിയ സമയം മാത്രം ലഭിക്കുന്നതിനാൽ യാതൊരുവിധ പ്രതികരണ പ്രവർത്തനങ്ങളും സാധ്യമാകാത്ത അവസ്ഥ ഇവിടെ സംജാതമാകുന്നു.

അതിവേഗത്തിൽ അന്തരീക്ഷത്തിലൂടെ പായുമ്പോൾ വായുവുമായുള്ള കടുത്ത ഘർഷണം കാരണം മിസൈലിന് ചുറ്റും കടുത്ത താപം ഉണ്ടാകുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ഡിഗ്രി സെൽഷ്യസ് വരെ ഉയരുന്ന ഈ ചൂട് മിസൈലിന് ചുറ്റുമുള്ള വായുവിനെ ഒരു പ്ലാസ്മ കവചമാക്കി മാറ്റുന്നു. ഈ പ്ലാസ്മ പാളിക്ക് റേഡിയോ തരംഗങ്ങളെ സജീവമായി തടയാനും ആഗിരണം ചെയ്യാനുമുള്ള ശേഷിയുണ്ട്. തൽഫലമായി, ശത്രുവിന്റെ റഡാർ തരംഗങ്ങൾ മിസൈലിൽ തട്ടി തിരികെ പോകാതെ പ്ലാസ്മ പാളിയിൽ ഇല്ലാതാകുന്നു. ഇത് റഡാറുകളുടെ കണ്ണിൽപ്പെടാതെ തികച്ചും അദൃശ്യമായി ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നീങ്ങാൻ മിസൈലിനെ സഹായിക്കുന്നു. അദൃശ്യമായ ഇത്തരം ഭീഷണികൾ പ്രതിരോധ ശൃംഖലകളെ തികച്ചും നിർവീര്യമാക്കുന്നു.

Also Read: സെക്കൻഡിൽ 83 വെടിയുണ്ടകൾ! ഡ്രോൺ കൂട്ടങ്ങളെ ഒന്നടങ്കം ആകാശത്തുവെച്ച് തൂത്തെറിയും; റഷ്യയുടെ ഈ ഭീമൻ ലോകരാജ്യങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

വ്യോമപ്രതിരോധത്തിനായി നിർമ്മിച്ചിട്ടുള്ള പരമ്പരാഗത ഇന്റർസെപ്റ്റർ മിസൈലുകൾ ബഹിരാകാശത്തോ ഉയർന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലോ വെച്ച് മുൻകൂട്ടി കണക്കാക്കിയ സ്ഥാനത്ത് ഭീഷണികളെ വായുവിൽ തകർക്കാനാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈൽ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ ചെറിയൊരു ദിശാമാറ്റം വരുത്തിയാൽ പോലും, പരമ്പരാഗത ഇന്റർസെപ്റ്ററുകൾ ലക്ഷ്യം തെറ്റി ശൂന്യതയിലേക്ക് പതിക്കും. ഒപ്പം സഞ്ചരിച്ച് ഇവയെ തകർക്കുക എന്നത് നിലവിലെ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് അസാധ്യമാണ്. ഇതിനാൽ തന്നെ ഭീഷണിയുടെ വ്യാപ്തി അനുദിനം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഈ വലിയ സാങ്കേതിക സുരക്ഷാ വിടവ് പരിഹരിക്കുന്നതിനായി ലോകത്തിലെ പ്രമുഖ ശക്തികൾ ഇപ്പോൾ സജീവമായ ഗവേഷണങ്ങളിലാണ്. ബഹിരാകാശത്തെ അധിഷ്ഠിതമാക്കിയുള്ള ട്രാക്കിംഗ് ഉപഗ്രഹങ്ങൾ, വൈദ്യുതകാന്തിക തരംഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന തോക്കുകൾ, മിസൈലിന്റെ യാത്രാ വേളയിൽ തന്നെ തടയാൻ ശേഷിയുള്ള പുതിയ തലമുറ ഇന്റർസെപ്റ്ററുകൾ എന്നിവ വികസിപ്പിച്ചെടുക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ പുരോഗമിക്കുകയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, ഈ നൂതന പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ പൂർണ്ണ സജ്ജമാകുന്നതുവരെ ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലുകൾ ഉയർത്തുന്ന ഭീഷണിയെ ചെറുക്കുക എന്നത് ആഗോള സൈനിക ശക്തികൾക്ക് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായി തന്നെ തുടരും.

NB: ഈ വാർത്തയിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം പ്രതീകാത്മകമാണ്. (AI SOURCES)

The post ഒരു മുൻകൂട്ടി പ്രവചനവും സാധ്യമല്ല! പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന ഹൈപ്പർസോണിക് മിസൈലുകളെ തടയാൻ ശാസ്ത്രലോകത്തിന് കഴിയാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്? appeared first on Express Kerala.